article
1.6652180
OPINIE - Ton Hendriks uit Budel geeft als vrijwilliger Nederlandse les aan asielzoekers. Hij heeft dit opinie artikel geschreven.
Opinie - Weerloos tegen laffe anonieme bananenschil
OPINIE - Ton Hendriks uit Budel geeft als vrijwilliger Nederlandse les aan asielzoekers. Hij heeft dit opinie artikel geschreven.
http://www.ed.nl/mening/opinie-weerloos-tegen-laffe-anonieme-bananenschil-1.6652180
2016-11-17T09:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.5212904.1443133499!image/image-5212904.jpg
Cranendonck,Opinieartikel,Vluchteling,hermes
Mening
Home / Mening / Opinie - Weerloos tegen laffe anonieme bananenschil

Opinie - Weerloos tegen laffe anonieme bananenschil

Foto's
1
Reacties
Reageer
    OPINIE - Ton Hendriks uit Budel geeft als vrijwilliger Nederlandse les aan asielzoekers. Hij heeft dit opinie artikel geschreven. 

    Hij is blij, mijn Eritrese 'student'. "Ik heb huis!" Zijn bruine gezicht straalt. Een huis, en nog wel in Budel-Schoot. Vlakbij. "Is goed?" Vragend kijkt hij me aan. "Ja, heel goed", zeg ik. "Budel-Schoot is een mooi dorp. En goeie mensen". "Ik", en hij wijst op zichzelf, "Nederlands leren". Hij wil bij mij in de les blijven en als ik dat goed vind, springt hij bijna een gat in de lucht.

    De dag na zijn intrek in zijn 'huis' ligt er een bananenschil in de brievenbus en is het slot kapot. En ik scháám me kapot. Hij is een rustige, wat timide man en hij wil zo graag. Zijn er dan geen buren die zeggen: "Hallo, ik ben … Hoe heet jij? Kopje koffie?" Ik durf zijn naam niet te noemen, zijn adres niet te geven. Wil je geen vreemdelingen? Vind je dat die alleenstaande vrouw met pasgeboren baby achter een hek moet en dan het land uit? Wil je mensen die de woestijn (Sahara) hebben getrotseerd, die de boottocht hebben overleefd, die onvoorstelbare ellende zijn ontvlucht, wil je die weg hebben? Maak je beklag bij de overheid, bij de gemeente, regering.

    Zij, 'mijn studenten', zijn weerloos tegen laffe, anonieme bananenschillen. Ik ben 77 jaar. Al acht jaar geef ik les, Nederlandse les aan asielzoekers, vrijwillig, op het AZC. Ik heb ongeneeslijke kanker, maar mijn lessen houden me op de been. Nergens heb ik meer sympathie, medeleven en dankbaarheid ondervonden dan van mijn asielzoekers en mijn collega´s van het COA in Budel-Dorplein. Het gaat dicht, De Cantine, maar niet tot mijn genoegen. Volgend jaar geen AZC meer in Budel-Dorplein. Ik word werkeloos. Maar hij, mijn Eritreër, woont wèl in Budel-Schoot!