Volledig scherm
© Thinkstock

Opinie - Leuk hè, die VS. Die kant gaan wij ook op

OPINIE - De auteur Luckie Samson Delacroix uit Eindhoven is filosoof en schrijver.

Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden, van kansen voor iedereen, waar dromen waarheid worden. Het land van groot, groter, grootst. Het land waar niks mag en alles kan. Dat land, de U S of A kiest volgende maand een nieuwe president. De stemgerechtigden mogen dan kiezen tussen Donald Trump, de man die zijn eigen parodie is, en Hillary Clinton, de biologische moeder van satan.

Afgelopen weekend kruisten zij ten tweede male de verbale degens tijdens een townhall-debat. Het was bedroevend. Gruwelijk. Oranje in de begindagen van Danny Blind is er niks bij. Ik heb mijn ogen uitgekrabd, mijn oren afgescheurd, en een paar keer een beetje overgegeven in mijn mond zoals je ook doet als je pittig gegeten hebt.

Mijn pa had ook gekeken en sms'te cynisch: 'Leuk hé, dat Amerika? Die kant gaan wij ook op." Jesse we can. Ik weet het pa.

Retoriek
Na het eerste half uur van weerzinwekkende retoriek die niet zou misstaan op een schoolplein in een achterbuurt en waar ik mijn hypothetische kinderen niet eens naar wil laten kijken, verlang ik intens naar een tweede abces op mijn bil. Of naar zo'n schattig geradicaliseerd pubertje uit Almere die namens ISIS met een klein tangetje één voor één al mijn teennagels uit trekt. Waar is ISIS als je ze nodig hebt? Hier hadden ze een slag kunnen slaan. Wij hadden ze graag een beetje geholpen en die Abdelsalam Brussel met een bomgordel die kant op gestuurd! Na drie uur verbale verkrachtingen kan ik alleen maar concluderen dat deze SNL-sketch best grappig zou zijn als het niet zo'n gruwelijk feit was dat één van deze twee hoogbejaarde, boze, verbitterde figuren straks één van de machtigste personen op aarde is.

Paranoia
Ik denk weemoedig aan het slaapliedje van Paul de Munnik waarin de mensen liever zoenen dan dat ze vechten op het journaal en besef dat ik behoorlijk jong ben om melancholisch te worden. Ik ben in de war. Ik vertrouw mijn eigen paranoia niet meer. Ik wist dat ik de wereld een beetje anders zag, door een gele zonnebril zeg maar. Ik zie overal vaak wel de humor van in. Toen Trump kandidaat werd dacht ik nog, goeie grap man. Het was in mijn ogen onmogelijk dat deze vent de opvolger zou worden van Barack Obama. Maar ik dacht ook niet dat er voldoende idioten op één eiland woonden om Groot-Brittannië echt uit de EU te laten verdwijnen. Toen ik de Brexit zag gebeuren, dacht ik meteen aan Monty Python en toen ik dit debat zag, dacht ik dat het een grap was van de jongens die ons South Park brachten.

Dieptepunt
Het was een nieuw dieptepunt in de menselijke evolutie. Om die dappere stelling te onderbouwen heb ik even snel gekeken wat Geer, Goor en Kim Kardashian tegenwoordig doen. Het is iets met bejaarden geloof ik. Als dit is wat vrijheid en democratie ons brengt, kijk ik liever een sekstape van Mona Keizer en Sybrand van Haersma Buma. Of onderzoek hoe Patty Brard haar anus laat bleken.

Ik moet even naar buiten, rol een sigaretje, trek mijn teenslippers aan, en hoop echt dat de mensen liever zoenen dan dat ze vechten op het journaal. Ik wil er niet moedeloos of cynisch van worden maar dat is niet evident. Een beter milieu begint bij mezelf dus fluit ik Pauls zachte liedje lief, en flirt met de mooie kassière bij de Jumbo. Ze lijkt op een jonge Sylvana Simons. Van toen ze nog niet zo boos was.