HELMOND - Kinderen hebben ze nog niet. "Maar als die komen, dan willen we ze hier niet opvoeden." De bewoners uit een rij koophuizen nabij het To Hölscherplein voelen zich letterlijk bekocht.
Hun naam? Néé, liever niet in de krant. Straks krijgen ze geen appeltjes tégen hun ruiten, maar er dwars doorheen.
Een hekel aan buitenlanders hebben ze echt niet, verklaren ook de buren met nadruk. "In ons blok is een derde van de huiseigenaren allochtoon. Dat gaat prima. Niks mee aan de hand."
Het zijn vooral de bewoners in de goedkopere huurhuizen, waar probleemgezinnen voor overlast zorgen. "Ze schelden je uit in hun eigen taal. Of je wordt voor hoer uitgemaakt", klaagt een buurvrouw. "Overal staan auto's geparkeerd, afval wordt op straat gegooid. Er worden drugs verkocht."
Nee, verhuizen kunnen ze nu niet. Want dit zijn allemaal jonge mensen, die via de zogeheten 'slimmer kopen'-constructie vijf jaar vastzitten aan hun woning.
"Als je eerder vertrekt, krijg je een boete aan je kont", legt een buurman uit. "Maar ja, aan wie raak je dit nu kwijt?", klaagt hij.
"'s Avonds, als iedereen van de straat is, dan voelt het hier heerlijk. Het huis is heel mooi", zegt een ander. "Ik heb twee kinderen, maar die laat ik echt niet buiten spelen", stelt een vader.
"Zelfs als ik een klein kind had in een Maxi Cosi,zou ik het nog niet aan al dat gekwek willen blootstellen", gooit een jonge vrouw er een schepje bovenop.
De oorspronkelijke bewoners uit de binnenstad kunnen iets meer relativeren. Hoewel, een hier geboren en getogen vrouw stelt dat er nu 'veel te veel groepen bewoners op één hoop zijn gegooid'. Deze nieuwe kopers zijn helemaal afgegaan op de roze wolk die de makelaar hen heeft voorgehouden.
"Twee tot drie procent allochtonen zou hier komen. Wij dachten in een nieuwe wijk te belanden, met allemaal nieuwe mensen die er samen iets moois van wilden maken. Dat valt dus tegen. Hoewel wij het met onze buren heel gezellig hebben", vertelt de Eindhovense.
Dat er nu twee buurtwerkers zijn als aanspreekpunt vinden ze positief. De gemeente en de woningbouwcorporaties erkennen in ieder geval de problemen.
Het effect moet nog blijken. "Maar als je deze buurtwerkers belt, komen ze meteen." Een buurvrouw: "Vroeger, als je klaagde bij Volksbelang, de gemeente of de stadswacht, werd je steeds doorverwezen. U hoort er nog van, zeiden ze dan. Nou, mooi niet." Kinderen hebben ze nog niet. "Maar als die komen, dan willen we ze hier niet opvoeden." De bewoners uit een rij koophuizen nabij het To Hölscherplein voelen zich letterlijk bekocht. Twee van hen verruilden hun prachtige, ruime huurhuis in Eindhoven voor een mooie koopwoning in de Helmondse binnenstad. Het huis vinden ze nog steeds schitterend, maar van de omgeving hebben ze hun buik vol.
Hun naam? Néé, liever niet in de krant. Straks krijgen ze geen appeltjes tégen hun ruiten, maar er dwars doorheen.
Een hekel aan buitenlanders hebben ze echt niet, verklaren ook de buren met nadruk. "In ons blok is een derde van de huiseigenaren allochtoon. Dat gaat prima. Niks mee aan de hand."
Het zijn vooral de bewoners in de goedkopere huurhuizen, waar probleemgezinnen voor overlast zorgen. "Ze schelden je uit in hun eigen taal. Of je wordt voor hoer uitgemaakt", klaagt een buurvrouw. "Overal staan auto's geparkeerd, afval wordt op straat gegooid. Er worden drugs verkocht."
Nee, verhuizen kunnen ze nu niet. Want dit zijn allemaal jonge mensen, die via de zogeheten 'slimmer kopen'-constructie vijf jaar vastzitten aan hun woning.
"Als je eerder vertrekt, krijg je een boete aan je kont", legt een buurman uit. "Maar ja, aan wie raak je dit nu kwijt?", klaagt hij.
"'s Avonds, als iedereen van de straat is, dan voelt het hier heerlijk. Het huis is heel mooi", zegt een ander. "Ik heb twee kinderen, maar die laat ik echt niet buiten spelen", stelt een vader.
"Zelfs als ik een klein kind had in een Maxi Cosi,zou ik het nog niet aan al dat gekwek willen blootstellen", gooit een jonge vrouw er een schepje bovenop.
De oorspronkelijke bewoners uit de binnenstad kunnen iets meer relativeren. Hoewel, een hier geboren en getogen vrouw stelt dat er nu 'veel te veel groepen bewoners op één hoop zijn gegooid'. Deze nieuwe kopers zijn helemaal afgegaan op de roze wolk die de makelaar hen heeft voorgehouden.
"Twee tot drie procent allochtonen zou hier komen. Wij dachten in een nieuwe wijk te belanden, met allemaal nieuwe mensen die er samen iets moois van wilden maken. Dat valt dus tegen. Hoewel wij het met onze buren heel gezellig hebben", vertelt de Eindhovense.
Dat er nu twee buurtwerkers zijn als aanspreekpunt vinden ze positief. De gemeente en de woningbouwcorporaties erkennen in ieder geval de problemen.
Het effect moet nog blijken. "Maar als je deze buurtwerkers belt, komen ze meteen." Een buurvrouw: "Vroeger, als je klaagde bij Volksbelang, de gemeente of de stadswacht, werd je steeds doorverwezen. U hoort er nog van, zeiden ze dan. Nou, mooi niet."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
