10 oktober

We starten vandaag een stuk later, want voor de eerste keer rijden we op de klok. We worden namelijk geacht om 's middags om 16:00 uur aan te komen op de receptie.

Deze vindt plaats op de compound 'Solar Valley' van de Solar Energy Foundation Ethiopia. En wordt verzorgd door de Nederlandse Ambassade, in bijzijn van de ambassadeur en enkele andere gasten. En die laat je niet wachten. Ondanks een aantal lekke banden aan het begin van de rit, dreigden we dankzij de ruime planning bijna een uur te vroeg aan te komen.

Maar dat hebben we goed opgelost door op het terras in een nabijgelegen cafeetje de goede afloop alvast een beetje te vieren. De laatste klim werd daardoor wel een echte kuitenbijter...

Op de compound hebben we genoten van een uitstekende receptie, compleet met bitterballen, en van de rondleiding door Solar Valley, waar les wordt gegeven, gasten worden ontvangen, solar systemen gerepareerd en getest. Door menigeen werd enthousiast gezinspeeld op een mogelijk vervolg; Cycle for Light - deel 2 ?!

De ambassadeur snijdt het feestbrood.

Wie weet... Het resultaat van deel 1 mag er in ieder geval wezen: er is ruim € 10.000 gedoneerd en het heeft behoorlijk veel publiciteit opgeleverd.

Daarover over een paar dagen meer, als de eerste verwerking van alle opgedane indrukken bij ons heeft plaatsgevonden.

9 oktober

Het rijden op asfalt is een verademing.

Na de gebruikelijke startfoto, waarop we deze keer vier vingers opsteken om de dag waarop we rijden aan te geven, gaan we rap van start.

Met snelheden die tijdens afdalingen soms tussen de 60 en 70 kilometer per uur uitkomen, vliegen we richting het zuiden.

Wel jammer dat dit leidt tot minder contact met de bevolking. De schaapherdertjes (soms naar schatting niet ouder dan 4 jaar!) hielden ons de laatste dagen bergop bij.

Rennend op plastic sandaaltjes of blote voeten, of rijdend op een ezel. We missen ze eigenlijk een beetje; zou aandacht verslavend werken?

Het landschap is licht glooiend. Lijkt Frankrijk wel. Je zou bijna vergeten dat we ons boven de 2700m bevinden...

Het onderkomen in Chancho begint weer op een hotel te lijken: met per kamer een werkende douche, al komt er dan alleen koud water uit de provisorisch geïnstalleerde elektrische douchekop.

Dat is heel wat luxer dan de gezamenlijke wasgelegenheid van een van de voorgaande dagen, die bestond uit een vat koud water waar je met een maatbeker water uit schept om over je heen te gieten.

8 oktober

Na de zware inspanning van de afgelopen 2 dagen was het goed slapen. Dat het ‘hotel’ wat minder primitief was hielp ook. Vandaag stond er een rustige etappe van 55 km op het programma, licht glooiend. Maar een rustdag werd het niet, want de steenslagweg was minstens zo slecht als voorheen. En dat vergde veel van handen en zitvlak. Iedereen focusde zich dan ook op wat zou komen in Muke Turi: asfalt!

Maar we hebben ook nog kunnen genieten van het landschap. Zo hebben we een fotosessie gehouden op het punt waar we voor het laatst nog eens aan de afgrond van de gisteren bedwongen vallei konden staan. Wat je dan ziet is met geen woorden te beschrijven. Zie daarom onderstaand beeld.

7 oktober

Zondag stond de zwaarste etappe op het programma, over een afstand van 44 kilometer en met een klim van 1400 meter. Startend op een hoogte van 2300 meter, dalend tot 1300, om te eindigen op zo’n 2700 meter hoogte. Een dergelijk parcours met de fiets afleggen vereist een grote fysieke en mentale inspanning. Alle leden van het Cycle for Light team hebben die geleverd. Dat er slechts een deel in staat was de gehele uitdaging op de fiets af te leggen, doet niets aan af ieders motivatie.

Verbaase waterdragers

De vele reacties van mensen langs de kant, zonder uitzondering positief, hebben zeker bijgedragen aan die motivatie. Een groet onzerzijds ('Selam') werd steevast beantwoord met een enthousiaste reactie van jong en oud. We zijn hierbij ettelijke malen gezegend; Cycle for Light kan niet meer stuk!

Er wordt al over een vervolg nagedacht. Wel met hetzelfde sponsorconcept maar wellicht met een andere uitvoering. Want met een groep fietsen door het Ethiopische hoogland heeft heel wat meer organisatorische voeten in aarde dan bijvoorbeeld ‘Walking for Light' op de Veluwe.

6 oktober

Op zaterdag 6 oktober stond de eerste fietsetappe (van Rema naar Fetra) op het programma. Met als grootste uitdaging een dal met 1000m (!) hoogteverschil.

Enthousiast begaf het Cycle for Light team naar de startlocatie, op het centrale plein van Rema. Daar trokken we veel bekijks want op vrijdagavond zijn we door het dorp gefietst en is er een voetbalwedstrijdje tegen de lokale bevolking gespeeld. Waarbij we Cycle for Light en het starttijdstip hebben rondverteld.

Vol goede moed begonnen we om 7 uur ‘s morgens aan de route, die volledig bestond uit steenslag, aangevuld met gaten en grote losse keien. Ik was bezorgd over de Solar Engineers die kundig zijn met de toepassing van zonne-energiesystemen maar qua fietservaring onervaren zijn. Ik heb ze voor de start nog zeer duidelijk op het hart gedrukt dat ze zeer voorzichtig moeten zijn, in het bijzonder tijdens het afdalen. En ik ben er in het begin bewust bij gebleven om te helpen met schakelen, banden plakken en rijstijl. Hoewel een van de Solar Engineers een paar keer met volle snelheid afdaalde in de bochten met een extra laag losliggende steenslag en gaten, is er wonder boven wonder niemand gewond geraakt.

Ik ben ervan overtuigd dat dit grotendeels te danken is aan de teamspirit die duidelijk voelbaar is bij alle teamleden van Cycle for Light. Ethiopische en Nederlands, jong en wat ouder, met minder en meer conditie en/of fietservaring: allen direct bereid elkaar te helpen met wat nodig is. De teamspirit is wat de aftrap van Cycle for Light tot een succes heeft gemaakt!

In de etappe van zondag zit een stijging van 1400m; we hebben er zin in!

5 oktober

Vandaag is het site-seeing in Rema: rondkijken op de compound van Solar Energy Foundation Ethiopia, waar faciliteiten voor reparatie, presentatie en training aangaande de solarsystemen aanwezig zijn. En een wandeling in en rond het dorp waar talloze praktijkvoorbeelden van zonne-energie voorradig zijn: op de hutjes (1100 stuks!) zijn zonnepanelen te ontdekken en we hebben in een dorpscafeetje zongekoelde drank genuttigd.

Waterdraagster

De meeste indruk maakte de watervoorzienig. De waterbron is de rivier, ver weg in het dal en het water wordt in 2 fasen omhoog gepompt naar een waterreservoir in het centrum van Rema. Sinds de 2e pomp, draaiend op diesel, kapot is, wordt het water getransporteerd met jerrycans. Met touwen op de rug gebonden. De waterdragers, meestal vrouwen, lopen de 4 kilometer in anderhalf uur omhoog. In de brandende zon. Dagelijks. Soms twee keer per dag.

Ik loop een stukje van nog geen 50 meter op het steile rotspad omlaag. Dan vind ik het al mooi geweest dus ik keer weer om. Voorzichtig omhoog lopend word ik door een waterdraagster met een gevulde jerrycan van 20 liter ingehaald. Gevolgd door haar dochter met 10 liter water op haar rug.

Vol bewondering kijk ik ze na. Maar het moet wel verschrikkelijk veel energie kosten en het lijkt me niet gezond. Ik voel letterlijk het belang van een installatie op zonne-energie die het water omhoog pompt, door de pijpleiding die langs het pad is aangebracht. Want die oplossing, die binnenkort gerealiseerd zal worden, is betrouwbaarder, duurzamer en goedkoper dan de variant met diesel.

4 oktober

We zijn aangekomen in Addis Abeba. Het is op het vliegveld een aangename chaos van mensen. We regelen eerst allemaal ons visum wat redelijk vlot gaat doordat we weten waar we moeten zijn. Voor de douanecontrole staan we in een zig-zag-rij. Net de Efteling; gezellig!

Hoewel we gaar zijn van de vliegreis laten we ons goede humeur niet bederven door het feit dat de fietsen ‘geïmporteerd’ moesten worden. Dat wij er een sponsortocht op komen rijden door het hoogland komt niet geloofwaardig over. Dat is eigenlijk ook een heel gek idee.

In de middag hebben we een Meet & Greet met het hele Cycle for Light team. De sfeer is goed en er worden praktische zaken besproken. We hebben er zin in!

We verblijven vannacht in het oude Piazza-centrum. We lopen we er paar keer doorheen. Voor wat indrukken en op zoek naar geschikte eetgelegenheden. De indrukken zijn overweldigend: mensen leven op straat en we trekken direct veel bekijks. Jong en oud, met en zonder lichamelijke misvormingen, bedelt. Verstandelijk weten we dat we er goed aan doen hier niets te geven, omdat je dan de bedelcultuur in stand houdt. Het gevoel spreekt anders.

Ik focus me op de gedachte dat we met onze stichting bijdragen aan een structurele verbetering van het leven van vele Ethiopiërs, maar het gevoel blijft.

1 oktober

In de inleiding van deze weblog (zie hierboven) sta ik en mijn medereizigers te boek als 'avonturiers'. Of we dat echt zijn is maar de vraag.

Misschien wel in de ogen van de meeste Nederlanders die Ethiopië alleen kennen van nieuws over een hongersnood of als er een premier overlijdt.

Ethiopië is voor hen onbekend en daardoor anders, vreemd, primitief, misschien zelfs eng. Daar gaan alleen avonturiers heen.

Maar als je denkt aan alle zekerheden die wij hebben ingebouwd, dan wordt het al een stuk minder avontuurlijker:

we zijn gevaccineerd tegen van alles, de ziektekosten zijn verzekerd, nemen verband- en medicijndoos mee, doen een helm op en handschoentjes aan. We zijn gewapend met extra binnen en -buitenbanden en een gereedschapskoffertje. Onze overnachtingen voor en na de tocht zijn al geboekt, die van onderweg leggen we vast als we er met de wagen naar de startlocatie langskomen.

Tijdens het fietsen hebben we volgwagens met hulptroepen en flessenwater. De route wordt ons gewezen door navigatiesystemen op de fiets en is in detail op internet te bekijken.

En als het meezit wordt op deze kaart zelfs onze actuele positie bijgehouden!

Avonturiers? Dat zijn de mensen die we in de dorpen en langs de route zullen ontmoeten. Die in plaats van onze risico beperkende zekerheden als enige zekerheid het dagelijks harde leven hebben.

Dinsdagavond vertrekken we met het vliegtuig naar Addis Abeba. Ik ben aan het inpakken. Ik doe er toch maar een pak extra pleisters bij.

27 september

Nog minder dan een week te gaan. Dan vertrekt een groepje Nederlanders, onder wie ikzelf, naar Addis Abeba, Ethiopië. Om in 5 dagen 230 km te fietsen, samen met Ethiopiërs. Op de hoogvlakte van 2500 meter, de eerste 2 dagen met dalen van respectievelijk 1000 en 1400 meter.

Vanmorgen heb ik nog met Samson Tsegaye, onze Ethiopische vriend en Country Director van de Solar Energy Foundation Ethiopia, via Skype overleg gehad over de fietstocht 'Cycle for Light'. Dat ging onder meer over helmen en verbandmiddelen. Ik heb het er maar druk mee, met al dat geregel. Door al deze zaken van praktische aard, vergeet ik soms dat het fietsen het middel is en niet het doel.

Het doel is om mensen die zich qua ontwikkeling in een uitzichtloze positie bevinden te helpen daar zelf uit te komen. Door mijn familiale band (mijn 2 jongste kinderen zijn Ethiopisch) richt ik me in eerste instantie op de doelgroep in Ethiopië, waar miljoenen mensen in zo'n situatie verkeren. Terwijl een paar (voor ons basale) randvoorwaarden de negatieve spiraal kunnen ombuigen in een positieve.

Een van de belangrijkste voorwaarde is een continue beschikbaarheid van schone en betaalbare energie. Zo is een goede betrouwbare verlichting een enorme stimulans voor onderwijs en werk. Vooral omdat het omstreeks 18:30 uur donker is en het alternatief het dure, ongezonde, gevaarlijke en zwakke schijnsel van een petroleumlamp is.

Het middel is dat we als Nederlanders doen waar wij goed in zijn: fietsen. De opbrengst daarvan (de teller staat nu op ruim €9000) belandt in een Microkredietfonds; de mensen lenen voor de aanschaf van een zonne-energiesysteem een bedrag, wat ze helemaal zelf terugbetalen. Met rente.

Onze fietsenergie wordt hierdoor omgezet in zonne-energie. En die is onuitputtelijk. Net als het Mikrokredietfonds, waarvan de geleende bedragen keer op keer terugvloeien in het fonds.