De grote winnaar van de 52ste Brabantse Dag, Vriendenkring De Rooie Hoek, verloochende haar naam door een wagen van verbijsterende constructies, met alle bemanning, oranje te kleuren, maar het ging dan ook om een imponerende intocht van Willem van Oranje in Brussel. ;Poppen aan touwtjes in alle maten, van levensecht tot levensgroot tot huizenhoog: het poppenspel van Vriendenkring Schenkels. foto Ton van de Meulenhof
Poppen aan touwtjes in alle maten, van levensecht tot levensgroot tot huizenhoog: het poppenspel van Vriendenkring Schenkels. foto Ton van de Meulenhof
1/2
Ze heet Marja en ze is zes en ze komt uit Geldrop en op speciaal verzoek van de krant, die zomaar viel voor die grote blauwe ogen, speelt ze als superjury van de optocht van de Brabantsedag. Wat zij het leukste vond?
Niet die prachtige wagen met dat feestorgel, niet al die poppen aan een touwtje, niet het supergrote middeleeuwse PSV-stadion, zelfs niet de kindjes die kippetjes speelden. Maar, jawel, dat ene wc-hokje, dat de hele tijd bezet was en waar iedereen met samengeknepen billetjes omheen liep. Dát verdiende volgens onze Marja de prijs. Helaas dacht de echte jury er anders over.
Dit verslag moet beginnen met een bekentenis. Hoewel even oud als de Brabantsedag was uw verslaggever er nog nooit geweest. Een soort carnavalsoptocht begrepen we, en daar is niks mis mee, maar die moet je tijdens carnaval ondergaan, niet als de mussen van het dak vallen.
Fout, fout, fout, dom, dom, dom. De Heezer optocht lijkt op carnaval zoals Cirque du Soleil op het beestenspul van Herman Renz. Het is een ongelofelijk, vrijwel onbeschrijfelijk schouwspel. Veel, veel meer dan een optocht, de wagens zijn verbluffend, maar worden overtroffen door de aankleding van de loopgroepen. En die valt weer in het niet bij het spel van de deelnemers. Overal wordt geacteerd en geïmproviseerd. Het is totaaltheater en dan nog iets meer want alles kan ook nog rijden, rollen, glijden en/of lopen.
Geen wonder dat het publiek in groten getale komt opdraven, alhoewel heel Heeze zelf mee lijkt te lopen in de tocht (de meeste groepen tellen meer dan honderd man). Maar er bleven genoeg mensen over.
Het merendeel is duidelijk niet zo'n beginner als uw verslaggever, ze hebben klapstoeltjes bij zich, koelboxen, zonnetentjes en dat loopt door tot professionele picknicktafels met prullenmandjes, suikerpotjes en melkkannetjes en hier en daar zelfs een zithoek met driezitsbanken en een schemerlampje er bij.
Het is dan ook een hele zit. Het zijn nog geen twintig wagens, maar ze zullen er ruim drie uur over doen om van de ene kant van het dorp naar de andere kant te geraken. Natuurlijk stokt de stoet hier en daar, maar dat is geen enkel bezwaar. Dan is er even tijd om alle details in je op te nemen. Aan alles is gedacht, niets valt uit de toon, niemand heeft per ongeluk z'n gympen aangehouden, er is zelfs geen tiener die tussendoor effe belt. Integendeel, juist bij een stop gaat het lekker loos met geïmproviseerde stukjes, dialoogjes, grapjes en grollen.
Het is ongelofelijk wat er allemaal gebeurt, wat zo'n Vriendengroep Hopeloos met wat piepschuim en een lik goudverf klaar krijgt. Het zijn constructies die je in Disneyland nog niet tegenkomt. Mocht een enkele keer een groepje ietwat tegenvallen of kleintjes lijken, dan komt daar meteen een volgend deel achteraan en dat kan een huizenhoge pop aan touwtjes zijn, of een gigantisch pijporgel of het halve lijdensverhaal in statiën uitgebeeld.
Let op hoogtepunten hadden ze op de krant gevraagd, maar het is een tocht van louter hoogtepunten. Of het nou de fantastische constructie was van de wagen van Willem van Oranje, of de tot leven komende gevel van de Sint Jan, de tranentrekkende begrafenis of de om de paar minuten opbloeiende tuin compleet met – hoe deden ze dát nou weer – bedwelmende rozengeur: het was allemaal even overweldigend.
En vandaar dat we zelf een wanklank vormden: de pers mocht ook een juryrapport maken, maar dat van de krant was leeg. Ik kon niet kiezen, vandaar dat we gauw Marja uit Geldrop uit het publiek trokken.
En zij koos de poepdoos.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
