Maarten van der Weijden wordt door het publiek gefeliciteerd. foto René Manders
EINDHOVEN - Twee uur voor de olympische sporters op het bordes verschijnen, zit Anupam Nayak al op het Stadhuisplein. De geboren Indische, wonend en werkend in Eindhoven, komt vooral voor Maarten van der Weijden.
"Wat hij heeft gedaan, spreekt me zo aan. Het motiveert je in het leven
", zegt ze. Veel andere mensen op het plein in hartje Eindhoven zeggen
het haar na. "Toen ik hem goud zag winnen, ging er zo veel door mijn
hoofd. Daar krijg je kippenvel van", zegt Marjon Gerardu, met haar
tweeling Niels en Casper (13) op het plein.
Dat Nederland een
nieuwe held heeft, een man die de betekenis van sport overstijgt, werd
gisteravond duidelijk tijdens de huldiging van de 'Eindhovense' olympische
sporters. Langeafstandszwemmer Maarten van der Weijden stond met het goud op
zijn borst wat onhandig te zwaaien naar een paar honderd mensen. Na afloop
van het feestelijke halfuurtje waagde hij zich in het publiek. De reus van
het Nationaal Zweminstituut Eindhoven werd belaagd door handtekeningenjagers
en mensen die met hem op de foto wilde. "Ik begin te beseffen wat ik
hem meegemaakt."
Hij overwon in 2001 acute leukemie. Zijn
verhaal leverde hem al stapels post op, ontelbare mails vanuit Amerika,
India en Israël, vele aanbiedingen voor optredens in tv-programma's en voor
het uitgeven van boeken. Begin september zullen de finishbeelden van zijn
race in een tvspotje van KWF Kankerbestrijding komen.
"Het is
allemaal mooi, maar ook een beetje beangstigend. Ik merk dat heel veel
mensen hun persoonlijke verhaal tegen mij willen vertellen. Maandag wilde ik
in het Olympisch Stadion graag naar mijn ouders toe, toen een vrouw met
weinig haar mij aanklampte. In plaats van haar een knuffel te geven ging ik
toch naar mijn ouders. Later thuis vond ik mezelf een idioot. Ik moet die
balans nog vinden."
Eén ding heeft hij zich voorgenomen. Hij
zal niet het voorbeeld van Lance Armstrong volgen. "Ik heb nu reacties
gekregen van nabestaanden van ziekenhuismaatjes van toen. Ze zijn zo blij
dat ik een ander geluid laat horen. Die anderen hebben gewoon pech gehad.
Lance Armstrong impliceert dat mensen die aan kanker overlijden losers zijn."
In Eindhoven genoot hij gisteravond. Net als al zijn collega-sporters, ook al
bleef de publieke opkomst achter bij die van 2000 en 2004. Voor de
teleurgestelde hockeyers Robert van der Horst en Rob Reckers had het
vorstelijke diner op het stadhuis en de huldiging buiten enige
therapeutische waarde. De drie olympische PSV-voetballers stonden er wat
verloren bij.
"Dit geeft ook afleiding", zei Van der
Horst. De gouden hockeyvrouwen Marilyn Agliotti, in Eindhoven woonachtig, en
Miek van Geenhuizen ('uit de Potigieterstraat!') leven nog altijd in een
roes. "Ik heb gewoon geen zin om te gaan slapen", zei Agliotti. "
Je ligt te stuiteren in bed", sprak Van Geenhuizen.
Voor het
spandoek 'Eindhoven gloeit van trots' stonden ook de estafettezwemsters van
NZE naar het publiek te zwaaien. Vandaag gaan alle medaillewinnaars naar de
koningin. Agliotti heeft de majesteit nog wel iets te vertellen. Zij kreeg
in Peking tijdens de medailleuitreiking immers maar twee kussen van de
kroonprins. "Ik heb er nog één tegoed."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
