Paul woont samen met vrouw en kind in het gekraakte HCZ-kantoorgebouw, tegenover het PSV-stadion in Eindhoven. "Wat er de afgelopen maanden hier op ons af is gekomen, bewijst hoe hoog de nood is in Eindhoven", zegt hij. "Zo veel mensen zoeken betaalbare ruimte om te werken en te leven. Maar we zitten alweer vol."
Zie ook:
Het voormalige Philips-pand werd in december gekraakt. Alle 300 kamers zijn
inmiddels bezet. Door allerlei kunstenaars, die er een atelier huren voor
veertig euro in de maand, of door mensen die goedkope huisvesting zochten.
Zaterdag hield het 'creatieve collectief' een open dag. Femke Fritsma, een
oudere kunstenares annex cabaretière uit het naburige Philipsdorp, was een
van de buurtgenoten die binnenliepen, rondsnuffelden, naar muziek
luisterden, animaties en schilderijen bekeken en een vegetarisch hapje aten.
"Dit is een plek waar mensen, kinderen en dieren zich thuis voelen"
, concludeerde Fritsma. "Overal in de maatschappij worden mensen
aangelijnd, hier kunnen ze vrij zijn. Hier wordt muziek gemaakt, geschilderd
en iedereen respecteert elkaar. Dit is een voorbeeld van hoe het allemaal
anders en beter kan." De populatie van HCZ blijkt erg divers. Ramona
(38) noemt haar nieuwe huis een 'Walhalla'. Op de muur van haar kamer staat
de oproep om op elk moment in je leven te doen wat je het liefste wil.
Ramona heeft ooit bewust die keuze gemaakt. "Ik heb jaren een heel druk
leven gehad. Ik moest van alles, ook carrière maken. Tot ik mijn armen niet
eens meer kon bewegen. Alles zat vast. Er kwam een whiplash overheen. Na
vier jaar werd ik arbeidsongeschikt. Ik wist dat ik andere keuzes moest
maken in mijn leven", vertelt Ramona. Ze verrast bewoners elke dag met
een gedicht, een roos of een dikke knuffel. "Allemaal gratis."
Maria (19) heeft een andere achtergrond. Ze kwam als 'vluchtelinge' in het HCZ
terecht. "Mijn ex had me een paar keer in elkaar geslagen. Ik moest bij
hem weg. Ik ben naar het T-Team in jongerencentrum Dynamo gegaan; dat is er
voor zwerfjongeren. Maar ik kreeg te horen dat ik een te zwaar geval was. In
paniek liep ik de Catharinakerk binnen. Ik heb twee uur in de kerk zitten
huilen, wist niet meer waar ik heen moest. Toen werd ik aangesproken door
een oude vriend. Hij kwam met het idee hier te gaan wonen. Ik voelde me
meteen thuis."
Volgens Maria is de grote kracht van deze
leefgemeenschap dat 'iedereen elkaar in zijn waarde laat'. "De eerste
dagen liep ik alleen maar rond in een badjas met snowboots. Niemand die daar
raar van opkijkt. Echt chill hier." Daphid (20) luistert mee. "Wat
hier gebeurt doorbreekt het stereotiepe beeld van kraken. Veel mensen
associëren kraken met geweld, hard-drugs, wietkwekerijen, overlast. Het
tegendeel is hier waar."
Het mooiste bewijs is wel die
keurige mevrouw uit de seniorenflat aan de achterkant, vindt Ramona. Toen
het pand net was gekraakt, gaven de pioniers bij alle appartementen daar een
tulp af. Ramona: "Die mevrouw kwam hier daarna bijna dagelijks over de
vloer, stond soms te stofzuigen en huurt nu samen met haar man een kamer om
lekker te schilderen. Is dat niet mooi?"
Beneden bij de
centrale ingang is een 'weggeefwinkel' ingericht. Wie gebruikte spullen of
nieuwe kunstwerkjes weg wil geven, kan die daar kwijt. "Mensen moeten
weer met het hart gaan denken. Dat is de les van de huidige crisis.
Politici, bedrijven en ondernemers denken alleen nog maar in cijfers en
zakelijk gewin. We moeten terug naar de eenvoud. Hier gebeurt dat al. Van
heidens kabaal naar de heilige graal", verwijst bezoekster Fritsma naar
de heiherrie voor haar eigen deur. Ondertussen is Ramona bezig met een
nieuwe 'sfeeractie'. Ze deelt mandarijntjes en zoete snoepjes uit.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.




Sorteer reacties
















