article
1.6659604
OPINIE - Eindhovenaar Christian Curré is lifecoach en cultuuradviseur en voormalig directeur van Stichting de Negende van Eindhoven. Hij is de auteur van dit opinie artikel.
Opinie - Vijfde stad van het land moet meer geld in cultuur stoppen
OPINIE - Eindhovenaar Christian Curré is lifecoach en cultuuradviseur en voormalig directeur van Stichting de Negende van Eindhoven. Hij is de auteur van dit opinie artikel.
http://www.ed.nl/mening/opinie-vijfde-stad-van-het-land-moet-meer-geld-in-cultuur-stoppen-1.6659604
2016-11-19T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6659605.1479543879!image/image-6659605.JPG
Eindhoven,Opinieartikel,Opinie ED,Cultuur,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Vijfde stad van het land moet meer geld in cultuur stoppen

Opinie - Vijfde stad van het land moet meer geld in cultuur stoppen

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De begroting van het Muziekgebouw in Eindhoven is nog steeds een drama. archieffoto jean pierre reijnen
    OPINIE - Eindhovenaar Christian Curré is lifecoach en cultuuradviseur en voormalig directeur van Stichting de Negende van Eindhoven. Hij is de auteur van dit opinie artikel. 

    Eindhoven blijft verzuimen om krachtig een visie op cultuur in den brede te formuleren. Grote woorden in Brainport over het versterken van het woon-werk-leefklimaat, maar ondertussen komt de cultuursector steeds meer onder druk te staan. Waar gaat het mis? Aan de personen zal het niet liggen, want zonder enige vorm van passie ga je je niet bezighouden met cultuur. Bij sommige bestuurders en managers vraag je je wel af wat dán in vredesnaam het (structurele) probleem is als het gaat om het laten bloeien van het cultuurveld als aanjager van een gezonde en dynamische samenleving. Harde cijfers, onderbouwingen, verantwoordingen; het lijkt wel alsof de professionals niet aan hun eigenlijke werk mógen toekomen.

    Onzekere toekomst
    In de krant lazen we de afgelopen weken meerdere stukken over de onzekere toekomst van de cultuurinstellingen in onze stad en regio. De rijksoverheid knijpt de subsidies af, de provincie verbindt zich daaraan en houdt ook de hand op de knip en de gemeente worstelt maar door met het vinden van een passende benadering voor haar cultuursector. Ondertussen staat het water de makers aan de lippen en dreigen we in Eindhoven opnieuw belangrijke organisaties te moeten missen als er niet snel flink wordt ingegrepen. Het plaatje geeft weinig reden tot vreugde: na de draconische kaalslag door CultuurTotaal in 2010, waarbij onder andere de Krabbedans, Museum Kempenland en Stichting De Negende van Eindhoven het veld moesten ruimen, zitten nu Afslag Eindhoven, Het paarddatvliegt en United-C in grote problemen. En ondertussen staan bij het CKE alle seinen op rood, is de bibliotheek compleet uitgekleed, is de begroting van het Muziekgebouw nog steeds een drama en ligt de fusie met de Effenaar zo goed als stil. Bovendien is Pand P bepaald niet meer wat het was, zijn we het Zuidelijk Toneel kwijtgeraakt en heeft Het Brabants Orkest moeten fuseren met Limburg. Op structurele basis is het alleen maar minder en moeilijker geworden.

    Oproep
    Ruim een jaar geleden deed ik in deze krant een oproep aan het stadsbestuur naar aanleiding van de concept-cultuurbrief van de nieuwe Stichting Cultuur Eindhoven. Ik riep op om toch vooral exra geld in het cultuurbudget te stoppen als we ons als vijfde stad van het land serieus willen nemen, om vooral alle nieuwe toebedeelde rollen goed te onderkennen en om zij aan zij te staan met de sector zelf – ook met frictiegelden, co-financiering en aandacht voor alternatieve subsidiebronnen (fondsen, Euro-gelden etc.). Een jaar later stel ik vast dat het alledrie (vooralsnog) niet gelukt is. De raad zweeg bij de behandeling van de begroting (mede met het oog op de verkiezingen!) in alle talen. In het debat horen we vooral nog steeds de stem van de wethouder en niet van de nieuwe stichting. De stichting zelf doet ondertussen eigenlijk niks anders dan wat de afdeling eerst deed en van enige krachtige ondersteuning van het cultuurveld is geen sprake: sterker nog, de posities lijken steviger en defensiever te zijn ingenomen. 

    Treurnis, frustratie en kapitaalvernietiging. Eindhoven blijft verzuimen om krachtig een visie op cultuur in den brede te formuleren – dat is nu al minstens twee decennia zo – en om daar vervolgens ook echt consequent uitvoering aan te geven. En het wiel moet steeds maar weer opnieuw worden uitgevonden. In 2010 hebben we heel welwillend gesproken over synergie, samenwerking, innovatie en de hoognodige vernieuwing die Brainport als impuls nodig had. Het toenmalige CultuurTotaal mondde echter uit in een ordinaire bezuinigingsronde met fatale gevolgen. We stonden op het punt om een stadsmuseum op te richten, met poortfunctie en dynamische horizontale doorprogrammering, zodat de regie over het cultuur(historisch) verhaal via de gemeente bij de samenleving zelf zou blijven liggen. Dat mocht ineens niet meer en inmiddels zijn we links en rechts ingehaald door private initiatieven (DAF, Philips, PSV) en de festivalcultuur (DDW, GLOW, DTW, Dance etc.). Het momentum is weg en moeilijk opnieuw te creëren.

    Te laat?
    Is het dan allemaal kommer en ellende en is het definitief te laat? Nee, natuurlijk niet. Sint Trudo is bezig in het Veemgebouw een geheugenverdieping te maken over de geschiedenis van Eindhoven en deze week is juist de tentoontelling Stad in Beweging geopend in het Designhuis. De kracht vanuit de betrokkenen is er gelukkig nog steeds en er worden prachtige dingen geprogrammeerd. Maar je zult de sector wel acuut moeten bijvoeden wil er lucht in de initiatieven blijven zitten en wil je jezelf als stad serieus kunnen blijven nemen als het gaat om cultuur als humuslaag voor een aantrekkelijk woon-werk-leefklimaat. Daarvoor heb je een open mindset nodig vol lef, visie en goede wil. En geen stadsbestuur dat gezapig achterover leunt en gemeenplaatsen debiteert.

    Soms mislukken experimenten en moet je niet bang zijn om opnieuw te beginnen of in ieder geval flink bij te sturen. Met een chemicus als wethouder van cultuur in een bètastad moet dat toch niet al te moeilijk zijn, zou je denken.