article
1.6656113
OPINIE - De auteur Joop Agterbosch woont in Geldrop en is gepensioneerd hoofd personeel en organisatie.
Opinie - Waarom een nationaal zorgfonds?
OPINIE - De auteur Joop Agterbosch woont in Geldrop en is gepensioneerd hoofd personeel en organisatie.
http://www.ed.nl/mening/opinie-waarom-een-nationaal-zorgfonds-1.6656113
2016-11-18T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.4309344.1397130887!image/image-4309344.jpg
Geldrop,Opinieartikel,Geld,Zorg,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Waarom een nationaal zorgfonds?

Opinie - Waarom een nationaal zorgfonds?

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    OPINIE - De auteur Joop Agterbosch woont in Geldrop en is gepensioneerd hoofd personeel en organisatie.

    De zorg moet niet worden overgelaten aan verzekeraars. Uitgegaan moet worden van de professionaliteit van de zorgverlener en niet van 'geïnstitutionaliseerd wantrouwen'. Waarom werd in 2006 gekozen voor verschillende zorgverzekeraars en een verdeling van de zorgpremie in een nominaal en inkomensafhankelijk deel? De stijging van de zorgkosten moest beteugeld worden met een 'eigen risico' en 'marktwerking'. Concurrentie tussen verzekeraars zou het allemaal efficiënter, daardoor goedkoper en kwalitatief beter maken. Wachtlijsten zouden als sneeuw voor de zon verdwijnen en de klant zou weer centraal staan. Sindsdien wordt de zorg 'ingekocht', alsof het handelswaar is die je naar believen overal kunt kopen.

    Besparen
    Eigenlijk doet iedere zorgverzekeraar hetzelfde, maar ze moeten wel concurreren. Dat doen ze door reclame voor de eigen business te maken. Maar ze hebben allemaal een grote overhead, een eigen ICT-systeem, een grote administratieve organisatie. Het moet toch mogelijk zijn tenminste de uitvoeringsorganisaties te bundelen en alleen daarmee al een grote besparing te bereiken? En als je dat doet, waarom dan niet meteen de hele organisaties samenvoegen? Dat zou een nationaal zorgfonds kunnen zijn. Kern moet zijn dat de klant centraal staat en niet de verzekeraar. De klant betaalt immers.

    Het CPB heeft in 2015 de invoeringskosten van een zorgfonds proberen vast te stellen. Op de manier waarop valt echter het nodige af te dingen. Het CPB laat in feite alle bestaande verzekeraars bestaan en gaat ervan uit dat ze allemaal uitgekocht worden en niets hoeven af te staan aan het zorgfonds. Zo komen we natuurlijk nooit van die zorgverzekeraars af.

    Dat bij de invoering van een nationaal zorgfonds de vermogens bij de huidige zorgverzekeraars zou kunnen blijven is niet logisch. Dat vermogen is door de verzekerden opgebracht en moet dus gewoon naar hen terug: dus in dat zorgfonds.

    Dat zorgfonds wordt ook niet van de basis af opnieuw opgericht, maar gevormd door de huidige zorgverzekeraars te laten fuseren. Dan hoeven er helemaal geen nieuwe ambtenaren te worden aangetrokken. Alleen dat levert waarschijnlijk al een grote besparing op. En dat hoeft natuurlijk allemaal niet ineens.

    Samenwerken
    Hoe de kosten dan in de hand worden gehouden? Allereerst komt er veel geld vrij door de nieuwe organisatie, die minder kost en meer tijd voor de zorgverleners oplevert. Ziekenhuizen zullen meer moeten samenwerken en minder moeten concurreren. Voor ingrepen die goed gepland kunnen worden, worden specialistische klinieken opgericht, net als nu al de trend is. Zorgverleners en ziekenhuizen worden onderworpen aan een continue benchmark door de Zorgautoriteit. Dan wordt snel duidelijk welke instelling het goed doet en welke minder.

    Mensen moeten meer bewust worden gemaakt van de kosten. Het huidige eigen risico doet dat niet. Dat leidt eerder tot zorgmijders. Beter zou zijn alle rekeningen niet alleen naar het zorgfonds te sturen, maar ook naar de verzekerde.

    En tenslotte: wie bepaalt of de totale zorgkosten te hoog worden? Als de mensen bereid zijn op grond van goede informatie de hogere kosten te betalen is dat toch prima?

    De premie wordt nu deels via de verzekeraars geïnd (het nominale deel) en deels via de belastingdienst (het inkomensafhankelijke deel). Het kan veel eenvoudiger door de premiebetaling helemaal via de belastingdienst te laten lopen. En dan niet twee delen, maar één inkomensafhankelijke premie, inclusief het huidige eigen risico. Dan worden de kosten eerlijker verdeeld: de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten. Bijkomend voordeel is dat het rondpompen van geld via de toeslagen kan vervallen.

    Professionaliteit
    Uitgegaan moet worden van de professionaliteit van de zorgverlener en niet van 'geïnstitutionaliseerd wantrouwen'. Dus geen overbodige administratie. Verwijzingen naar specialisten, fysiotherapie en thuiszorg worden door de huisarts en de wijkverpleegkundige gedaan. Alle andere indicatieorganen kunnen vervallen.

    Uitgangspunt moet zijn dat iedere zorgverlener met de juiste opleiding per definitie uit het zorgfonds betaald kan worden. De kwaliteit moet worden gewaarborgd door de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Deze moet stevige bevoegdheden hebben om zorgverleners die niet aan de eisen voldoen aan te kunnen pakken.

    Voor de inkomens in de zorgsector wordt uitgegaan van een inkomensvisie op basis van bijvoorbeeld een cao. Voor ziekenhuizen gaat gelden dat alle medewerkers die uit het zorgfonds betaald willen worden in loondienst komen; dus ook de specialisten. Voorkomen moet worden dat zorgverleners door het aantal verrichtingen hun eigen inkomen kunnen beïnvloeden.

    Met zo'n aanpak zouden de wachtlijsten weer oplopen is het dreigement van tegenstanders. Maar dat doen ze nu ook al. Als een zorginstelling nu te weinig 'zorg heeft ingekocht' moet die ook wachten tot er weer geld is.

    Kortom: De zorg is zo'n belangrijke en lastige zaak; die kun je niet aan de zorgverzekeraars overlaten.