article
1.6459912
EINDHOVEN - De Eindhovense Liz de Bock stond voor Slachtofferhulp nabestaanden bij die een dierbare verloren door moord of doodslag. "Dat leed is niet te bevatten." Ze schreef er een boek over: Een Moordvak.
Liz de Bock uit Eindhoven werkte bij Slachtofferhulp en schrijft indrukwekkend boek
EINDHOVEN - De Eindhovense Liz de Bock stond voor Slachtofferhulp nabestaanden bij die een dierbare verloren door moord of doodslag. "Dat leed is niet te bevatten." Ze schreef er een boek over: Een Moordvak.
http://www.ed.nl/regio/eindhoven/liz-de-bock-uit-eindhoven-werkte-bij-slachtofferhulp-en-schrijft-indrukwekkend-boek-1.6459912
2016-09-29T04:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6459913.1475087884!image/image-6459913.JPG
Eindhoven,Boek,Literatuur,hermes
Eindhoven
Home / Regio / Eindhoven / Liz de Bock uit Eindhoven werkte bij Slachtofferhulp en schrijft indrukwekkend boek

Liz de Bock uit Eindhoven werkte bij Slachtofferhulp en schrijft indrukwekkend boek

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Liz de Bock schreef over haar werk en leven als casemanager levensdelicten.
      Fotograaf
    EINDHOVEN - De Eindhovense Liz de Bock stond voor Slachtofferhulp nabestaanden bij die een dierbare verloren door moord of doodslag. "Dat leed is niet te bevatten." Ze schreef er een boek over: Een Moordvak.

    Het onverwachte komt aan het einde, als ze plompverloren haar baan opgeeft. De baan die haar leven was. "Ik kon het leed niet meer aan, het kroop in mijn lijf", zegt de Eindhovense Liz de Bock (53). "Ik kon niet meer geven wat ik moest geven. Dus moest ik stoppen, met pijn in mijn hart." 

    Een stap voor zijn
    "Een dierbare verliezen is altijd verschrikkelijk. Helemaal als het onverwacht gebeurt, door ziekte of een ongeluk. Maar als het is door toedoen van een ander, door moord, is het leed niet te bevatten." Ze vertelt het kalm, beheerst, professioneel, maar met een brandende passie voor het vak. Hulp is broodnodig, en Liz gaf die. "Het belangrijkste is: altijd een stap voor zijn. Proberen verrassingen te voorkomen. Die kunnen erg hard aankomen. Informatie is cruciaal."

    En dus probeerde ze, in behapbare stappen, zo veel mogelijk te waarschuwen. Dat de politie langs gaat komen met vragen. Dat hun dierbare er waarschijnlijk niet fijn uitziet. Maar ook dat ze in de rechtszaal stil moeten zijn. Daar hun verdriet en woede, in toom moeten houden. Dat ze de verdachte gaan zien en dat die vrolijk zwaaiend binnen kan komen. Dat de straf veel lager zal uitvallen dan die volgens hen moet zijn. "Dat is altijd zo. Zij krijgen levenslang, de dader maar een aantal jaar en vaak hoeft hij of zij slechts twee derde echt te zitten. Dat is nauwelijks uit te leggen, maar zo zijn de regels."

    Eigen verlies
    "Ik liep er schrijvend tegenaan. Mijn eigen verlies, mijn eigen verhaal." Ze kon niet anders dan ook dat opschrijven. Ze vlocht het door het professionele verhaal heen. "Het bleek de rode draad in mijn leven. Dood, verlies, herstel. Van jongs af aan intrigeerde de dood me. Het trok me aan en stootte me af. Ik kon er niet omheen, en dat hoefde niet, ik trok het naar me toe."Maar al schrijvende werd het geen handboek, het werd veel meer. Haar boek, over haar rode draad. "Ik heb iets te vertellen."

    Lees het uitgebreide interview met Liz in het ED van donderdag of in de digitale krant.