article
1.6809619
OPINIE - De auteur Ton Hendriks komt uit Budel.
Opinie - Mierenhoop van mensen
OPINIE - De auteur Ton Hendriks komt uit Budel.
http://www.ed.nl/mening/opinie-mierenhoop-van-mensen-1.6809619
2017-01-04T09:30:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6809620.1483521099!image/image-6809620.jpg
Budel,Opinieartikel
Mening
Home / Mening / Opinie - Mierenhoop van mensen

Opinie - Mierenhoop van mensen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De Markthal in Rotterdam omringd door water. Uit de tv-serie 'Als de dijken breken'.
    OPINIE - De auteur Ton Hendriks komt uit Budel.

    Er zijn dus meer mensen, zoals ik, die denken over mens en milieu, zoals ik. 'Moeder natuur neemt wraak' schrijft Paul Gerbrands (ED Opinie 30 december) en hij verwoordt mijn angst. Veel te veel mensen zijn er. Komen er bij. Dat is de kern van het milieuprobleem. Een probleem dat we te lijf gaan met lapmiddelen.

    De mens vernietigt zichzelf door zich bijbels te blijven vermenigvuldigen. Is dat trouwens ook korans? Ik denk het. De hongerigen zullen opstaan. Elkaar bestrijden om het laatste voedsel. Ze vluchten naar de 'vleespotten van Europa', naar de landen van overvloed. Een Nederlander pakt tien keer zoveel van moeder aarde als een inwoner van Afrika, Azië. En o wee, als die een graantje probeert mee te pikken van onze welvaart. Pas op: tsunami!

    Uiteindelijk leggen de zwakkeren het loodje, de dieren het eerst. Met welk recht neuken we de wereld naar één grote mierenhoop van mensen? We vernietigen onszelf en dat zal niet eens zo heel lang meer duren, denk ik. Het milieu is lankmoedig, verdraagt veel, maar niet eindeloos!

    Zeespiegel
    Op 29 december 2015, al weer een jaar geleden, schreef ik het volgende, het kwam niet in de krant: En dan, opeens heb ik een soort toekomstbeeld. Het is februari 2053. Een storm geselt de kust, neemt nog steeds toe van windkracht 9 tot 10 en 11. Zware regen doorweekt het land en golven als flatgebouwen zo hoog slaan tegen de kust. Een springvloed stuwt het water hoger en hoger. Dijken en duinen begeven het. Twee derde van Nederland wordt verzwolgen door de zee. Al jaren is Nederland bezig met code rood. Nieuwe deltaplannen worden uitgevoerd. Vergeefs, omdat te laat is ingezien... Duizenden zijn al van huis en haard vertrokken uit de Randstad. Rotterdam vecht voor zijn leven, Amsterdam loopt leeg. De regering zit in Almelo. Overal heerst doodsangst. De zeespiegel is meer dan een halve meter gestegen sinds 1953, honderd jaar geleden, sinds die andere ramp en weer gaat het helemaal mis. Vlucht is het enige dat er op zit. Maar waar naar toe? Miljoenen gaan naar het hoger gelegen Brabant, maar er kan niets meer bij. Gelderland, Utrecht, Limburg, Drenthe; ze barsten uit hun voegen. Vol is vol. Zelfs Duitsland werpt barrières op. Niks 'Wir schaffen dass!' Verder weg? Syrië? Ha ha. Afrika? Niemand komt er in. Help, we verzuipen.

    1 januari
    En weer komt die nacht van 31 op 1. Weer gaat voor een slordige miljard euro's de lucht in voor wat vluchtig vermaak met de wrange nasmaak van verpeste atmosfeer, waarin COPD- en astma-mensen dreigen te stikken en beesten zich met hun staart tussen de poten, rillend over het hele lijf zo klein mogelijk proberen te maken. Zware metalen? Wat zou het. Vuurwerkshow? Nee, we willen zelf de troep afsteken, handen verbranden, ogen verpesten en mijn longen. Het milieu? 'Boeit me niet', zegt een vader desgevraagd.

    Ik weet het: niet de aarde gaat naar de bliksem, maar wij, de mens. De aarde overleeft het wel. Voor mij geeft dat niet. Ik ben bijna 78, heb kanker. Ongeneeslijk. Misschien nog drie jaar. Maar mijn kleinkinderen? Wat gaat met hen gebeuren? Nu hebben ze het nog goed. Ze steken vuurwerk af...