De Zjonnies delen viooltjes uit in Nuenen. foto Jackie Corbier
NUENEN - De Zjonnies hadden deze week lentekriebels en besloten viooltjes te gaan uitdelen. Zo ontmoetten ze An uit Eindhoven, een vrouw (72) die de moed erin houdt.
Het lentezonnetje is al bijna achter de horizon verdwenen als De Zjonnies een
oudere vrouw op een fiets nakijken. We staan op het parkeerterrein bij de
Aldi op het Kastelenplein in Eindhoven. De vrouw heeft haar fietstassen
volgepropt met boodschappen, maar ook met een paar potjes gele en paarse
viooltjes, gekregen van De Zjonnies.
An Dhauw (72) had de bloemetjes met gelukzalige lach in ontvangst genomen,
terwijl wij met stijgend ontzag én boosheid luisterden naar haar verhaal.
Hoe ze nog niet zo heel lang geleden op zeer brute wijze werd beroofd maar
zich nu in de steek gelaten voelt door de instanties, vooral door die ene
hele grote bank.
We hebben An toevallig ontmoet dankzij een lokkertje. Eerder deze middag zijn we met lentekriebels in ons DAFje Greet gestapt. Het zonnetje, de blauwe hemel, het gezang van de merels en de zwellende knopjes in struiken en bomen hebben De Zjonnies in een stralende bui naar een tuincentrum geleid. Als er ergens mensen zouden zijn met eenzelfde lentegevoel dan is het dáár wel.
„We gaan mensen viooltjes cadeau geven Zjon, in ruil voor hun lentegevoel!”
We kopen gele en paarse bloemetjes, en vatten post bij de uitgang van Coppelmans in Nuenen. Een ouder paar komt naar buiten. De vrouw vertelt dat ze net een nieuwe knie heeft en dat ze blij is dat de lente in aantocht is; nu kan ze de revalidatie buiten voortzetten, met wandelen.
De Zjonnies: „ Dat is een bloemetje waard!”
Hééj? Wie stapt dáár uit het tuincentrum? Adrie Koster! Met zijn vrouw. Grote Zjon denkt meteen terug aan de dag, rond 1980, dat hij een handtekening kreeg van de PSV-spits van destijds. „ Zou hij me nog kennen?” Adrie is nu trainer van Club Brugge maar woont nog altijd in Nuenen.
„Meneer Koster!” Adrie kijkt wantrouwend. Alsof hij zich betrapt voelt. We wijzen kritisch op het zakje kunstmest op zijn wagentje.
„Zou dat genoeg zijn voor het veld in Brugge, Adrie?”
Adrie heeft niet meteen door dat we een flauw grapje maken. Hij beaamt dat hij zeker het lentegevoel heeft, maar bedankt vriendelijk voor het aanbod van onze viooltjes. Hij trekt zijn neus op. „ Sorry, die kleuren...”
Gelukkig zijn Jeanne en Redmar van Riet, 70 en 75, minder eenkennig. Nadat we ze gelukkig hebben gemaakt met wat bloemetjes, rijden we weg uit Nuenen. We hebben het gevoel dat ergens nog iemand met een verhaal op ons wacht. Nieuws ligt op straat, menen De Zjonnies. Bovendien: onze viooltjes zijn nog niet op. We parkeren Greetje op het Kastelenplein voor de Aldi. En meteen loopt An Dhauw in onze armen.
„Nu ik jullie zie heb ik zéker het lentegevoel”, zegt ze. Dit blijkt de vrouw naar wie we blijkbaar op zoek waren. Ze heeft niet veel aansporing nodig om ‘even’ te kletsen. An vertelt dat ze kind is van een Hongaarse vrouw en een zeeman. „Ik ben net zo oud als koningin Beatrix!”
Ze trouwde in 1961 met Anton Dhauw, een Indo. Kinderen hebben ze nooit gekregen. „Helaas. Ik hou erg van kinderen. Ik ben onderwijzeres en lerares geweest. We hebben wel twee pleegkinderen opgevoed.”
Bij kinderen en dieren ligt haar hart. An heeft acht katten en een hondje. Al 35 jaar zet ze zich in voor de Dierenbescherming. Daarnaast collecteert ze voor de actie Samen Verder, Reumafonds en Alzheimer Nederland. „Ik trek me het lot aan van de zwaksten in de samenleving.”
Plots begint ze te vertellen over de beroving, ruim een jaar geleden.
Ze was op het Franz Léharplein.
„Ik had net 100 euro gepind toen een man vuurwerk naar mij gooide. Ik schrok, viel op de grond. Pas later kwam ik er achter dat mijn bankpasje uit mijn portemonnee was gestolen. Ze hadden mijn pincode ook geskimd. Binnen een uur was het maximale bedrag van mijn rekening gehaald: 3135 euro.”
An had geen cent meer om van te leven. Haar man woonde toen nog thuis, maar leed al aan Alzheimer.
„De politie heeft nooit onderzoek gedaan. Geen prioriteit, zeiden ze. Bij de gemeente was de wachttijd voor tijdelijke financiële bijdrage zes weken. Mijn zusjes hebben toen geld bijeen gelegd. Konden we brood kopen.”
Nog altijd heeft ze geen cent teruggekregen van de bank. „Jongens, ik ben echt boos. ING vindt dat ik nalatig ben geweest. Ze zeggen dat ik mijn pincode heb laten afkijken, dat ik meteen had moeten controleren of het pasje er nog was en dat ik niet met het pasje van mijn man had mogen pinnen. Ik gebruik zijn pasje ja, maar hij heeft Alzheimer.”
Onlangs kwam na lang gesteggel het aanbod van ING om de helft te betalen. „ Ze hebben me onder druk gezet.” An gaat het maar accepteren.
Dan moet ze toch echt naar huis.
We bedanken haar met viooltjes.
Ze vertelt nog dat ze al 49 jaar ‘lid’ is van het ED. „De heerlijkste momenten van de dag heb ik om kwart over zeven. Dan ga ik met een volle pot koffie terug mijn bed in en lees ik de krant!” Ze draait zich nog eens om. „Weten jullie wat mijn hoop is? Dat ik op 25 juli met mijn man nog onze gouden bruiloft kan vieren. Als hij het maar een béétje beseft, laat ik een hele grote maaltijd aanrukken. Duimen jullie een beetje?”
De Zjonnies beloven het. Even later zitten we weer in ons DAFje.
„Zjon, ING... Is dat niet die bank die vorige week alweer drie miljard terug
kon betalen aan de Nederlandse staat?” „Dat staat hier op zich los van.”
>> Lees en bekijk alles over De Zjonnies
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
