Volledig scherm
© Menno Boon

Opinie - Salarisplafond PSV boterzachte belofte aan raad

OPINIE - De auteur is opinieredacteur Chris Paulussen van het ED.

Alleen in uitzonderlijke gevallen zou PSV een basissalaris van meer dan 1 miljoen euro betalen aan spelers. Daarover heeft de club in 2011 met de gemeente gesproken. In de praktijk blijkt het een boterzachte belofte.

Niet verbazingwekkend
Dat PSV - voorzichtig uitgedrukt - soepeltjes omspringt met het salarisplafond voor zijn spelers, is eigenlijk niet verbazingwekkend. Succes in het hedendaagse betaald voetbal wordt niet alleen afgedwongen op het veld maar ook aan de onderhandelingstafel. En zoals blind aanvallen gemakkelijk kan leiden tot tegendoelpunten, kleven aan overmoedigheid bij het sluiten van spelerscontracten financiële risico's die zelfs het voortbestaan van een club kunnen bedreigen - PSV kan daarvan meepraten. Maar door op safe te spelen wordt een club ook geen kampioen.

Zo kon het gebeuren dat PSV er in 2011 financieel beroerd voor kwam te staan. Toenmalig directeur Tiny Sanders reorganiseerde, klopte aan bij geldschieters en deed ook een beroep op de gemeente Eindhoven, waar PvdA'er Staf Depla als wethouder over de financiën ging. Er werd een even inventieve als omstreden oplossing gevonden, die PSV er financieel weer bovenop hielp en de gemeente geen cent kostte, nee zelfs geld opleverde.

Goedkoop lenen
De gemeente kocht de grond onder het Philips Stadion en trainingscomplex De Herdgang voor ruim 48 miljoen en verhuurde die vervolgens weer aan de club. Doordat de gemeente goedkoop kan lenen is de rente die zij betaalt lager dan de huurprijs.

Iedereen blij? Heel veel mensen wel, maar lang niet iedereen. Ook de gemeenteraad was verdeeld. Tegenstanders vonden het geen taak van de gemeente om een voetbalclub te redden. En niet iedereen kon ervan worden overtuigd dat de overeenkomst met PSV niet ten koste zou gaan van andere gemeentelijke taken.

De discussie binnen en buiten de politiek liep hoog op. Wethouder Depla voerde daarbij aan dat de gemeente erop zou toezien dat PSV een verantwoord financieel beleid zou voeren en zich niet opnieuw in de nesten zou werken. Het was ook niet de bedoeling dat de miljoenen uit de grondtransactie zouden worden aangewend voor spelersaankopen. Daarbij beloofde PSV ook een salarisplafond van 1 miljoen euro.

Limiet
Van een in beton gegoten afspraak over een salarisplafond was geen sprake, zo blijkt nu, maar er werd te pas en te onpas mee geschermd. Door Depla - in februari nog in een raadsinformatiebrief - en door de huidige PSV-directeur Toon Gerbrands om aan te geven dat de club bij het aantrekken van spelers aan 'n limiet was gebonden.

Het salarisplafond is een boterzachte belofte gebleken. Depla laat er zich niets aan gelegen liggen; hij vindt de salarissen een zaak van PSV. De club mag in uitzonderlijke gevallen - spelers die het hele elftal naar een hoger niveau tillen - van het salarisplafond afwijken, maar ze vult basissalarissen van een miljoen of minder ook royaal aan met bonussen en tekengelden.

Het afgesproken salarisplafond was niet bedoeld voor de eeuwigheid. Maar het salarisplafond is wel gebruikt om tegenstanders van de overeenkomst tussen de gemeente en PSV de wind uit de zeilen te nemen. Toen de buit binnen was, werd er - laten we zeggen - door PSV zo creatief mee omgesprongen, dat de tegenstanders van de deal zich nu op het verkeerde been gezet mogen voelen. Ook door Depla die doet of hij van niets weet.