De Zjonnies stelden zich netjes voor aan de nieuwe buren. foto EDtv
EINDHOVEN - Het ED is na een kort verblijf in Best terug in Eindhoven, in het hart van de stad. ED-duo De Zjonnies stelde zich deze week voor bij de nieuwe buren van de krant.
Willy Derks is eigenaar van lunchroom ’t Baguetje. Hij zit pal tegenover het
nieuwe pand van het ED, aan het Begijnenhof in het hart van Eindhoven. Willy
ontgaat niets aan dit pleintje. Spiedend door het raam heeft hij de oude
groene DAF van De Zjonnies allang zien staan als wij bij hem binnenstappen.
„Ik zei al tegen een klant: daar heb je de Zombies. Ik noem jullie altijd de
Zombies.”
We vragen Willy maar niet wat de reden daarvan is. Met nieuwe buren zet je de relatie niet meteen op scherp. Zeker niet omdat Willy in de toekomst wel eens belangrijk kan worden bij het versterken van de inwendige mens. Willy haast zich te zeggen dat hij het prima vindt dat het ED nu buurman wordt. Willy: „Ik hoop dat jullie goeie klanten worden.”
De Zjonnies zijn deze middag op pad om kennis te maken met alle nieuwe buren van het ED. De redactie van de krant is deze week immers neergestreken in de stad, na een kort verblijf bij de drukkerij in Best. De Werf, zo heet ons nieuwe gebouw.
„Waarom heet het eigenlijk De Werf, Zjon?”
De andere Zjon staat echter te staren naar het werk van de glazenwassers Vincent en Gerald. Hij steekt een helpende hand toe. Even later kijken we naar het glanzende resultaat.
„Het ED zit voortaan in een glazen huis, Zjon.”
„Zo hoort het toch? De journalistiek moet transparant zijn.”
We zien hoe de neogothische vormen van de Catharinakerk weerspiegeld worden in de gevel van het pand. Op een bankje van het pleintje zijgen we neer om het gebouw en zijn omgeving goed in ons op te nemen. De zon schijnt, het kan geen toeval zijn. Een nieuwe lente kondigt zich aan. Een man maakt foto’s van De Werf. Hij komt uit Hamont en is van een fotoclubje. Hij noemt het gebouw mooi. „Strak. Die weerspiegeling is mooi.”
We kijken hem na. „De krant als spiegel van haar omgeving. Dat is precies wat we zouden moeten zijn, Zjon.”
De oude ED-locatie aan de Wal is hemelsbreed misschien maar honderd meter verder. Toch voelt het als een wereld van verschil. Op de Wal zat de krant nog nét aan de rand van het centrum van de stad, voortaan zit de krant er middenin – misschien wel symbolisch voor de ontwikkeling van de journalistiek.
We kijken om ons heen en zien het stadhuis, het gerechtsgebouw, de politie, de eettenten, de winkels, de kroegen van het Stratumseind, en ja, de kerk, onze gracieuze Cathrien. Zjon slaat aan het mijmeren.
„We zitten op het snijpunt van de samenleving hier. Tussen alle aardse machten
in, maar allemaal in de schaduw van het huis van de hemelse macht.”
„Waarom heet ons ED-gebouw eigenlijk De Werf?”
„Kom, we gaan een kaars aansteken.”
Achter in de kerk zetten we de vlam in een waxinelichtje. We komen er niet helemaal uit voor wie of wat we dat doen. De Zjonnies slaan zowaar aan het fluisteren. Eenmaal buiten komen we langs het politiebureau. Chef Nico van Kuijk heet het ED van harte welkom. „Bedenk, de pen is machtiger dan het zwaard!”
Op het Stadhuisplein komt een andere vertegenwoordiger van de macht naar buiten gewerveld: wethouder Mary Fiers. „Dag buurvrouw!” „Buurmannen!” Fiers wil zoals het echte buren betaamt meteen sleutels uitwisselen, een voorstel dat De Zjonnies unaniem verwelkomen. „Dan hebben we geen WikiLeaks meer nodig.”
De olijkste wethouder van de stad lijkt oprecht verheugd als ze zegt dat ze het ‘geweldig’ vindt dat de pottenkijkers van het ED nu zo dicht bij het centrum van de lokale macht zijn neergestreken. Stiekem staat ze vooral te lonken naar onze oude Greet.
„Wil je misschien even....?”
„Mag het? Hééél graag!”
Fiers, groot DAF-liefhebber, grist de sleutels uit onze handen en stapt in. Als ze het gaspedaal heeft gevonden, begint ze gierend van de pret aan een dollemansrit over het druk bevolkte Stadhuisplein. De Zjonnies vrezen even voor een bloedbad onder de skaters. Iedereen komt met de schrik vrij.
We lopen terug naar De Werf. We kijken op de klok. Het is vijf uur. Dorst dus. We besluiten precies tegenover het nieuwe ED-pand een biertje te gaan drinken in ’t Begijntje, aan de kop van het Stratumseind. Dup Goevaers (57) runt de tent al 32 jaar. „Misschien komt er met jullie wat leven in de brouwerij op dit plein”, zegt Dup, terwijl ze het bier tapt.
Aan de bar vertelt een man dat hij deze middag naar de crematie van een dakloze is geweest. Die was vorige week op straat in Eindhoven centrum gevonden, 39 jaar oud. De Zjonnies beseffen het nu echt: het ED is terug in het hart van ons verspreidingsgebied, een plek waar ontelbare mooie en noodzakelijke verhalen geboren zullen worden.
We proosten en kijken vanuit het café naar de overkant, het nieuwe ED-gebouw.
„Maar Zjon, waarom heet het nou De Werf?”
„Omdat er gewerkt wordt?”
>> Lees en bekijk alles over De Zjonnies
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
