Hoe wonen designers zelf?

Tekstgrootte

Nacho Carbonell

‘Uiteindelijk word je één met de dingen om je heen’

Ontwerper Nacho Carbonell (1980) is in korte tijd doorgedrongen tot de internationale designtop. Onlangs verhuisde de Spaanse Eindhovenaar met zijn atelier naar Sectie C in Tongelre.

Bij binnenkomst blijkt meteen wat een van de grote verschillen tussen Spanjaarden en Nederlanders is. Nacho Carbonell heeft samen met zijn vriendin de tafel gedekt. En een ontbijtje voor ons klaargemaakt. Met aardbeien, croissants, verse sinaasappelsap, chocola en koffie.

Ondertussen verontschuldigt hij zich voor de ‘rommel’ in zijn Woenselse sloopwoning. „We wonen hier nog maar net en zijn eigenlijk nauwelijks thuis geweest.” Sinds het vertrek uit de kerk van het voormalige Atelierdorp leven Nacho en zijn vriendin als nomaden. „We trekken van sloopwoning naar sloopwoning. Omdat we niet zo veel geld hebben.... Binnenkort hoop ik toch een keer wat langer ergens te blijven. Een beetje stabiliteit kan geen kwaad.” Materie doet Nacho weinig. „Alles wat hier staat is tweedehands. Deze tafel was drie euro. Fantastisch vind ik dat. Vooral omdat het mooi is dat je jezelf uiteindelijk overal aan gaat hechten, ook aan goedkope meubels.

Als je het maar lang genoeg om je heen hebt. Dat is ook de filosofie achter mijn ontwerpen. Dat de gebruiker en het object samen één worden en dat het object zonder jou eigenlijk waardeloos is.”

„Mijn meest dierbare eigendom is deze plant. Die slepen we al zeven jaar met ons mee, in hetzelfde potje. Het was het eerste ding dat we in ons huis hebben neergezet.”

De vensterbank verraadt de manier waarop Nacho tot zijn ontwerpen komt. „Dit – bijvoorbeeld – heb ik in de tuin gevonden. Komt uit een boom, denk ik. Het heeft een prachtige vorm. Als ik er naar kijk, komen de ideëen voor een nieuw ontwerp vanzelf bovendrijven.”

Zijn liefde voor design ontstond achter de schoolboeken. „Ik had een hekel aan studeren. Ik zat dagenlang paperclips om te bouwen en met van die pasta te spelen waar je posters mee op kan hangen. Sinds de uitvinding van die pasta heb ik eigenlijk nooit meer gestudeerd. Nu doe ik in principe nog steeds hetzelfde. Maar dan professioneel.”

Jannita van den Haak

‘Verhalen achter een ontwerp geven het extra charme’

Jannita van den Haak (1981) uit Eindhoven heeft een eigen label – Jannissima – en is bekend van haar tassen en sieraden van glas. Tijdens de DDW zijn er verschillende activiteiten in haar Concept Store.

Ze is nog niet klaar als de bel gaat. Er moeten nog kussentjes opgeklopt, fotolijsten verzet, extra oogschaduw aangebracht, een stapels papieren verlegd, koffie gezet. Jannita van den Haak is een wandelend oog voor detail.

Van de manier waarop ze over haar favoriete spullen praat, krijg je automatisch een goed humeur. Omdat aan alles een verhaal kleeft. „De meeste dingen heb ik meegenomen tijdens de reizen die ik heb gemaakt. Zoals dit hoofd uit Malta. Ik hou heel erg van de twintiger jaren en dit vond ik in een antiekwinkel.” Overal in de woonkamer staan en hangen bijzondere objecten. De meest dierbare heeft ze bij elkaar op een aantal planken gezet. „Eigenlijk zeggen ze heel veel over mijn werk en waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Tegelijkertijd is het een momentopname. Volgend jaar kunnen er weer heel andere dingen staan.” Favoriet op dit moment is een ontwerp van Rosenthal Fornasetti, waarop een vrouwenhoofd te zien is met een deuk er in. „Het heeft gekke proporties en ik vind die stijl erg mooi.”

Ze heeft graag mooie dingen om zich heen, maar niet alles in haar huis heeft een designstempel. „Nee zeker niet! Wat je ziet is een mix van Ikea, erfstukken – zoals die kroonluchter van mijn oma – en meubels die mijn vriend ontworpen heeft. Ik vind het superleuk om dingen te mixen. Ik heb een hekel aan van die huizen waaraan je kunt zien dat de bewoners naar één woonboulevard zijn gegaan voor de inrichting. Van die woonkamers die precies hetzelfde zijn als in de woonbladen.”

De basis van de inrichting wil ze het liefste zo strak mogelijk houden. „Alle snuisterijen maken de sfeer. Ik moet wel uitkijken dat ik m’n huis er niet helemaal mee volstop. Dat is wel moeilijk, ja. Hahaha.” Opvallend zijn ook de schilderijen die aan de muur hangen. „Die daar is ook een erfstuk. Ik vind het mooi omdat het van die heel heftige dikke streken heeft. Die schilder produceerde blijkbaar als een idioot, heb ik gelezen. Als hij je aardig vond, kreeg je het schilderij voor honderd gulden. Als hij je niks vond, betaalde je de hoofdprijs. Hij verkocht ze ook via de groenteboer. Die nam ze dan mee op de kar. Dat soort informatie geeft iets extra charme, daarom wil ik ook altijd alles weten over de achtergrond.”

Ad van Berlo

‘Ik hou van leegte. Heb al genoeg chaos in mijn hoofd’

Eindhovenaar Ad van Berlo (1956) is voorzitter van de Design Coöperatie Brainport en directeur van VanBerloGroup , het grootste bureau op het gebied van industrial design in Nederland.

Hij houdt niet van rommel. „En ook niet van frutsels. Wel van decoratie, maar niet van ditjes en datjes. Mijn werk is heel hectisch en er zit veel chaos in mijn hoofd. Als ik thuis ben wil ik rust, openheid, leegte.” Normaal gesproken is zijn woonkamer nog leger dan nu al het geval is. Maar het kan even niet anders, want Ad van Berlo en zijn vrouw zitten middenin een ingrijpende verbouwing. Desondanks zijn we meer dan welkom. Er hangt een fijne, lichte sfeer in huize Van Berlo.

Over ieder element is zichtbaar nagedacht. „We gaan nooit over één nacht ijs, nee. Een interieur is meer dan een verzameling objecten. Je kunt wel je hele huis vol design zetten, maar dan heb je nog geen sfeer.”

Hij loopt naar de drie meter veertig-lange eetkamertafel. „Die stoelen van Eames, daar ben ik erg aan gehecht. Omdat ze tijdloos zijn. Bovendien lijken de stoelen altijd gevuld, ook al zijn ze leeg.

Bij de kast van het Italiaanse merk MDF is dat ook het geval. Ook al staat er bijna niks in, hij lijkt altijd vol te staan. Een verschrikkelijk mooie kast, vind ik. Door het ritme. En de verbindingen die je niet kunt zien.”

Goed design heeft voor Van Berlo alles te maken met de context waarin je het gebruikt. „Ik heb niks met een mooi mes waar je niet mee kunt snijden. Omdat ik in de keuken geen behoefte heb aan de diepgang of poëzie van een object. Ik wil gewoon koken. Maar dit lampje van Mauer, bijvoorbeeld, heeft geringe functionaliteit. Het staat er omdat het mooi is. Esthetisch. Meer poëzie dan een gebruiksvoorwerp.”

Moest hij één voorwerp uit zijn huis kiezen waar hij niet zonder kan, dan is het de ruimte om hem heen. „De rest is relatief. Ik hecht niet zo aan producten. Mijn vrienden en familie zijn belangrijker dan mijn iPad, hoewel ik daar ook niet graag zonder zou willen leven.”

© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.

Reageren