Pure ontspanning op een betonnen vloer.
Tom pakt een hazenslaapje mee (20 minuten).
Even lekker bijkomen.
Wie bij controleposten niet lang in de rij wil, neemt caravan, partner en kookstel mee. Dat scheelt gauw een half uur.
Toms blikje rijstepap voor op de fiets trekt veel bekijks.
Tom brengt zijn koolhydraten-gehalte op peil met een sandwich.
In gedachten.
Tom en Kees onderweg in de stromende regen.
Aanmoedigingen door lokale Bretonse bevolking.
Aanmoedigingen.
Stempelkaart
Tassen met droge kleren voor deelnemers (stempelpost in Loudeac).
Zo'n bord is voor sommigen een aanmoediging, voor anderen werkt het juist ontmoedigend.
Tom trekt droge kleding aan.
Even bijkomen...
Een deelnemer uit Japan houdt een hazenslaapje.
Hooguit anderhalf uur slapen in de slaapzaal.
Hier ligt toch echt iemand te slapen...
Uit Italië
De fiets van Tom.
Uitputting tijdens Parijs-Brest-Parijs.
Een groepje randonneurs op weg terug naar Parijs.
Fietsen zijn er in allerlei soorten en maten.
Het inschrijfloket voor de slaapzaal. Hier spreken de deelnemers af hoe laat ze gewekt willen worden.
Vermaak bij de controlepost in Carhaix.
De hele nacht passeren er fietsers.
Even uitrusten.
De controlepost in Carhaix. Wie nog niet in Brest is geweest gaat hier rechts; de rest links.
Een randonneur eet eieren, rauwkost, salade, couscous, yoghurt en fruit.
Verslaggever San van Suchtelen onderweg in Frankrijk
1/36
Budelnaar Tom van Mierlo (69) fietst sinds zondagavond 18.30 uur van Parijs naar Brest en weer terug (samen 1.200 kilometer). Het gaat om een zogenoemde 'randonneurstocht': er wordt zo min mogelijk gepauzeerd.
Zie ook:
Ook 's nachts fietsen de deelnemers door, onderbroken door korte hazenslaapjes van hooguit een paar uur onder een zelf meegebrachte deken. ED-verslaggever San van Suchtelen volgt Tom op zijn terugweg vanuit Brest.
Bekijk hieronder een reportage over de tocht of lees de verslagen van de afgelopen dagen.
Woensdag 14.55 uur - Finish in zicht
Met nog 140 kilometer gaan heb ik Tom en Kees achterlaten. Met een gerust hart; ze halen de finish wel. Maar omdat hun aankomsttijd onvoorspelbaar is en het Eindhovense nieuws ondertussen ook gewoon doorgaat, heb ik me losgewrikt van een onwaarschijnlijk avontuur. Ik zit met slaap achter het stuur op de weg terug naar Eindhoven en ga zo bij een tankstation zelf even een hazenslaapje inlassen.
Lees alles over de avonturen van Tom en Kees in het ED van zaterdag. Au revoir!
Bekijk video: verzorgers hebben ook slaap nodig
Woensdag 10.25 uur - Zombies
De vermoeidheid begint hier - bij Montargne, zo'n 140 km van de finish - voor steeds meer deelnemers zijn tol te eisen. Je ziet mensen met ingepakte knieën en ellebogen die van uitputting van hun fiets zijn gevallen. Bij de stempelposten strompelen fietsers als zombies rond, soms minutenlang glazig voor zich uitstarend. Ook Tom moet hard werken om de trappers nog rond te krijgen. Maatje Kees wijkt in deze fase niet van zijn zijde. Het échte slagveld ligt honderden kilometers eerder op het parcours, waar de stervelingen een eenzame en zware strijd voeren met hun eigen lichaam. Ik zou daar graag getuige van zijn, maar wil vooral Tom en Kees blijven volgen. Ze komen zo binnen bij de een na laatste post.
Woensdag 02.22 uur - Duisternis
De kilometers worden voor een groot deel 's nachts afgelegd. Veel deelnemers maken dan gebruik van twee koplampjes; één op de fiets en één op de helm. In een schijnbaar oneindig lang lint trekken de randonneurs zich door de duisternis.
Het is juist 's nachts dat de fietsers elkaar zoveel mogelijk opzoeken en in een groepje verder fietsen. Kameraadschap in een verder individuele tak van sport. Volgens soigneur Ad - ooit zelf twee keer deelnemer - ontstaan 's nachts diepe gesprekken tussen mensen die elkaar tot aan de tocht nog nooit gezien hadden. Overdag zijn het toch meer de koetjes en de kalfjes.
Dinsdag 19.57 - Dodelijk ongeval
Ben vanmiddag groot stuk van het parcours met auto afgereden. De deelnemers rijden langzaam het heuvelachtige en bochtige Bretagne uit en gaan nu over ellenlange rechte stukken die in een stipje eindigen. Zojuist komt een verschrikkelijk bericht binnen. Een fietser is waarschijnlijk door oververmoeidheid aan de andere kant van de weg geraakt en is daar door een auto geschept. Hij heeft het niet overleefd. Tom en Kees vervolgen ondertussen hun weg. De 1.000 km-grens nadert. Beiden voelen zich goed en hebben tijdens de laatste tocht een hazenslaapje van 20 minuten ingelast. Na een flinke sandwich kruipen ze weer op de fiets voor de volgende etappe.
Dinsdag 15.29 uur - Tijdstraf
Tom heeft volgens soigneur Ad de eerste tijdstraf aan zijn broek gekregen. Hij negeerde een stopbord en dat moet je in Frankrijk niet doen. Een vrijwilliger die het zag gebeuren gaf het aan de jury door.
Desondanks liggen Tom en Kees nog goed op schema. Ze zijn al aan het aftellen. Wie niet op tijd bij de controleposten arriveert moet zijn startnummer inleveren en verliest daarmee een officiële eindklassering. Zonder nummer doorfietsen mag, maar dan volledig voor eigen eer en glorie.
Bekijk video: ' Franse jongen droomt van randonneursbestaan'
Bekijk video: ' Eenbenige deelnemer Parijs-Brest-Parijs'
Dinsdag 10.59 uur - Rijstepap, tonijn en koffie
Vanochtend is Tom samen met zijn maat Kees uit Reusel in Carhaix aangekomen. De regen van vannacht had hun moraal niet aangetast. Tom en Kees hebben van soigneur Ad een ontbijtje gehad (broodje tonijn, blik rijstepap, banaan en kop koffie) en zetten hun tocht daarna verder. Ik heb ze nog 10 km gevolgd met mijn eigen fiets. Tom was wat stijfjes. Het zitvlak (een oude kwaal) speelde weer op. Met wat melkvet er op ging het weer. Tom en Kees hebben nu tweederde van de tocht er op zitten. Ze verwachten tussen woensdag en donderdag aan te komen.
Maandag 22.47 uur - Prachtig schouwspel
Uiteindelijk ben ik maandagavond om 20 uur in Carhaix aangekomen. Hier ligt voor de deelnemers de laatste controlepost voor het keerpunt in Brest en tegelijk de eerste post na Brest. Ik heb Tom nog altijd niet ontmoet. Hij fietst in de regen en heeft Brest inmiddels bijna bereikt, zo heeft soigneur Ad me net verteld.
In Brest (80 km hier vandaan) gaat hij ook kort slapen bij de post. Ik besluit in Carhaix te blijven vanwege het prachtige schouwspel dat zich voor mij voltrekt. Honderden deelnemers druppelen hier zwijgend binnen voor een stempel, wat eten, een aanmoediging of een kort slaapje in de sporthal van de lokale school.
Er zijn er ook die van pure uitputting in een hoekje van de toilet liggen te slapen. De hele nacht gaat het zo door. 4.900 deelnemers passeren hier als alles goed gaat twee keer. Tom wordt hier morgenvroeg om 7 uur verwacht. Dan probeer ik met mijn eigen fiets bij hem aan te sluiten. Zo kan hij lekker door en heb ik even de tijd om zijn verhaal te horen.
Maandag 18.26 uur - Files
Veel eerder dan verwacht is Tom in Carhaix aangekomen. Ik zit daar vanwege wat files nog 100 kilometer vandaan met mijn auto. Tom gaat nu eten en fietst daarna verder. Nee, slapen gaat hij nog niet. Daarvan raakt hij volgens soigneur Ad teveel uit zijn ritme. In Brest gaat het dekentje pas uit de fietstas. Er zijn er bij die de hele afstand rijden zonder ook maar één minuut te slapen. Ik kan dat nu nog niet geloven. Verlang na een dag in de luie auto zelfs al naar een bed.
Maandag 15.00 uur - Waanzin
Ik ben maandagmiddag rond 3 uur onderweg naar het parcours. Ik heb net contact gehad met soigneur Ad Castelijns, die Tom met de auto volgt. We hebben afgesproken dat hij Tom even voor Brest treft, bij een controlepost in het plaatsje Carhaix. Tom maakt het volgens de laatste berichten goed, al heeft hij het wel zwaar met eenderde van de tocht in zijn benen. Er schijnt ook iemand op één been rond te fietsen. Over waanzin gesproken. Later meer vanuit Frankrijk over de avonturen van Tom van Mierlo.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
