article
1.6818489
Eindhovenaar Peer Retera zeilt 72 dagen mee als barman op de Bark Europa naar Antarctica en bericht over de avonturen die hen dagelijks overkomen.
Gastblog - Antarctica on the rocks
Eindhovenaar Peer Retera zeilt 72 dagen mee als barman op de Bark Europa naar Antarctica en bericht over de avonturen die hen dagelijks overkomen.
http://www.ed.nl/regio/eindhoven/gastblog-antarctica-on-the-rocks-1.6818489
2017-01-21T10:11:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6845616.1484993340!image/image-6845616.jpg
Eindhoven,Reizen,Antarctica on the rocks
Eindhoven
Home / Regio / Eindhoven / Gastblog - Antarctica on the rocks

Gastblog - Antarctica on the rocks

Foto's
7
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Peer Retera.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Bark Europa.
      Fotograaf
    Eindhovenaar Peer Retera zeilt 72 dagen mee als barman op de Bark Europa naar Antarctica en bericht over de avonturen die hen dagelijks overkomen.
    Een ongelofelijk overweldigend gevoel, iedere dag en ooit zelfs tot tranen toe

    Blog 3 - 21 januari 2017

    Het water tussen Zuid Amerika en Antarctica is genoemd naar Sir Francis Drake en heeft een niet al te geweldige naam. Het kan er enorm spoken of het is stilletjes. Dan lijkt het op een slapend monster.

    Op 17 januari, na 8000 liter diesel getankt te hebben, varen we onder het toezicht van een pilot door het Beagle kanaal, een natuurlijke waterweg die ons naar een soort van uitgang van Zuid Amerika leidt. Na een dag varen stapt de pilot eraf en draaien we rechts af. De groep, die de 16e aan boord is gekomen, heeft ekaar dan al wat leren kennen. Maar ook hebben ze kennisgemaakt met de service die ze van de Bark Europa mogen verwachten. Altijd de koffie en thee klaar en iedere maaltijd een feest.

    Als we Kaap Hoorn eenmaal gepasseerd zijn blijkt het met de wind erg mee te vallen. Er moet zelfs 'motor bij'. De Drake heeft twee bijnamen: Drake Lake (amper wind) of Drake Shake (heel veel wind) Rond 21u begint het weer om te slaan. Er steekt een stevige wind op rond 6 Bf. Het schip gaat hellen en de mensen gaan zich beter vasthouden. De eerste zeezieken melden zich. Pillen worden geslikt, plakkertjes achter de oren geplakt. De wacht en roerdiensten zijn al begonnen, dag en nacht.

    Voor de maaltijden, de koffie en thee is het de bedoeling dat ik als barman de nodige inspanning lever. Wat precies moet ik nog wel achter komen want ook de dekhands dragen daar aan bij. De grootste uitdaging tot nu toe is erachter komen waar alles staat en het tijdschema van een hele dag. Even soepkommen pakken of pindabakjes vullen wil niet altijd soepel gaan omdat ik dan niet meteen weet waar het staat. Langzaam maar zeker gaat dat wel steeds beter.

    De 2e dag op de Drake blijkt dat het slapende monster zin heeft om wakker te worden. De wind trekt nog verder aan en we halen snelheden van 8 tot 9 knots (knopen) en dat geeft een trots gevoel voor iedereen. Als barman heb ik het niet druk. Zo nu en dan een wijntje of biertje maar spannender dan dat is het nog niet. Het enige dat we willen is zo snel mogelijk bij de eerste eilanden, de Zuidelijke Shetlandeilanden, aan te komen. De onzichtbare convergentie lijn zijn we al voorbij. Deze lijn die maar een paar km breed is geeft het verschil aan in het Noordelijke oceaanwater en het Antarctische water. Temp wordt veel lager en het water wordt zouter.

    Op dag 3 blijkt het arriveren bij de eerste eilanden werkelijkheid te gaan worden. De wind trekt nog meer aan en we halen maar liefst 11 knopen met het schip! Het aanbod om te gaan waterskiën gaat echter niemand op in. Schatting is dat we rond dinner tijd arriveren bij Yankee Harbour.. Iedereen is gespannen. Iedereen is er klaar voor.

    Ik ga kijken of er nog genoeg koffie en thee in de kannen zit...

    Blog 2 - 16 januari 2017

    Het is zover. 6 weken nadat me gevraagd was twee expedities mee te varen als barman op de Bark Europa is het de dag van vertrek. Nadat ik door mijn lieve vriendin op Schiphol was afgezet, vloog ik van A'dam naar Madrid, vervolgens naar Buenos Aires en via een binnenlandse vlucht naar Ushuaia, Zuid-Argentinië. Twee dagen later arriveert het schip in de haven, terugkerend van nog een Antarctica expeditie en stapte een nieuwe bemanning inclusief mijzelf aan boord. Het was nu zaak om binnen 2 dagen het hele schip vaar- en passagier-klaar te maken voor de volgende reis. Oftewel de handjes uit de mouwen.

    Drie expedities heb ik het van de passagierskant gezien hoe het schip functioneert. Tja, dat draaide gewoon. Wat er achter de coulissen gebeurde had ik natuurlijk geen weet van. Het is geen superdeluxe schip dat van alle gemakken voorzien is. De opbouw is bijna helemaal hout en geeft je het gevoel of je een paar 100 jaar terug in de tijd gaat. Het enige moderne is apparatuur die de communicatie verzorgt en zaken zoals radar en de apparatuur in de keuken, want er moet toch voor ruim 50 personen 3 keer per dag eten worden gemaakt. De rest is gewoon handwerk en verschilt waarschijnlijk niet veel met de tijd dat deze zeilschepen de wereldzeeën bevoeren. En dat handwerk moet geleverd worden door de bemanning. Bemanning die uit alle delen van de wereld komt, zoals Zuid-Afrika, Australië, Duitsland, Engeland en Nederland, zorgt er gezamenlijk voor dat de hutten en bedden tiptop worden verzorgd voor de komst van de nieuwe gasten. Alle ruimten worden grondig gepoetst. Het afval dat geproduceerd werd in de vorige reis wordt afgevoerd, de proviand wordt aangevuld door met z'n allen een treintje te vormen, dat de dozen en kisten doorgeeft tot in de buik van het schip. Reparaties worden uitgevoerd. Vele handen maken licht werk.

    Voor mij persoonlijk moest ik op de hoogte worden gesteld wat mijn verantwoordelijkheden zijn als de barman. Alleen een drankje inschenken zou iets te eenvoudig gedacht zijn. Er moet zeer nauwkeurig worden bijgehouden wat er verbruikt wordt per persoon. Maar naast het barwerk zorg je ook dat de koffie en thee altijd aangevuld zijn, de shop met kleding en merchandise draait en je iedereen meehelpt die daar behoefte aan heeft. Je moet dit samen als een hecht team doen.

    Vandaag is de dag dat de passagiers zullen arriveren. Wat zullen ze staan te popelen aan boord te gaan. Ik ken het maar al te goed. Maar we zijn nog niet klaar. De puntjes worden nu op de 'i' gezet. Morgen, de 17e varen we uit, eerst het Beagle kanaal door en dan rechtsaf Drake's Passage op, om over een dag of 4 bij de eerste eilanden van Antarctica aan te komen. Ik heb er zin in.

     

    Blog 1 - 8 januari 2017

    In januari 2008 kwam ik in contact met de rederij van de Bark Europa, een toen bijna 100 jarige 3 master van ruim 50 meter lang die in hun vaarprogramma Antarctica heeft. Ik boekte vervolgens een reis die in december van datzelfde jaar ging plaatsvinden. Maar wat kon ik verwachten? Hoe is het weer daar nou echt? Wat moet ik meenemen aan kleding? Heb ik wifi? en zo nog veel meer vragen. Een infodag van de rederij gaf antwoorden op alles. Het aftellen begon.

    12 December 2008 vloog ik naar Ushuaia Argentinië, de meest zuidelijke stad van de wereld. Een berg kleding en een tas vol camera’s gingen mee. En er ging heel veel avontuurlijke zin mee.

    De expeditie bracht me bij het bovenste gedeelte van het enorme schiereiland van Antarctica. Een ongelofelijk overweldigend gevoel, iedere dag en ooit zelfs tot tranen toe. Er is geen mens in de buurt, geen auto’s, geen vliegtuigen, alleen ijs en sneeuw, dieren en overal waar je kijkt is water. Duizenden pinguïns, ontelbare zeehonden en overal walvissen. De camera’s maakten overuren.

    Het varen met dit machtige schip voer ons ook door de beruchte stormen van Drake’s Passage, het stuk tussen Kaap Hoorn en Antarctica. Alsof je in een wasmachine zit! Maar ik genoot, van iedere golf en van iedere mijl die we zeilden.

    Als je dan na 21 dagen weer in Ushuaia bent en de lange reis terug naar huis begint, bekruipt je het gevoel dat het bijna niet is voor te stellen dat je daar geweest bent. De verhalen die je thuis vertelt, de foto’s die ik laat zien, komen eigenlijk niet in de buurt van de werkelijkheid.

    Ik moet terug. Ik wil mijn gedachten bevestigen. Nog een keer zien. In 2011 vertrek ik weer naar Ushuaia. Alleen heb ik nu de expeditie der expedities geboekt: Van Kaap Hoorn naar Kaap de Goede Hoop, ja echt, van Ushuaia, Antarctica en via diverse eilanden naar Kaapstad. 52 dagen onderweg. Je rolt dagelijks in een nieuw avontuur waarbij een storm met windkracht 12+ wel de kroon spande.

    In december 2015 vertrek ik voor de derde maal naar Zuid Amerika, dit maal Punta Arenas in Chili. Via de straat van Magelhaen komen we bij het eiland Kaap Hoorn, vernoemd door zeilui die van, jawel het Nederlandse Hoorn kwamen.

    Weer een jaar later… Dan gebeurt er iets geheel onverwachts: Ik word in november 2016 door de rederij van de Bark Europa gevraagd mee te gaan als bemanningslid. Of ik de barman wil zijn voor twee achtereenvolgende Antarctica’s waarvan de laatste zal eindigen in Kaapstad.. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Op 11 januari 2017 vertrek ik weer naar Ushuaia. Via deze blog wil ik U laten meebeleven wat ik meemaak op dit mooie schip en in de wateren en gebieden van het machtige Antarctica.

    Vorige artikel: Afbeelding Man onwel en overleden in vliegtuig, noodlanding in Frankrijk
    Volgende artikel: Afbeelding 'Slapende man in sneeuw' uit huis vol schimmel gehaald: ''Wij schrokken ervan''