Het is ook niet te missen; nader je de Hasseltrotonde in Tilburg, dan is het alsof je naar een doodgewone kruising rijdt. Want de weg lijkt geblokkeerd door een huis; zo'n woning uit de jaren zestig, met verdieping en dakkapel en met nieuwe oranje dakpannen. Dat beeld wordt anders wanneer je bijna op de rotonde bent, want pas dan zie je dat het huis óp de rotonde staat. En merk je ook iets op van een rails, in het gras. Dat huis zal toch niet...?!

Jawel, want de maker is John Körmeling, kunstenaar/architect, wonend te Eindhoven. En Körmeling (1951) grossiert nu eenmaal in ontwerpen die balanceren op de grens van geniaal en eenvoud.

Het reuzenrad voor auto's (dat in Toronto voor open monden zorgde) of het ontwerp voor het Nederlands paviljoen dat in 2010 in Shanghai zonder twijfel voor verbaasde blikken zal zorgen; want dat is een enorme 'achtbaan' waaraan verschillende soorten huizen hangen. 'Het draaiende huis' in het noorden van Tilburg past perfect in dat rijtje geniale ontwerpen.

Het heeft wel lang geduurd voor het is uitgevoerd; bijna tien jaar. Niet alleen had de buurt bezwaren ('plant toch bloemetjes op die rotonde!'), maar ook de gemeente had bedenkingen, vooral vanwege de verkeersveiligheid.

Maar Körmeling heeft de snelheid van het huis teruggeschroefd van één ronde per uur naar één ronde per etmaal en toen ging men akkoord.

En nu heeft Tilburg misschien wel het ultieme rotonde-beeld; in ieder geval een kunstwerk dat tot ver buiten de gemeente – en zelfs de landsgrenzen bekendheid geniet.

Terwijl de aanleiding om Het Draaiende Huis te maken voor Körmeling heel logisch was (zoals trouwens altijd bij zijn werken). De rotonde sloot in de jaren zestig de Hasselstraat af van de kapel, die nu aan de andere kant van de rotonde staat, onzichtbaar achter bomen. "Dat was een goed voorbeeld van lintbebouwing", aldus de kunstenaar. "Als je nu in het huis staat, kun je dat ook mooi zien: vroeger liep de weg gewoon door en wat ik nu doe is dat een beetje herstellen."

Maar bovenal wil Körmeling vervreemden: "Tuurlijk verwacht je geen huis op een rotonde. De auto's rijden en de omgeving staat stil. Dat draai ik nu zo'n beetje om; dat maakt het juist zo aardig. En maf is natuurlijk ook dat om acht uur 's ochtends, als je naar je werk rijdt, het huis op een bepaalde plek staat. En 's middags om vijf uur is dat compleet anders..."

Waar Körmeling eigenlijk een lans voor breekt, is om eens goed of anders om je heen te kijken: "De sleur doorbreken, mensen op het verkeerde been zetten, zodat ze de wereld op een nieuwe manier bekijken, dat is het eigenlijk."