article
1.6594584
RECENSIE - Het was maar een kort applaus. Maar wat moet je ook applaudisseren na een uitvoering van Dichterliebe, waarin de liefde wordt gewonnen en verloren en de hoofdpersoon van het verhaal eindigt met de bekentenis dat hij zijn pijn diep onder de grond wil wegstoppen. Het zijn liederen om stil van te worden, niet om uitvoerig bijval te laten blijken.
Recensie: Droevige en boze pareltjes - Muziekgebouw Eindhoven
RECENSIE - Het was maar een kort applaus. Maar wat moet je ook applaudisseren na een uitvoering van Dichterliebe, waarin de liefde wordt gewonnen en verloren en de hoofdpersoon van het verhaal eindigt met de bekentenis dat hij zijn pijn diep onder de grond wil wegstoppen. Het zijn liederen om stil van te worden, niet om uitvoerig bijval te laten blijken.
http://www.ed.nl/regio/eindhoven/recensie-droevige-en-boze-pareltjes-muziekgebouw-eindhoven-1.6594584
2016-10-31T15:00:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6524893.1476351458!image/image-6524893.jpg
Eindhoven,Klassieke muziek,hermes
Eindhoven
Home / Regio / Eindhoven / Recensie: Droevige en boze pareltjes - Muziekgebouw Eindhoven

Recensie: Droevige en boze pareltjes - Muziekgebouw Eindhoven

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Fotograaf
    RECENSIE - Het was maar een kort applaus. Maar wat moet je ook applaudisseren na een uitvoering van Dichterliebe, waarin de liefde wordt gewonnen en verloren en de hoofdpersoon van het verhaal eindigt met de bekentenis dat hij zijn pijn diep onder de grond wil wegstoppen. Het zijn liederen om stil van te worden, niet om uitvoerig bijval te laten blijken.

    Al luisterend vroeg ik me af of je goed ingevoerd moet zijn in de klassieke muziek om deze pareltjes te kunnen waarderen. Maar ik vermoed dat dit niet zo is; je moet stil kunnen worden, kunnen luisteren, je willen laten meevoeren in de subtiele, kleinschalige schoonheid waarmee dichter Heine en componist Schumann de luisteraar door een breed spectrum van emoties voeren.

    Bariton Thomas Oliemans en pianist Paolo Giacometti brachten Dichterliebe aangrijpend. Wat een mooie stem heeft Oliemans, wat een rijke, grote klank, wat uitdrukking, wat een tekstbesef, wat een muzikaal intelligente kijk op deze lieve, droevige, boze en berustende liederen. 'Waar de zanger geen woorden meer heeft, neemt de pianist het over', lichtte Oliemans toe. En dat deed Gioacometti. Schumanns liederen, ook de Sechs Gesänge en Requiem zijn qua noten niet zo moeilijk, maar juist in die ogenschijnlijke eenvoud zit de valkuil. Als pianist kun je de noten 'goed' spelen of erin kruipen, Giacometti deed het laatste, beheerst, transparant, maar met veel gevoel. Als toegift zong dit duo Es ist schon spät uit Liederkreis, eveneens van Schumann. 'Om niet al te treurig de herfst weer in te gaan', aldus Oliemans.

    Thomas Oliemans bariton en Paolo Giocometti piano in liederen van Schumann. 30 oktober.