article
1.6197153
EINDHOVEN - De ramp met vlucht MH17 heeft diepe sporen achtergelaten bij de nabestaanden. Journalist Roy Mevissen verloor zijn beste vriend Dave Hally en zijn gezin bij de vliegtuigcrash. Hij vertelt voor het eerst hoe het voelt. Over het gemis en de pijn, twee jaar later.
Angst om te vergeten na de MH17-ramp
EINDHOVEN - De ramp met vlucht MH17 heeft diepe sporen achtergelaten bij de nabestaanden. Journalist Roy Mevissen verloor zijn beste vriend Dave Hally en zijn gezin bij de vliegtuigcrash. Hij vertelt voor het eerst hoe het voelt. Over het gemis en de pijn, twee jaar later.
http://www.ed.nl/regio/eindhoven/angst-om-te-vergeten-na-de-mh17-ramp-1.6197153
2016-07-16T06:17:42+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6197151.1468649555!image/image-6197151.JPG
Eindhoven,Vliegtuigramp,MH17,hermes
Eindhoven
Home / Regio / Eindhoven / Angst om te vergeten na de MH17-ramp

Angst om te vergeten na de MH17-ramp

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Dave, Kim en Megan Hally uit Helden waren onder de slachtoffers van de ramp met vlucht MH17.
    EINDHOVEN - De ramp met vlucht MH17 heeft diepe sporen achtergelaten bij de nabestaanden. Journalist Roy Mevissen verloor zijn beste vriend Dave Hally en zijn gezin bij de vliegtuigcrash. Hij vertelt voor het eerst hoe het voelt. Over het gemis en de pijn, twee jaar later.

    Ik kijk naar een stuk metaal. Een vleugel van een vliegtuig dat ik nooit écht gezien heb. Tenminste, niet in volmaakte vorm. De tv heeft me eerder duizenden impressies gegeven van het beroemdste vliegtuig in Nederland, de MH17. In even zoveel stukjes. Nu ligt het daar voor me op vliegbasis Gilze. Dat beruchte toestel. Op een kijkdag voor nabestaanden.

    Als ik nu mijn ogen sluit, dan ruik ik het. De brandgeur. Kerosine. Ik weet dat het onzin is, maar in die hangar lijken onderdelen nog te smeulen. De ramp zit zo diep in je hoofd, dat alles altijd blijft smeulen of branden. Het toestel heeft alles vernietigd. Dat gaat nooit meer weg.

    Daar sta ik dan. Een snoeiharde confrontatie. Voordat ik ja zei tegen deze ontmoeting met de werkelijkheid, vroeg mijn vriendin me: 'Waarom doe je jezelf dit aan?' Een antwoord had ik niet. Nog steeds niet. Maar ik denk dat ik nog één keer bij Dave, Kim en Megan wilde zijn. Dichterbij hun laatste momenten kon ik niet komen.

    De vleugel. De confrontatie. Ik wankel, ik duizel, ik heb al zo vaak gehuild. Ook nu schiet ik vol. Ongecontroleerd. Ik moet kotsen, tenminste die neiging voel ik. Ik stap de hangar uit. Lucht. Ik heb lucht nodig. Ik hoor het geluid dat hoort bij elke bijeenkomst rond MH17. Het geluid van menselijk breken, gevoed door een ongewenst trauma.

    Ik heb geen idee hoe lang ik als een ijsbeer op en neer loop voordat ik weer naar binnen kan. De hersenen hebben tijd nodig om gevoelens te ordenen. Om niet de weg kwijt te raken. In mijn hoofd duurt dat proces een eeuwigheid. Ik praat met Dave: 'Wat moet ik doen vriend?' Het blijft stil. Zoals altijd. Ik kijk vanuit mijn ooghoeken naar Kims familie in de hangar, want bovenal heb ik een zelfbenoemde waakhondfunctie. Ik moet ze in de gaten houden. Ik herpak me en stap weer naar binnen.

    Lees zaterdag het hele artikel in het ED, of via de digitale krant.