article
1.2144777
EINDHOVEN - "Mijn kinderen zien er normaal uit. Soms denk ik: hadden ze maar het syndroom van Down gehad. Dan werd ik wel geloofd. Nu hebben ze met een nog veel complexere problematiek te maken. Maar de mensen zeggen: richt oew jong 'ns af."
Een familie met vijf kinderen in nood
EINDHOVEN - "Mijn kinderen zien er normaal uit. Soms denk ik: hadden ze maar het syndroom van Down gehad. Dan werd ik wel geloofd. Nu hebben ze met een nog veel complexere problematiek te maken. Maar de mensen zeggen: richt oew jong 'ns af."
http://www.ed.nl/regio/eindhoven/een-familie-met-vijf-kinderen-in-nood-1.2144777
2008-11-22T01:48:06+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.2144778.1350569373!image/image-2144778.JPG
Eindhoven,Eindhoven Regio,Regio,Bekijk Video Eindhoven,Eindhoven Stad
Eindhoven
Home / Regio / Eindhoven / Een familie met vijf kinderen in nood

Een familie met vijf kinderen in nood

Foto's
1
    • Afbeelding
      Beschrijving
      De familie Van de Moosdijk, met (vlnr) Jelsey, Judy, vader Toon, Mary-Lou, moeder Sandra en Jimmy. foto Irene Wouters
    EINDHOVEN - "Mijn kinderen zien er normaal uit. Soms denk ik: hadden ze maar het syndroom van Down gehad. Dan werd ik wel geloofd. Nu hebben ze met een nog veel complexere problematiek te maken. Maar de mensen zeggen: richt oew jong 'ns af."



    Sandra van de Moosdijk (39) voelt zich depressief en radeloos. Met haar man Toon (53) verzorgt ze in hun huis in Woensel vijf kinderen met verstandelijke handicaps. Ze wil hen niet in een inrichting 'opsluiten om ze te laten platspuiten'. De leerplichtige kinderen gaan momenteel niet naar de school voor speciaal onderwijs omdat ze zelfs daar 'onhandelbaar' zijn. Sandra en Toon vangen hun kinderen op, maar hun huis is er domweg niet geschikt voor.


    "Ga maar niet naar achteren, laat ze daar maar", zegt Sandra, wijzend op een zijkamer waar de drie jongste meiden samen 'spelen'. Om de haverklap is er gekrijs, geruzie en gesmijt. Vader moet steeds weer ingrijpen.


    Jelsey (11), Judy (10) en Mary-Lou (9) zijn alledrie licht verstandelijk gehandicapt. Ze hebben een laag IQ, functioneren emotioneel als een kleuter, kunnen amper lezen en schrijven en ze zijn moeilijk hanteerbaar en agressief. Mary-Lou blijft thuis van de Mgr Bekkersschool voor speciaal onderwijs nadat ze onlangs een beker hete thee in het gezicht van de lerares had gegooid.


    Er zijn ook kinderen uit een eerder huwelijk van Toon in huis. De 19-jarige is deze morgen met 'een kwaaie kop' weggelopen. Sandra: "Hij komt wel weer terug." Hij is autistisch en in zijn gedrag onvoorspelbaar. Hij is in zijn hele leven 31 dagen naar school geweest. De 20-jarige is schizofreen, autistisch, epileptisch en heeft nog twaalf andere geestelijke stoornissen, volgens Sandra.


    De 20-jarige zit in de kamer in een rolstoel, vastgebonden. Hij kijkt bijna consequent naar beneden en wrijft van de spanning door het bezoek steeds in zijn handen. Hij wordt elke nacht vastgeketend aan zijn bed, uit bescherming voor hemzelf en zijn ouders. Hij toont op verzoek de wonden rond zijn polsen. Hij heeft in zorginstellingen in Breda, Vught en in Eindhoven op de Grote Beek gezeten. Sandra: "Maar ze konden hem niet de juiste begeleiding geven. En als ze hem verkeerd aanpakten, moest hij weer de isoleercel in."


    Dan maar liever thuis, vinden Toon en Sandra. Ze moeten altijd samen thuis zijn om de boel enigszins beheersbaar te houden. Toon is door longproblemen al jaren arbeidsongeschikt. Hij en zijn vrouw willen niet dat hun kinderen zonder liefde en bescherming opgroeien, zoals ze zelf in hun jeugd hebben meegemaakt.


    Ze zeggen veel steun te hebben. Van de kinderpsychiater, van de school, van gehandicaptenorganisatie MEE en van huisarts Meekes, die elke twee weken langskomt om de oudste te injecteren. Die slikt ook tien zware pillen per dag.


    De grote wens van Toon en Sandra is een andere woning. Het huis is te klein en ook niet aangepast voor de rolstoel van de oudste. "En wat als er brand uitbreekt en hij ligt vastgebonden?" Bovendien is pal voor hun huis een Johan Cruyff-speelveld gekomen, dat veel kinderen uit de buurt trekt. Als hun kinderen zich daar vertonen, leidt dat meteen tot problemen en vechtpartijen. Deze zomer is een dochtertje daar mishandeld. De politie pakte de verdachte meisjes op. "Onze kinderen kunnen gewoon niet naar buiten. Ze worden bont en blauw geslagen. Door dat veldje krijgen ze ook teveel prikkels. Alles leidt tot onrust."


    Toon en Sandra zijn diep teleurgesteld in woningcorporatie Woonbedrijf, waar ze al jaren van huren. Die verleent volgens hen onvoldoende medewerking in hun zoektocht naar een groter huis in een rustiger omgeving. In een gesprek met wethouder Hans-Martin Don in april zou deze hulp hebben aangeboden. Sandra: "Hij zei: dit mag geen maanden meer duren. Maar het is alweer november, het duurt nu weer zo lang. Als je weet dat uithuisplaatsing 250.000 euro per jaar kost, moet er toch geld zijn om ons te helpen?"


    Een overlastgezin zijn ze niet, benadrukken ze. "Vraag maar aan onze buren, aan wie we veel steun hebben. Wij zijn geen Tokkies", vertelt Sandra. Ze klampt zich vast aan haar geloof in engelen. "Het is meer hoop dan geloof."



    >> In verband met een groot aantal oncontroleerbare beschuldigingen is besloten bijgaand forum te sluiten.