Ze houden het hotel in opperbeste conditie. Kapotte lampjes vervangen, ramen repareren, afvoer ontstoppen. Voor een groot deel zijn het routineklussen. Een lampje gaat nu eenmaal na verloop van tijd vanzelf stuk en dus moet er met enige regelmaat een nieuw in de fitting.

Het openmaken van kluisjes is ook een regelmatig terugkerend karwei. Vooral als gasten hebben uitgecheckt en het kluisje in hun kamer met een code hebben gesloten. Ze zadelen dan de nieuwe gebruikers op met een probleem. Want die krijgen het deurtje niet open als ze de code niet kennen.

De mannen van de technische dienst beschikken over een loper, waarmee ze elk kluisje open krijgen. Altijd in het bijzijn van de gast. Want de technici willen vermijden dat ze later de schuld krijgen van het verdwijnen van de kluisinhoud.

André Franken en Wim van Dongen onderbreken hun werk aan een kapot raam om een paar anekdotes te vertellen. Ze kennen allebei het verhaal van de dame die haar juwelen liever bewaarde in een washandje onder het bed, dan in een kluisje. Bij het uitchecken werd de inhoud van het washandje vergeten. Gelukkig voor de eigenaresse zat het nog niet in de hotelwas, toen ze thuis haar kostbaarheden miste. Haar echtgenoot kon van Rotterdam op en neer naar Mierlo rijden om de juwelen op te halen.

Ooit werd een van de heren technici opgezadeld met een pikant klusje. Een stel meldde 's avonds laat dat ze hun kluisje niet open konden krijgen. Het kon niet wachten tot morgen, dus ging de dienstdoende technicus naar de kamer van het tweetal. Die trof de twee in bed aan en stelde voor om later maar terug te komen. Maar nee, het kluisje moest open. Hij bood nog eens aan om later terug te komen, maar het stel stond erop dat het kluisje opengemaakt werd. Terwijl de technicus de opdracht uitvoerde zette het stel zijn vrijpartij in bed voort.

Dan is het vervangen van een hotelraam overdag maar een saaie klus.