article
1.6048787
Voortaan elke maand in het ED een wedergeboorte. Dat heeft Tania Heimans zich als stadsschrijver van Helmond voorgenomen. Naakt. Daarover ging haar eerste bijdrage als stadsschrijver Helmond in deze krant. Ze zet die trend door, het is immers bijna zomer.
'Blote Klote' in preuts Helmond: over Revolver en een 'regen' van blote mannen
Voortaan elke maand in het ED een wedergeboorte. Dat heeft Tania Heimans zich als stadsschrijver van Helmond voorgenomen. Naakt. Daarover ging haar eerste bijdrage als stadsschrijver Helmond in deze krant. Ze zet die trend door, het is immers bijna zomer.
http://www.ed.nl/regio/helmond/blote-klote-in-preuts-helmond-over-revolver-en-een-regen-van-blote-mannen-1.6048787
2016-05-26T05:30:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6048789.1464188903!image/image-6048789.JPG
Helmond,Literatuur,Historie,hermes
Helmond
Home / Regio / Helmond / 'Blote Klote' in preuts Helmond: over Revolver en een 'regen' van blote mannen

'Blote Klote' in preuts Helmond: over Revolver en een 'regen' van blote mannen

Foto's
3
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Entree zaal in jongerencentrum Revolver, 1969. Revolver was gevestigd in de vroegere metaalfabriek aan de Binnen Parallelweg.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Aktie Blote Klote op de kunstmarkt bij Westende. Links Liduine Jansen, rechts Marije Goris.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Tania Heimans.
      Fotograaf
    Voortaan elke maand in het ED een wedergeboorte. Dat heeft Tania Heimans zich als stadsschrijver van Helmond voorgenomen. Naakt. Daarover ging haar eerste bijdrage als stadsschrijver Helmond in deze krant. Ze zet die trend door, het is immers bijna zomer.
    In het Helmondse jongerencentrum Revolver ging je de zaal via een enorme vagina binnen

    Naakt dus. Het is ook een voor mij vertrouwd onderwerp. Ik ben in de vrije jaren zeventig opgegroeid tussen blote billen en borsten. Ze hoorden bij mijn jeugd: al die naakte vrouwen bij ons thuis aan de muur. Mijn vader was er als fotograaf en kunstenaar dol op. In ons Rotterdamse hippiegezin werd badkleding dan ook conservatief gevonden. Wij gingen naar het naaktstrand. Wat ik me hiervan vooral herinner waren de volledig geklede mannen. Zij lagen slecht verscholen in de duinen en bekeken ons met een verrekijker. 'Die komen uit de provincie,' legde mijn vader uit. 'Daar zijn ze niets gewend.'

    Dit werd bevestigd toen ik na mijn vijfendertigste in Helmond kwam wonen en op een dag bij Omroep Brabant werd uitgenodigd voor een radio-interview over mijn tweede roman De huurmoeder. Het was bekend dat ik me bij het schrijven daarvan had laten inspireren door die ene keer dat ik als minderjarige voor een mannenblad poseerde. Voor mij toen al een eeuwigheid geleden. Toch vond de Brabantse presentator dit zo spannend dat hij mij introduceerde met de woorden: 'En voor het eerst in de geschiedenis van dit programma zit ik hier met een echt naaktmodel!'

    Nu is 'het naaktmodel' dus een stadsschrijver die zich door de historie van Helmond laat inspireren. Een van die steden waar de seksuele revolutie aan voorbij trok toen de vrouwen achter het aanrecht stonden en de mannen voor wat vertier naar de duinen gingen. Althans, dat dacht ik. Want op een dag kwamen er plots blote mannen uit de lucht vallen.

    Die regen van naakte mannen viel op een zonnige lentedag in Helmond. Het was begin jaren zeventig. In Amsterdam was de ludieke feministische actiegroep Dolle Mina net opgericht en enkele Helmondse vrouwen hadden zich er direct bij aangesloten. Een van hen was Marije Goris. Verder waren onder meer Marlène van Asten en Liduine Jansen van de partij. Terwijl de vrouwen in het Westen zich vrij waanden door hun bh's aan de kant te gooien, bands topless toe te juichen en zich door mannen als mijn vader naakt te laten fotograferen, vonden deze vrouwen dat het wel wat geëmancipeerder kon. Waarom altijd alleen maar vrouwelijk naakt? In het Helmondse jongerencentrum Revolver, dat niet onderdeed voor Paradiso, ging je de zaal bijvoorbeeld via een enorme vagina binnen. Waarom zag je nooit eens blote mannen? Zo ontstond hier een van de meest vooruitstrevende feministische acties ooit: Aktie Blote Klote.

    Het was niet zo pervers als het klinkt. De Helmondse Dolle Mina's pakten het op artistieke wijze aan. Ze zouden hun actie op de kunstmarkt, de voorloper van Artimond, voeren. Het enige wat ze nodig hadden waren bereidwillige mannen. Daarmee waren ze gelukkig getrouwd. Alhoewel, toen het puntje bij het paaltje kwam, waren slechts drie van hen bereid om naar een fotograaf in Geldrop te gaan. De vrouwen gingen mee om hen moreel te ondersteunen. 'Maar zodra we bij die fotograaf waren, voelde het plotseling heel raar,' herinnert Marije zich nog. 'Hij had geen studio en we moesten met hem naar zijn slaapkamer.' Eén van de mannen haakte daar af. Hij zei dat hij niet wilde dat de anderen zijn buikje zouden zien. De partners van Marlène en Marije kleedden zich wel dapper uit. De man van Marije liet zelfs, heel kunstzinnig, gouden kettingen om zijn buik hangen.

    De vrouwen hadden een kraam onder de Kasteel-Traverse op de kunstmarkt geregeld, en daar waren de naaktfoto's in al hun glorie te bewonderen. Je kon er ook kunst met blote mannen krijgen. De organisatie van de markt schrok zich wild en stuurde hen direct van het terrein af. De Dolle Mina's moesten maar ergens anders herrie gaan schoppen. Dat pikten de vrouwen echter niet. Marije en Liduine maakten snel protestborden waarmee ze bij de ingang van de kunstmarkt gingen staan. Solidaire kunstenaars haalden handtekeningen op en dreigden de markt ook te verlaten. De organisatie kon uiteindelijk niet anders dan de kraam gedogen, al werd er wel omgeroepen dat deze er buiten haar verantwoordelijkheid stond. Betere reclame was niet mogelijk: het werd er steeds drukker. Plotseling betrok de lucht. De bezoekers keken omhoog. Er dwarrelden vele kleine afbeeldingen naar beneden. Direct pakten de mensen ze op en realiseerden zich wat er aan de hand was: het regende blote mannen. Bovenop de luchtbrug die de stad sinds een aantal jaar meedogenloos doorsneed, lachten de Helmondse vrouwen ondertussen harder dan de vrouwen ooit in het Westen hadden gedaan.