Gewoon verstandelijk gehandicapt zijn, mag dat? Of zijn mensen met een verstandelijke beperking vooral een kostenpost? Het is het veelzeggende thema van het jubileumseminar van de KansPlus-Sien afdeling regio Eindhoven-Helmond op zaterdag 2 juni.

De oprichting van KansPlus vijftig jaar geleden paste geheel in de tijdgeest, vertelt bestuurslid Cees Adams uit Veldhoven. "Er waren toen twee mogelijkheden qua opvang van geestelijk gehandicapte kinderen. Of ouders zorgden helemaal zelf voor een kind, of een kind ging naar een instelling, naar de nonnen. Ouders zagen hun kind dan vaak wekenlang niet."

In de jaren zestig kwam langzaam verandering in dat systeem. De kerk kreeg minder invloed en mensen vonden dat het anders moest.

KansPlus begon landelijk als Vereniging voor het Zorgenkind en draaide in eerste instantie vooral om het organiseren van vrijetijdsactiviteiten voor geestelijk gehandicapten.

Adams: "Want voor de kinderen die thuis woonden, was er verder niets. Die zaten alleen maar thuis. En met die activiteiten werden de ouders ontlast."

In de loop der jaren breidden de activiteiten zich uit en fuseerde de Eindhovense vereniging met andere organisaties uiteindelijk tot Kansplus-Sien.

Via de regionale afdeling worden tegenwoordig vakantiekampen georganiseerd, er zijn sozen en sportclubs en voor ouders houdt Kansplus-Sien informatieavonden over bijvoorbeeld het persoonsgebonden budget en de belastingen. En ook heel belangrijk: de regionale vereniging behartigt de belangen van de leden bij verschillende gemeentes.

Adams: "We proberen bijvoorbeeld overal in de Wmo-raad te zitten."

Droeg de tijdgeest destijds bij aan het ontstaan van de vereniging, nu is het diezelfde tijdgeest die KansPlus-Sien toch enige zorgen baart. Adams: "Ouders worden minder snel lid. De regionale afdeling blijft qua leden redelijk constant omdat we zo veel activiteiten organiseren, maar landelijk gezien wordt de vereniging steeds kleiner."