Foto ter illustratie.
Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Thinkstock

Teruglezen: bizarre moordpoging in Reusel voor gerechtshof

REUSEL - Het Gerechtshof trok zich woensdagmiddag een half uur terug om zich te beraden op een aanhoudingsverzoek van het Openbaar Ministerie (OM). De zaak over de bizarre Reuselse moordpoging werd tijdelijk geschorst, maar het Hof ziet geen aanleiding voor verder onderzoek. De zaak in hoger beroep gaat dus gewoon verder.

Het OM vroeg om aanhouding van de zaak, om zodoende het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) gelegenheid te geven te reageren op de presentatie van DNA/bloed-deskundige Eikelenboom.

Achtergrond
Ruim vijf jaar nadat een Reuselse vrouw op sterven na dood in haar bed werd gevonden, moet het Gerechtshof woensdag uitmaken of het inderdaad haar man was die haar op zes manieren probeerde te doden, of dat de vrouw het toch zelf allemaal in scene heeft gezet. Het laatste hoofdstuk in wat een van de meest bizarre rechtszaken van deze eeuw lijkt.

Inbreker
Vol gas kwam de politie in de nacht van 11 op 12 september 2011 naar een woning in Reusel. Buren hadden een vrouw in doodsnood horen gillen (‘Niet de kinderen!’) en sloegen alarm. De politie stormde naar binnen en vond bovenaan de trap de man des huizes, onder het bloed. Hij stamelde iets van ‘inbreker, inbreker.’ In de slaapkamer lag zijn vrouw, badend in het bloed. Overal messteken en een zak over haar hoofd. Op de vraag wie dat had gedaan noemde ze haar man.

Wurgen
Ze overleefde. Wonderlijk. Volgens haar werd ze wakker omdat haar man op haar zat en begon te steken, in haar buik, haar borst, haar keel, haar gezicht. Ze draaide zich om, en kreeg het mes in haar rug. Hij probeerde haar te wurgen, maar haar keel was te glibberig van het bloed, zei ze. Hij duwde plastic in haar mond, hield dat op zijn plaats met een handdoek die even later om haar keel ging, samen met een knie. Hij duwde een kussen op haar gezicht en stak zijn vingers in haar ogen. En toen kwam de politie. De man ging mee. Bij eerste verhoren bekende hij.

Maar niet lang. Op de rechtszaak, in juni 2014 ontkende hij. Ten minste: hij kon het zich niet voorstellen en hij kon zich ook weinig herinneren. Als vrachtwagenchauffeur was hij als altijd in de vroegste ochtend opgestaan en had de hond uitgelaten. Er was gedoe bij het schuurtje. Was dat die inbreker? Vanaf dat kon hij zich niks meer herinneren.

GHB
Zijn advocaat wist het wel. De vrouw had het gedaan! Ze had een glaasje water klaargezet, met zo’n exact afgemeten dosis GHB dat hij zich precies die twintig minuten niet kon herinneren. Al die wonden? Simpel, die had ze zichzelf toegebracht.

De officier vond het idee bespottelijk, de vrouw moest zich dus levensgevaarlijk hebben gestoken, in haar gezicht, haar buik, haar rug? Ze was bijna doodgebloed. Nee hoor, zei de advocaat, al dat bloed was weliswaar van haarzelf, dat hadden DNA-tests bewezen, maar dat had ze al maandenlang opgespaard met een menstruatie-cup. En het NFI had inderdaad iets raars bemerkt aan het bloed, iets met de stolling.

De rechtbank besloot toch anders. De man had het gedaan, er waren immers nog genoeg andere aanwijzingen. Als hij alleen de hond had uitgelaten, waarom zat hij dan onder de kneuzingen alsof hij had gevochten? Waarom hadden de buren ook zijn stem gehoord in de slaapkamer? Hoe kwam zijn halskettinkje, onder het bloed, afgerukt op het nachtkastje?

Moord
Het OM vond het moord, voorbedachte rade. Hij had het mes uit de keuken gehaald, het plastic uit het schuurtje dus hij wist wat hij ging doen. Opzet, moord. Dat vond de rechtbank niet overtuigend bewezen, vooral de aard van al het geweld leek meer op razernij.

Zes jaar cel kreeg hij, een straf die er inmiddels op zit, omdat hij na tweederde vrij mocht. Hij ging meteen na zijn veroordeling in hoger beroep en nam topadvocaat Job Knoester in de arm. Dezelfde die ook Jos de G. bijstaat in de zaak-Nicole. Geen pleiter die hopeloze zaken oppakt. Waar deze mee gaat komen zal woensdag pas blijken, als de zitting begint. 

Kempen