De band BlackHoleSun in actie.
Volledig scherm
De band BlackHoleSun in actie. © Patrick Spruijtenburg

Bewonderenswaardige verbeeldingskracht van band BlackHoleSun uit Eindhoven

RECENSIE - Na een stilte van vier jaar heeft de Eindhovense rockband BlackHoleSun zijn tweede plaat uitgebracht.

Het is een imposant werkstuk. De cd-uitgave is door de band als EP betiteld, een afkorting van 'extended play'. In de hoogtijdagen van Elvis, Beatles en Rolling Stones waren EP'tjes uitgebreide singles met vaak vier korte songs. BlackHoleSun geeft een ruime interpretatie aan het formaat. De EP -simpelweg BlackHoleSun II getiteld- duurt meer dan 35 minuten, het is eigenlijk een volwaardig album.

Langere songs horen bij het genre waarin het Eindhovense viertal opereert: psychedelische en progressieve rock. Het is muziek om geconcentreerd naar te luisteren, het liefst via de koptelefoon. Dan komen de vele details, die BlackHoleSun in zijn werk stopt, goed naar voren. Machtige gitaarpartijen, verrassende effecten, subtiele keyboardlagen: er valt voor de progrockliefhebber veel te ontdekken.

De band maakt gestructureerde songs, waarover goed is nagedacht. Spontaan en speels kun je deze muziek niet noemen, de zorgvuldig opgebouwde passages doen soms wat geforceerd en té bedacht aan.

Niettemin zijn de energie en verbeeldingskracht van de band bewonderenswaardig. Neem bijvoorbeeld het nummer over Elmer Modlin (1925-2003), een Amerikaans acteur die vooral vanuit Europa opereerde. De man torste een bijzonder verhaal met zich mee: hij zou de eerste Amerikaan zijn geweest die de Japanse stad Nagasaki bezocht, vlak nadat zijn landgenoten in 1945 een atoombom op de metropool afvuurden. Zijn verhaal wordt door BlackHoleSun neergezet in een suite met zes onderdelen. Een prestatie van formaat.