Wieteke Maris, voormalig gemeenteraadslid in Reusel, woont sinds augustus met haar man en 3 zonen in New York. 'Wij maken Sandy van dichtbij mee', mailt ze maandagmiddag. 'Het is spannend en bijzonder interessant. Mijn ouders zijn zondag halsoverkop terug naar NL gevlogen. Vooralsnog 'cocoonen' wij in huis en wachten af.'

Mickey (25) is een zoon van onze redacteur Max Steenberghe en woont ruim een jaar in New York. Eerder blogden vader en zoon ook al bij een naderende orkaan. Opnieuw zit Mickey in het crisisteam van zijn hotel aan Union Square, recht tegen het mogelijke gevaarlijke gebied.

Woensdag

(Wieteke): We moeten haar niet verkeerd begrijpen, ze weet dat het heel erg is geweest, dat er zelfs dodelijke slachtoffers zijn gevallen, maar in haar Brooklyn-buurtje is het volgens Wieteke Maris een dag na de storm alweer redelijk business as usual. "Er is veel water natuurlijk, en er ligt hier en daar een boom om, maar een rampgebied? Nee, dat niet. En dat is wel bemoedigend om te zien."

Wieteke belde zelf, na etenstijd, min of meer om haar sein veilig te geven. "We zijn er goed vanaf gekomen", zegt ze. "Eerlijk gezegd had ik verwacht dat we er erger aan toe zouden zijn. En we hebben echt geluk gehad, twee straten verder is het wel een puinhoop. Ik denk dat we net toevallig zijn afgedekt door een ander gebouw ofzo. Toeval bestaat niet, zeggen ze, maar dan hebben we geboft."

Het gevoel op straat is, denkt ze, typisch Amerikaans. "Ze gaan niet bij de pakken neerzitten, maar pakken gelijk aan. Iedereen is aan het opruimen, en doet zo snel mogelijk zijn normale ding. Als je buiten loopt in bepaalde straten is er helemaal niks aan de hand. Wel veel water, maar het is dan ook herfst. Nee, ze lopen alweer te joggen en koffie te halen. De winkels gaan zo snel mogelijk weer open, de bussen beginnen weer te rijden, de mensen willen vooruit. Wat dat betreft heeft New York ook wel een reputatie, de stad laat zich niet ondersneeuwen."

Ook zij wil zo snel mogelijk weer door. Haar echtgenoot werkt in Manhattan, in een deel wat nog wel veel wateroverlast heeft, dus hij werkt vandaag waarschijnlijk vanuit huis. "We hebben internet, dus dan kan dat." Zelf heeft ze nog wat telefoontjes te plegen met verontrust Nederland, maar daarna zijn de kinderen weer aan de beurt, Halloween komt er aan."

"Nogmaals, het is verschrikkelijk wat er is gebeurd, mijn hart gaat natuurlijk uit naar de slachtoffers en we zijn er voorlopig ook niet klaar mee hier. Maar: we gaan wel door, we gaan vooruit. Life goes on, zeggen ze en daar hebben ze gelijk in."

Wieteke Maris, voormalig raadslid uit OIrschot, heeft een eigen blog.

Dinsdag

21.00 uur (Mickey): Punten voor mama, zij krijgt eindelijk Mickey te pakken, terwijl vader vanuit alle social mediakanonnen vurend, er steeds naast schiet.

Opeens heeft ze hem. Slaperig stemmetje. Het laatste contact was gisternacht onze tijd, toen daar de avond begon te vallen en Sandy er op losbeukte. Oh, ja, en de stroom viel uit. Niet zo'n heel groot probleem, want het hotel waar hij werkt heeft een generator en zijn Helen zat samen met de poes keurig op een kamer op de elfde etage.

In de nacht had hij nog een smsje gestuurd: dat er een ruit was ingewaaid. Maar er was wel meer spannends aan de hand: het grootste probleem was het hotel beveiligen tegen binnenlopers. Zonder stroom kan New York knap donker zijn en als een hotellobby, met lonkende bar, dan wel verlicht is, is dat een oase voor gestrande Newyorkers. Dus moest zoonlief al zijn sterke kerels bij de deuren zetten, die vervolgens de meest ingenieus bedachte smoezen moesten aanhoren waar Mickey dan weer nee op moest zeggen. En hij wil zo graag helpen, vandaar zijn keuze voor de hospitality...

Maar in de nacht werd duidelijk dat dit niet kon duren. Het hotel staat vlak bij de generator bij de East River die in de nacht ontplofte, en met een laatste power surge nog eens vijf anderen in de buurt naar z'n grootje hielp.

Stroom zit er voorlopig dus niet in, en die ene generator kan net genoeg leveren om de gangverlichting brandende te houden, de nooddiensten en een enkele lift. Maar niet de kamers, niet de keuken en helaas ook niet de watervoorziening...

Dus aan Mickey en twee collega's om op alle deuren te kloppen de situatie uit te leggen, te aanhoren waarom de gasten per se wel moesten blijven, ze dan overhalen om toch te verkassen, een andere kamer voor ze regelen, vervoer voor elkaar krijgen, en dan op naar de volgende van de 220 kamers. Ondertussen bleef die generator zo hikken dat ook het personeel alle verbruik moest verminderen en de directeur uiteindelijk ook besloot het speciale blueberrysysteem uit te schakelen, waardoor de telefoons leegliepen en er mee ophielden.

Zo rond tweeën kreeg Mickey eindelijk vrij en is hij met zijn gezinnetje in een taxi gekropen, terug naar huis, een kek appartementje ergens aan de East Side, vlakbij het park en het Guggenheim. Daar sprong de kat met vier poten in de lucht van blijdschap en ook Helen zuchtte tevreden: alles nog heel en ze hebben zelfs stroom.

Junior rolt nu uitgeput zijn bedje in, even, want over drie uur moet hij weer naar het hotel. Ja, dat is dan waarschijnlijk leeg. Nee, dat betekent niet vrij zijn, gebouwen mogen niet leegstaan van de gemeente: er moet bewaking zijn, een huishoudelijke dienst en management. En dat is zoonlief dus. Het heeft nadelen om de jongste te zijn met een hoge rang....

De grapjurk vertelt net zijn moeder dat hij naar het hotel wil fietsen maar als-ie dat doet, komt ze desnoods overgezwommen. Hij is te moe en het is te gevaarlijk. Op zonnige dagen ben je al levend doelwit op zo'n ding. Nu, nu iedereen chagrijnig is, de straten vol glas en puin liggen en plassen een open rioolput kunnen verbergen: no way José.

En ja, er rijden taxi's. De burgemeester heeft verordonneerd dat zolang de metro niet werkt, taxi's dubbele vrachtjes mogen oppikken en dat ook de luxe zwarte town cars mogen bijklussen. Dus hup knul, taxi bellen.

Dat zal hij doen, gaapt hij, en zakt hoorbaar weg in slaap. Even maar, heel even, in the city that never sleeps....

19.00 uur (Wieteke): Het kost een paar keer proberen, acht keer om precies te zijn, maar dan hebben we Wieteke weer te aan de lijn. Bij haar is het twee uur 's middags en ze klinkt verheugend opgewekt.

Ja, ze is de nacht goed doorgekomen. Het zag er even wat eng uit toen overal de stroom uitviel en zij Wi-Fi en tv kwijtraakten. Leek geen grote ramp, maar het zijn wel de informatiebronnen dus voor nieuws waren ze opeens afhankelijk van de smartphone.

Maar de stroom bleef wel werken en dat scheelde heel wat. Zonder de beelden om naar te kijken, keken ze elkaar aan en gingen maar eens vroeg te bed, met de phone, en toen ze vanochtend opstonden deed alles het weer.

"Het valt allemaal best mee in ons buurtje. Goed, er liggen wat bomen om, we zijn wat spul van het dakterras kwijtgeraakt, maar grote schade is er niet, terwijl downtown Brooklyn weer helemaal blank staat."

Een extra bof: de kinderen zijn niet bang geweest. "Nee hoor, gingen ook gewoon goed slapen. Ze zijn nu hoorbaar, ja, want ze zitten al twee dagen binnen en het zijn natuurlijk rasechte voetballertjes, dus ik denk dat we dadelijk even een rondje gaan lopen."

Het verkeer in de buurt valt ook mee. "In Noord-Manhattan mogen particulieren weer rondrijden, in het getroffen zuiden wordt dat ten hevigste afgeraden: de plassen kunnen flinke gaten verbergen en de gemeente wil sowieso de straten vrijhouden voor hulpdiensten. Vanavond moeten de eerste bussen weer gaan rijden, maar de metro ligt er voorlopig wel uit."

De korte isolatie van Manhattan is inmiddels ook opgeheven. ""Alle tunnels stonden blank, de bruggen waren verboden wegens afwaaigevaar, maar de Brooklyn Bridge en de Manhattan Bridge zijn gewoon weer open. Het moet er zelfs druk zijn, het zijn bekende monumentale bruggen en er overheen lopen geeft een gevoel dat het weer bij het oude is. Maar dat is eigenlijk ramptoerisme, daar doe ik niet aan mee."

Wat dan? "In de buurt wandelen dus, en de kinderen voorbereiden op het griezelfeest Halloween, morgen. Dan gaat de jeugd verkleed langs de deuren, een groot feest dat sowieso doorgaat. Dat hebben ze ook wel verdiend."

De BBC heeft een aantal voor en na foto's van New York op een rij gezet.

01.56 uur (Mickey/Wieteke): Volgens Mickey en Wieteke gaat de storm liggen, maar blijft het water wel stijgen. Waarschuwingen geven aan dat er nog een stormfront nadert en inmiddels is in grote delen van de stad de stroom alsnog uitgevallen. Mickeys hotel heeft een generator, maar het licht trekt nu mensen van buiten aan.

01.00 (Mickey): Kijk, dat geeft een vader moed. Junior denkt dat hij het ergste al heeft gehad. "Het ging net flink tekeer, de stukken dak vlogen in het rond, maar het is nu alweer wat aan het bedaren", zo sputtert de telefoon.

Of het echt voorbij is, is niet aan de nieuwszenders af te lezen, ik vrees toch dat hij eerder in het oog van de storm zit en nog een flink pak op zijn broek gaat krijgen. Maar toch, alle goeie nieuws is meegenomen.

En vanuit het hotel valt het allemaal tot op heden mee. De gasten hebben voor het merendeel de raad om op hun kamers te blijven, natuurlijk niet opgevolgd. De bar zit stampvol. "Misschien wachten ze op een sein gratis drinken, maar daar beginnen we niet aan, dat is duidelijk afgesproken", zo grinnikt zoonlief.

Wat wel is gebeurd: weer onverwacht stafmeeting, met goede raad. Personeel moet zich voorbereiden op lichte paniek. Een paar straten dieper naar het zuiden is de stroom uitgeschakeld en als dat in het hotel gaat gebeuren komt iedereen naar beneden, hoezeer ze ook zijn gewaarschuwd boven te blijven. Dan komen er moeilijke momenten: het hotelpersoneel is geen politie en kan mensen niet verbieden om naar buiten te gaan. Anderzijds ligt het plein vol met puin dat van de daken vliegt, hele meters isolatie vliegen in het rond. En neem het hotel: dat heeft grind op het dak dat nu als hagel naar beneden vliegt zodra een vlaag verkeerd scheert.

Zoonlief overweegt nog even zelf het dak op te gaan om het gauw in zakken te vegen, maar dan dreig ik met zijn moeder en als er ondertussen weer vier vierkante meter isolatie door de lucht zeilt, snapt hij: misschien geen goed idee...

Zijn lief zit veilig op een mooie kamer op de elfde etage, nog steeds met de poes. Hij heeft niet veel tijd voor haar maar dat snapt ze en ze komt af en toe zelf naar beneden, om een appel te halen en hem in zijn bips te knijpen. Dat zet hem terug op aarde, want boven alles blijft het vooral zaak om rustig te blijven. Nederlanders hebben daar niet heel veel moeite mee, en anders help zo'n kneep wel.

We horen hoe ze net weer naar beneden komt, samen lopen ze naar de ramen om naar buiten te kijken. Mooi moment voor een afscheid. De nacht komt eraan, en wat hij deze keer brengt kan niemand voorspellen. Wel dat, op de vleugels van die wind, niets dan goede wensen en sterkte hun kant opkomen.

God Bless, zeggen ze dan in de VS.

00.03 uur (Wieteke): "Het is wel knus", klinkt het haast verontschuldigend vanuit Brooklyn. Bij Wieteke hebben ze net een hapje gegeten en de spelletjes komen weer op tafel om de drie zoontjes vooral bezig te houden.

Nieuws heeft ze niet echt, niets dat wij niet weten tenminste. Het gaat over dreigende springvloeden, opvolgende sneeuwstormen en de waarschuwingen nu vooral niet meer de straat op te gaan. En dat doet ze dan ook niet meer. "We hebben een blog gevonden van iemand uit de straat en die was nog even naar het water gelopen, maar daar moet je duidelijk niet zijn."

Ze wordt wat ongedurig. "Je kunt helemaal niks doen dan het uitzitten. Al het mogelijke voorbereidende werk hebben we gedaan. We kregen net de waarschuwing vooral de gordijnen dicht te houden tegen eventueel binnenvallend glas. Die hebben we dus dichtgedaan en volgens mij zit er meer slims achter: nu zie je het helemaal niet meer, en dat geeft weer iets meer rust natuurlijk."

Desondanks staat de tv natuurlijk aan en de beelden zijn zorgwekkend. "En dat gebeurt hier dus allemaal zo'n beetje om de hoek. Wel apart moet ik zeggen. Ik ben er niet helemaal blij mee, want de kinderen kijken ook af en toe. Maar ik snap ook wel dat CNN natuurlijk niet kiest voor de plekken waar het nu rustig is."

Ze aarzelt even, zoekt naar nieuwe dingen om te vertellen. "Maar die zijn er niet, het gaat gewoon zijn gangetje. We krijgen veel reacties vanuit Nederland, men maakt zich zorgen, maar vooralsnog is dat niet nodig. En eerlijk gezegd: het is allemaal best vertrouwwekkend wat er gebeurd. De Amerikanen weten van wanten als het moet en zo'n rampscenario komt hier echt niet onverwacht, er is aan bijzonder veel gedacht en dat schept vertrouwen."

Even stilte. Dan: "Maar nu vertellen ze net dat ze misschien uit voorzorg straks het stroomnet gaan afsluiten. Daar ben ik niet echt blij mee. Maar het is wel begrijpelijk, als een kabel losraakt met al dat water... Ik weet niet, het is een reden te meer straks gewoon naar bed te gaan en te proberen wat te slapen."

Al zal het wel wat drukker worden in het ouderlijke bed. "Ach ja, ook gezellig", klinkt het.

Maandag

23.00 uur (Mickey): Even radiostilte vanuit het hotel, want zoonlief zit middenin een vergadering en de baas hoeft niet echt te weten dat alles in de Nederlandse pers verschijnt. Hoewel het toch geen slechte dingen zijn. Mickey is zelf een pietje precies, perfectionistje in de dop en ziet altijd iets wat beter kan, maar deze keer lijkt alles op voorhand goed onder controle.

Zo hebben ze op elke etage twee gasten benaderd die bij calamiteiten als eerste gebeld kunnen worden en dan 'hun' gang verder informeren. Belangrijkste boodschap: blijf waar je bent en ga, in geval van nood, in de badkamer zitten, die is altijd het stevigste. Hang wel een doek over de spiegel!

Mickey zelf gaat met portofoon door het hotel lopen als vliegende keep, hij staat in direct contact met een tegenspeler die bij het grote switchboard zit en dus direct meldingen kan doorzetten. Mickey is nu onderweg naar twee gasten op de negende etage: hoge omes van de politie. Hij gaat even aankloppen, kijken of hij ook hen kan inschakelen.

Er kwam een noodsignaal van een van de andere hotels van de keten: die staat naast het gebouw op de 52ste straat waar een bouwkraan op de 60e etage is omgeknapt. Het ding bungelt al een uur heen en weer, het hotel is uiteindelijk toch geëvacueerd, een kleine overstroom van gasten is deze kant op.

We stoppen allebei even met praten: CNN geeft een weer-update. Het wordt alleen maar grimmiger, een springvloed zal, aangejaagd door een landwaardse wind, een stoot water de Hudson opduwen die een weeklang vervelend zal blijven. Verder nieuws draaien we allebei weg, zometeen komt de burgemeester weer met een persconferentie.

De hoteltechneuten hebben net de generator een laatste check gegeven: mocht de stroom uitvallen dan blijft een van de vele liften werken, de verlichting in de gangen, de pc's en natuurlijk de telefooncentrale. Maar een veteraan schudde zijn bol. "Als de stroom uitvalt, komt er gegarandeerd paniek, dan hou je niemand op de kamer."

Maar mijn zoon is ook niet de eerste de beste: op dit moment laat hij kamer aan kamer een buitenformaat zaklampen uitdelen. Zonet liet hij gauw een partij van honderd opkopen in de nabijgelegen bouwmarkt. "Zou hij er een overhouden", vraagt hier zijn jongste broer verlekkerd...

22.00 uur (Wieteke): Kijk, en dat is het voordeel van een live-blog: Wieteke Maris leest in New York dat ik haar vruchteloos probeer te bellen en dus legt ze zelf contact. Hallo Brooklyn!

Heel veel nieuws heeft ze niet te melden. Toestand hetzelfde, maar dan drie standen heviger, zoiets. Het regent harder, het waait harder, het wordt donkerder en dreigender maar: de straat staat nog niet blank, de ruiten zijn allemaal nog heel en toen ze net heel even op het dakterras ging staan, werd ze er nog niet afgeblazen.

Dus, ja, wat te doen? Spelletjes spelen maar, met de drie zonen. Ook zij houden zich rustig. Wieteke, fluisterend: “Het voordeel is dat het niet dondert, maar gewoon regent. Dat is een bekende klank en dat valt de kids niet op. Als het buiten bliksemt was het wel anders.” Haar stemt stokt even want ze ziet de bomen in de straat nu wel 90 graden buigen, “maar ze komen weer overeind.”

Spelletjes dus. Want eerlijk is eerlijk: als moeder maak je je niet zozeer druk om huis of haard, ook niet je eigen lijf, maar om die donderstenen. Stel dat er geëvacueerd moet worden, hoe houden ze dan samen drie watervlugge doerakjes in bedwang? “Daar begin je wel over na te denken, en je hebt niet altijd antwoorden.”

Vandaar ook haar hoop dat vooral de elektriciteit niet uitvalt. Dat begint steeds meer te gebeuren, ziet ze op tv, en dat is toch wel een heel andere fase. Geen licht, geen warmte, maar ook geen tv en geen video-spelletjes of filmpjes voor de kleinsten. Voorlezen is een ouderwetse optie die op zomervakanties nog wel eens inslaat, maar of dat nu gaat helpen?

Best wel zorgen dus, vooral om de onduidelijkheid. "Inmiddels zeggen ze dat Sandy over een uur de kust kan aandoen. Maar die tijd verandert op zich ook elk uur, niemand weet wat de orkaan precies gaat doen. Stel dat-ie opeens vijf kilometer opschuift, dan is dat op een kaart nauwelijks te zien, maar het kan hier bijzonder veel impact hebben. We weten het niet, je krijgt steeds meer verhalen te horen, het wordt straks vloed, het is volle maan dus die komt extra-hoog, het helpt allemaal niet mee.”

En ondertussen de tijd doorkomen. “Tja, ik ben van mezelf best rustig, maar nu betrap ik me op ijsberen en rondlopen. Het is niet dat je nu even lekker de vakantiefoto’s van drie jaar terug gaat inplakken ofzo.” Wat dan? “Koken dan maar. Het wordt een pasta, lekker eenvoudig maar toch voedzaam. Praktisch.”

Foto EPA/NOAA

21.00 uur (Mickey/Wieteke): Geen van beide partijen in het Newyorkse neemt de telefoon op. Komt door storingen, overbezette lijnen. Geen reden tot paniek, nog niet tenminste. Want de storm zelf moet pas over vier tot vijf uur echt aan land komen, zeggen de meeste rapporten.

We volgen ze handenwringend, hier in het Eindhovense ouderlijke huis. Journalisten, Nederlandse journalisten, hebben een overontwikkeld valtvastmee-orgaan. Zodra ergens een ramp wordt aangekondigd, klinkt op onze burelen meestal: ‘dat valt vast mee’. En meestal hebben ze gelijk. En zo heb ik het vaak met hen meegeroepen. Mijn ervaring als oorlogs- en rampenman beaamde het: hoe groter de paniek, hoe kleiner de schade. Meestal…

Maar als er eigen kinderen in het spel zijn, wordt het allemaal anders. Jazeker kan het meevallen, jazeker liep het de vorige keer in New York ook met een sisser af, jazeker zijn op alle webcams nog steeds mensen te zien op Times Square. Maar toch: de metro is gesloten, iets waar dagelijks vijf miljoen Newyorkers gebruik van maken. Wall Street is dicht. En dat zijn maatregelen die burgemeester Bloomberg echt niet voor niks neemt.

Via een persbericht vallen opeens de aanbevelingen van rampeninstituut FEMA in mijn postvak. Slimme tips. Laat het bad vol water lopen, tank de auto af. Spreek met alle familie een ver weg wonende tante af waar in geval van nood iedereen naar toe kan bellen. Denk bij het noodpakket aan lucifers, een blikopener en batterijen. Zet de ijskast op ijskoud, zodat-ie bij stroomuitval nog even vooruit kan.

Slimme dingen allemaal. Eentje mis ik. Bel regelmatig je ouders. Alsjeblieft.

19.30 uur (Mickey): Op hotelkamer 1104 begint het weer te leven. Mickey mag nog een paar uur slapen voordat hij weer in dienst komt, maar zo werkt dat niet. ‘Ik kan toch maar beter gaan kijken”, gaapt hij.

De belangrijkste voorbereidingen in het hotel zijn getroffen. Alle klusjesmannen zijn aanwezig, in de kelder ligt een meer dan volwassen voorraad hout om ruiten te kunnen dichttimmeren als dat moet. “Zodra het echt hard gaat waaien, kunnen we de ramen eerst nog afplakken met speciale tape. Die houdt een raam ook overeind als er barsten inzitten. Nee, dat doen we liever niet te vroeg, want het is erg sterk spul en het gaat een week kosten om het spul er daarna weer af te krijgen. Maar als het moet, dan moet het.”

Ook de keuken zit inmiddels in emergency mode. Er zijn extra voorraden, maar de kaart is aangepast: de erg luxe en intensieve gerechten moeten even wachten, nu gaat het ook om voedingswaarde et cetera. “Daar zijn gasten extra gevoelig voor.”

Op straat wordt het, vreemd genoeg, weer wat drukker, meldt Mickey. “Vanmorgen was het doodstil, echt vreemd. Maar het duurt ze nu te lang, denk ik, Newyorkers zijn nieuwsgierig, die willen kijken en dat doen ze dan ook.”

Daar zal niet iedereen blij mee zijn. De politie probeert de evacuatie van zo’n 400.000 mensen te begeleiden. Speciale ploegen zijn de straat op om zwervers te waarschuwen en desnoods mee te nemen. Gemeentewerken buigt zich over putdeksels, de regen is inmiddels goed losgebarsten en de eerste putdeksels komen omhoog. Levensgevaarlijk, want het heeft er alles van dat de straten zelf dadelijk ook blank zullen staan. En wie dan toch nog rondloopt, moet niet per ongeluk in zo’n gat vallen.

Vandaar ook continu waarschuwingen van de burgemeester zelf. Blijf thuis, is zijn mantra. Mickey: “En de to-go-bag. Dat is ook opeens een trending topic: iedereen moet een klein tasje klaarzetten met hoogstnoodzakelijke dingen. Medicatie voor ouderen, de iPhone-oplader voor jongeren…”

Hij lacht even. Dunnetjes.

Lege schappen in de supermarkt. Foto Michael Reynolds/EPA
 

19.00 uur (Wieteke): Wieteke Maris meldt een vreemde rust. “Het gaat eigenlijk best goed”, vertelt het voormalig raadslid vanuit Brooklyn. “En dat wil wel wat zeggen, want we zitten niet echt in een veilig gebied...”

Zojuist is ze nog even naar het water gaan kijken. Ze woont, met gezin, koud 300 meter van de kades vandaan dus wat dat betreft had het inderdaad wel beter gekund. “Maar ik voel me goed veilig in ons huis. We zitten op de zesde verdieping, het water zal dus niet snel komen binnenstromen. En het gebouw is erg solide, het voelt goed aan dus voor instorten ben ik ook niet bang.”

Ze houdt vooralsnog dan ook vooral rekening met ongemak de dagen na de storm. “Het zal wel een tijd duren eer de stad weer op snelheid is gekomen, het vervoer is cruciaal in een gebied als dit.” Zelf heeft ze uiteraard voorraden aangelegd. “En nu maar hopen dat de elektriciteit het uithoudt, het scheelt erg veel of alles het doet of niet.”

Het klinkt allemaal vrij rustig zo over de telefoon. “Dat is ook het rare van deze situatie. Aanvankelijk ben je erg druk bezig, de voorbereidingen treffen, het dakterras veiligstellen enzo. Maar als dat allemaal is gebeurd, begint het grote afwachten.”

Van paniek is vooralsnog geen sprake. “New York heeft het niet zo lang geleden ook al eens meegemaakt en toen liep alles met een sisser af. Je merkt dat daardoor veel mensen verwachten dat dat ook nu weer gebeurt. Wij zitten zelf met een redelijke portie Nederlandse nuchterheid ook wel op die lijn, maar we houden wel rekening met gekke dingen. Een burgemeester sluit niet zomaar het metronet af.”

Desondanks: geen paniek. “Nee, we zitten goed, hoog en droog en de hulpdiensten wekken bij mij genoeg vertrouwen. Via tv en internet worden we van alle kanten op de hoogte gehouden, op een manier die aangeeft dat ook de leiding er goed inzit.”

En ook in huize Maris is verder alles rustig. De zonen doen even een tukje, ze hoefden vandaag niet naar school en morgen blijven de deuren ook dicht, dus dat is met groot gejuich ontvangen. “Daar zijn we blij om. Toen we gingen verhuizen zei de oudste nota bene dat hij had gehoord dat ze daar orkanen hebben. Nu het zover is, ziet hij vooral de voordelen. Hopen dat hij dat vanavond ook zo blijft zien…”

18.00 uur (Mickey): Diepe rust op kamer 1104 van het hotel aan Union Square. Zoonlief slaapt. Moet, want dadelijk staat hem de nacht te wachten, New York loopt zes uur achter bij Nederland en de grote klap gaat dus daar in de nacht vallen, als hij komt.

Zijn lieverd neemt de telefoon op, in de gang want Mickey moet na 24 uur pezen echt even rusten. Hoe het gaat? “Wel goed”, zegt ze met een dun stemmetje. “Het is nu vooral bevreemdend. Op tv zijn allemaal beelden te zien van dichtgespijkerde winkels, van het leeggeveegde Central Park, van allerlei voorbereidingen. Daar zit je dan naar te kijken, maar af en toe zie je opeens een winkel uit de buurt, of je vaste metrostation. Dat geeft dan toch een klapje, want enge beelden zijn we hier op tv wel gewend, maar niet uit je eigen buurt. Dan komt het allemaal erg dichtbij.”

Ze heeft een mooie afleiding: dikke huiskater Humphrey is meegekomen naar het hotel. Nooit zette het beest een voet buiten, nu loopt-ie door de kamer te snuffelen. Hij heeft een hotel-bak gekregen. “Dit is een erg luxe hotel met een alles-kan-service en daar hebben ze de gekste dingen op voorraad. Een kattenbak valt daar niet eens onder, die hebben ze wel meer nodig als een ster een huisdier meeneemt.”

Het kan allemaal in het hotel. Mooi dat de werkgever zo meewerkt. “Ja, er zijn personeelsleden die hun hele familie hier hebben ondergebracht”, weet Helen. Maar zoals altijd heeft het in Amerika twee kanten: de afdelingschefs weten nu ook waar hun mensen uithangen als het echt mis dreigt te gaan en ze opeens vol aan de bak moeten. “Dan hoeven ze zich geen zorgen te maken om ons”, weet Helen.

Mr. Humphrey


17.20 uur (Wieteke): Ook Wieteke Maris begint zich goed in te graven. Zij zit niet op het eiland Manhattan, maar woont in Brooklyn. Dat lijkt minder spannend, maar is het juist wel: ze zit vlak bij het waterfront. Donderdag hoorde ze voor het eerst van de storm en vond het toen nog opwindend, nu komen de zorgen erbij.

Die zorgen delen we al bij het ED, want er is even geen contact met Wieteke. Kan gebeuren, er wordt ongetwijfeld bijzonder veel gebeld in deze uren. Op haar eigen blog lezen we dat ze zaterdag in actie is gekomen en op aanraden van de burgemeester extra water heeft ingeslagen, en extra voedsel. Manlief is het dak opgeklommen om daar het een en ander beter vast te snoeren en mannen kennende heeft hij in gedachten alvast afscheid genomen van het een en ander.

Haar echtgenoot heeft een rustige dag. Aangezien alle metro’s er uitliggen kan hij niet op zijn werk komen en daar zou het ook stil zijn: allerhande heren die langs zouden komen, zijn er evenmin omdat de vliegvelden ook vrijwel lege vertrek- en aankomstborden hebben.

Alle tijd dus om het gezin voor te bereiden op wat komen gaat. Drie knullen rennen rond wegens dichte schooldeuren, de zonen van 9, 4 en 3 jaar klagen niet. Mama heeft het druk, want waar liggen de kaarsen, de zaklampen, de batterijen, de lucifers. Die extra tijd is niet verspild want het spul duikt op uit respectievelijk de kledingkast, tussen het speelgoed en de pannenla. Een zorgmomentje: burgemeester Bloomberg raadde aan extra batterijen te komen voor de kleine transistor-radio die nieuws geeft als all het andere is uitgevallen.

Maar die radio, die staat nog in Nederland. “Ik ben duidelijk een orkaanbeginner”, zegt Wieteke.



16.50 uur (Mickey): Het eerste geruststellende bericht: hij gaat slapen. Dat vertelt de onderdirecteur die zoon Mickey zojuist naar bed heeft gestuurd. "Dank voor de zorgen", zegt zijn moeder. "We willen hem sterk hebben als we hem straks nodig hebben", zegt de onderdirecteur eerlijk.

Er weer is het dus raak. Bij alle onheil die door ouder-hoofden spelen als een zoon zomaar naar New York verhuist, staat stormen bepaald niet bovenaan. Moord, brand, verkeer, noem maar op. De wind? Dat leek toch niet het grootste gevaar in een stad waar ruim een miljoen handwapens rondzwerven. Toch is het de tweede keer, binnen een jaar dat meneertje (25) in een hurricane terecht dreigt te komen.

Hij woont ruim een jaar in The Big Apple. Woont en werkt er, hij is hoofd van de receptie van een prestigieus hotel aan Union Square. Een hippe keet, een paar weken geleden liep Lindsey Lohan nog door de gangen te gillen, en altijd is het volle bak, ondanks de flinke prijzen.

Maar hij zit er niet alleen. Zijn Helen, van den Elzen, een ras-Eindhovense uit Urkhoven, zit er ook. Ze werkt bij een overheidsinstantie die bemiddelt bij grote congressen. Samen wonen ze in een appartementje aan de East Side, net naast het park en akelig dicht bij het water.

Ze hoefden net niet geëvacueerd te worden. Maar Mickey zit in het rampenteam van het hotel, zal 24 uur beschikbaar moeten zijn en kreeg dus een kamer in het hotel. Daar zit Helen nu ook, samen met de poes, Mr. Humphrey. Union Square ligt wel erg dicht tegen de gevarenzone aan, maar Mickey heeft timmermannen klaarstaan, en elektriciens, en koks, en een generator die het hele hotel makkelijk 24 uur verder helpt.

Vooralsnog is het wachten. De vorige keer stopte de storm recht aan de stoeprand. Of ze nu weer zwijnen is een vraag waar zelfs het Vrijheidsbeeld geen antwoord op heeft. Ook zij staart bekommerd uit over de baai.