article
1.6555799
OPINIE - Ger de Wind uit Knegsel vindt dat er een gebrek aan goede leiders is.
Opinie - Populisme bij gebrek aan leiders
OPINIE - Ger de Wind uit Knegsel vindt dat er een gebrek aan goede leiders is.
http://www.ed.nl/mening/opinie-populisme-bij-gebrek-aan-leiders-1.6555799
2016-10-21T07:52:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6555798.1477035757!image/image-6555798.jpg
Eindhoven,Opinieartikel,Europa,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Populisme bij gebrek aan leiders

Opinie - Populisme bij gebrek aan leiders

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Een pro-Brexitbetoger schreeuwt naar deelnemers aan een pro-Europa-demonstratie in Londen, september dit jaar. foto AFP
    OPINIE - Ger de Wind uit Knegsel vindt dat er een gebrek aan goede leiders is.

    Men kan de huidige populisten zien als een verzamelvat van mensen die boos zijn, al weten ze vaak niet waarom. Maar wat ze zien gebeuren, waart in hun hoofden rond.

    Brexit, asielzoekers en Russische agressie wekten de Europese leiders uit hun mooie dromen van een menselijke samenleving, na eeuwen van bloed. Europa liet de wereld immers zien hoe je welvaart en vrede kunt bereiken zonder oorlogen, buitengrensbewaking en sterke legers?

    Toekomst
    De EU-leiders zwijgen nu over de toekomst, wachten op nationale verkiezingen in 2017. Eigen land is blijkbaar belangrijker dan Europa, zelfs bij dreigende Fraxit, Itaxit of Nexit. Niets doen, proberen het kaartenhuis overeind te houden. Afwachten of de tegenstroom sterker wordt. Aan de burgers vertellen hoe onverantwoordelijk die populisten zijn. Maar weten die leiders wat er echt in de hoofden van honderd miljoen 'populistische' Europeanen rondspookt? De andere vierhonderd miljoen hebben toegekeken, in de veronderstelling dat Europa alles moeiteloos zal overleven als de burgers zien wat Groot-Brittannië zich met Brexit op de hals haalt. Maar zo lang de Europese leiders en die vierhonderd miljoen zich niet afvragen wat die andere honderd miljoen echt beweegt, keert het tij niet. Tegen donkere wolken boven ons continent kaatsen knarsende kreten van populisten én van politici terug in onze knusse huisjes. 'Prikkeldraad aan de grens!' 'Geef ons land terug!' 'Weg met Brussel!' 'Stuur die buitenlanders weg!' 'Wie zich niet aanpast gaat maar!' 'Geef de gulden terug!' 'Wij zijn het volk!' Een kakofonie van boosheid maar geen oplossingen. In plaats van zoeken naar een verbinding tussen die honderd en die vierhonderd passen Europese politici hun woorden bij deze kreten aan.

    Door onze militaire zwakte hebben we geen stem in Syrië dat door Rusland kapot gebombardeerd wordt, net als Tsjetsjenië destijds. De rekening komt bij ons terecht: een stroom van wanhopige asielzoekers. Nu veel landen opvang weigeren, zien we hoe onmenselijk Europa kan zijn.

    We hebben geen antwoord op de hoge werkloosheid nu miljarden Aziaten mee produceren. Met nulrente kunnen we de pensioenen niet betalen.

    Boosheid
    De boosheid lijkt op die van de Franse Revolutie in 1789 toen de Bastille werd gesloopt. Of op 1840 toen revoluties door Europa raasden. Maar het lijkt ook op de opkomst van het socialisme dat de twintigste eeuw positief tekende. In die tijden kwam het volk in opstand. Ook toen gingen verbeteringen niet uit van de leiding maar werden ze afgedwongen. Men kan de huidige populisten zien als de dwingende massa's van toen. Als een verzamelvat van mensen die boos zijn, al weten ze vaak niet waarom. Maar wat ze zien gebeuren, waart in hun hoofden rond. Dat de mens niet meer telt. Dat hij wordt afgedankt als bezitters van bedrijven daardoor meer kunnen verdienen. Hij kan zzp'er worden en zich dan maar niet verzekeren tegen invaliditeit. Zijn spaargeld beter opmaken dan op de bank laten staan. Hij ziet de kwaliteit van het onderwijs, waar onze toekomst wordt gemaakt, teruglopen en studiebeurzen verdwijnen, omdat de staat een derde van alle inkomens opslurpt. Hij ziet hoe aanstaande Amerikaanse wereldleiders met modder gooien, hoe de Russische beer stukken Europa inpikt en deze maand zijn modernste atoomraketten aan de Poolse grens plaatste. Hoe het Midden-Oosten zich van het Westen afkeert, inclusief NAVO-lid Turkije.

    Bang
    Het uitblijven van een Europees perspectief maakt hem bang voor zijn toekomst en die van zijn kinderen. Hij wil eigenlijk niet meedoen met die populisten, niet terug naar dat knusse landje achter zijn grenzen. Hij weet best dat de leiders van de EU in deze situatie een bijna onmenselijke taak hebben. Hij wil weer vertrouwen hebben in de leiders maar hoort geen stimulerende man of vrouw die in Brussel op de barricades klimt en vertelt waar we heen moeten en waarom. De Europese politiek is verstard. Misschien leidt populisme er toe dat die broodnodige moedige woorden er komen. Maar wie van onze huidige Europese leiders heeft het lef te vertellen dat onze toekomst tussen de andere wereldgiganten alleen verzekerd is in één sterk en menselijk Europa. Wat missen we een Churchill, die zijn volk tussen de brandende puinhopen van Londen tot onoverwinnelijk enthousiasme wist te brengen. Wat missen we in Europa echte leiders en nieuwe ideeën. Wat beseffen we hoe kwetsbaar de democratie is in een wereld die geen dromen van menselijkheid toestaat, ook niet in Europa.