ANIMALI: STUUR UW FOTO'S EN HERINNERINGEN

Jammer dat een zo mooi stukje Eindhoven zo teloor moest gaan
Ik heb als klein jochie menige zaterdag en zondag (bij mooi weer) daar doorgebracht bij slecht weer ging ik dan naar het Evoluon (ook een stukje histories Eindhoven dat er eigenlijk niet meer is )
woonde bij mijn Stiefouders van 1967 tot 1972 op nog geen km van Animali
Ik ben zelfs nu nog een liefhebber van dierentuinen , ga tegewoordig naar Gaia in Kerkrade

P Litjens - 29-07-2009 | 20:10

Ik weet het nog als de dag van gister,ik als klein meisje aan de hand van mama naar die enorme apen achter de tralies kijken.Tjonge wat een dag,na de apen even lekker schommelen (dacht ik)want ik liep met volle vaart tegen de schommel aan als kind van 4.
en toen werd animali even heel stil...een hele wiek boven mijn oog.Dus tot op de dag van vandaag zie ik als ik in de spiegel kijk weer een stukje van animali terug en dan vooral van die prachtige schommel...Super park en ontzettend jammer dat er (door de buurtbewoners) een leuk park voor zowel jong als oud afgenomen is.

lisbeth - 12-03-2009 | 18:05

het enige wat me bij is gebleven, is niet zo positief.
ik zie nog altijd het beeld voor me, van een aap die wel in zo`n
klein kooitje zat.
dat ie uit verveel rondjes draaide en met een autoband of iets dergelijks speelde.
en dat er altijd mensen bij stonden die het zo grappig vonden, en het beest ook nog ff ging vervelen.
ben blij dat dit tegenwoordig niet meer mag!

carine - 12-03-2009 | 15:50

Terug naar Animali
Johan Biemans

Ons eerste bezoek aan Animali werd een avontuur om nooit te vergeten. We gaan in gedachten terug naar de zomer van 1958. Het Gemeenschapswerk in het kinderrijke dorp Bergeijk ging van start met een daverend vakantiefeest voor de schoolgaande jeugd van ’t Hof, ’t Loo en de Weebosch.

Een van de activiteiten was een bustocht voor jongens en meisjes vanaf 7 jaar naar… “ANIMALI, een van Nederland’s mooiste vogel- en apenparken”. Zo stond dat in het programmaboekje. Kosten slechts één gulden, bus en entree inbegrepen! Er gingen dan ook maar liefst 319 kinderen mee, plus de nodige begeleiding, inclusief EHBO. Het werd een karavaan met zeven volle bussen. De kinderen genoten uit volle borst en met volle teugen, het meest nog wel van de speeltuin. We namen ’s morgens dus welgeteld 319 kinderen mee, en er ’s middags rond 5 uur vanzelfsprekend weer 319 mee terug naar huis. Bij het instappen in de bussen klopte het aantal precies. En toch klopte er iets niet helemaal!

Die avond, een prachtige zomeravond, was er in Bergeijk een groot spektakel op het patronaatsterrein. Daar werd het afscheid van kapelaan Vogels gevierd, waarvoor zowat half Bergeijk toegestroomd was. Om de toespraken goed te kunnen beluisteren was er zelfs een geluidsinstallatie voorzien. Opeens ontstond er paniek in de menigte. Een politieagent rende naar de microfoon, onderbrak de spreker, en er klonk door de luidsprekers: “Wil mijnheer Biemans zo gauw mogelijk aan de telefoon komen, want er zijn twee kinderen vermist in Animali.” De agent begeleidde me naar de dichtstbijzijnde telefoon met de boodschap dat ik pastoor Verbunt van de Weebosch moest bellen.

De stem van die altijd zo vriendelijke pastoor Verbunt klonk zo boos, dat ik er even van moest bekomen. Inderdaad, er waren twee kinderen van de Weebosch, helemaal van de Pielis, niet mee teruggekomen, vertelde de pastoor. Rond Animali in Eindhoven had de politie al de hele omgeving uitgekamd. Natuurlijk probeerde ik de pastoor gerust te stellen, want we waren er van overtuigd dat we echt alle 319 kinderen, tot tweemaal toe geteld hadden. Heel Bergeijk was binnen enkele minuten in de ban van de schrik om die twee verdwenen kinderen. En dan is zo’n nieuwtje, net als een lopend vuurtje, nogal eens gauw rond.

Het toeval wil ook wel eens wat. Een van de paters Assumptionisten, die met de EMA-bus van Eindhoven was gereisd en bij de kerk op ’t Loo was uitgestapt, wist te vertellen dat bij die halte ook twee jonge kinderen de bus verlaten hadden. Zouden dat misschien de twee vermiste kinderen zijn? Inderdaad… en die twee waren op ’t Loo naar een tante gelopen. De tante… die dacht dat ze bij haar kwamen logeren, want ze hadden een tas met boterhammen en een fles ranja bij zich. Om een lang verhaal kort te maken… binnen een half uur waren de vermiste kinderen dus opgespoord.

Maar hoe kon het gebeuren dat we ons dan toch vergist hadden? Nee… We hadden ons echt niet vergist. Er was iets gebeurd dat wij niet wisten en ook niet konden weten. Er waren die dag nóg twee andere kinderen uit Bergeijk apart met de EMA-bus richting Eindhoven gereisd. Die waren even uitgestapt bij het Sint-Jozefziekenhuis aan de Aalsterweg, waar ze hun moeder eerst gingen opzoeken. Daarna zijn die twee – met kaartjes op zak van het vakantiewerk - op eigen gelegenheid naar Animali gekomen of misschien gebracht – dat weten we niet – maar dat hadden ze niet gemeld aan een van onze begeleiders. En als er al 319 rondlopen tussen nog vele andere honderden kinderen, dan vallen die twee niet op. Zodoende kwamen wij rond vijf uur aan ons aantal van 319 dat we ’s morgens ook geteld hadden.

De volgende dag ben ik in de Pielis de ouders van die kinderen gaan opzoeken en heb de gang van zaken netjes uitgelegd. En… wonder boven wonder… ze waren niet eens boos of ongerust geweest. De moeder van de kinderen zei: “Och, gèllie kost ‘r ummers ôk niks aon doewn” dä’t zo geloapen is. Mär ’t is goewd aafgeloape. En de vollegende keer maggen ze wir mee.”

Dat avontuur had tot gevolg dat we meteen een soort identiteitskaart voor alle kinderen hebben ingevoerd, een kaart met naam, adres en geboortedatum. Die kaarten werden voortaan bij elke activiteit ’s morgens ingeleverd en ’s avonds bij het verzamelen aan elke deelnemer persoonlijk terug gegeven. Zodoende werd voorkomen dat we nog eens iemand konden missen. Als schaduw van het uitstapje in 1958 herinner ik me dat er die dag elf beurzen ontvreemd waren en dat een van de kinderen op de glijbaan een pols gebroken had. Een deputatie van de Bergeijkse EHBO verzorgde die dag alle bulten en schrammen. Maar dat viel allemaal in het niet bij de vrolijkheid van een geslaagde “wereldreis”.

Het jaar daarop in 1959 gingen we weer naar Animali, nu met 254 jongens en meisjes. Waarom geen 319? Omdat we een week later naar De Efteling gingen, met 263 kinderen, kosten ƒ 1,25 bus en entree inbegrepen. Animali werd zodoende… tweede keus.

Johan Biemans - 12-03-2009 | 14:21

Ik heb op 09-03 ook al een reactie geplaatst maar wilde eigenlijk nog wel wat kwijt; namelijk dat het altijd weer om geld draait en in dit geval blijkbaar ook weer de status van die 20 bobo's die er binnenkort gaan wonen in hun riante kasten van huizen. Het is goed dat er wat mee gebeurt en de naam en entreepoort behouden wordt en zo maar als ik de gemeente Eindhoven was dan zou ik zo'n typisch Eindhovense attractie nu eindelijk eens in ere houden. Misschien dat een dierentuin te lastig is maar het moet op z'n minst toch mogelijk zijn om er een mooi park van te maken met dezelfde paden/routes als vroeger in Animali en dan verder de gebouwtjes weer terug of iets anders waaruit blijkt wat er vroeger allemaal gestaan heeft. Op de plaats van de speeltuin een mooie grote vijver als de speeltoestellen teveel gevraagd zijn... ach ik zie het zo allemaal voor me wat voor moois je er toch van kunt maken. Maar helaas... dat zal wel niet gebeuren.

Paul - 12-03-2009 | 13:13