Jeroen de boswachter in DAFje Greet van De Zjonnies. Lees zijn bijzondere verhaal, zaterdag in het ED. foto Kees Martens
EINDHOVEN - De Zjonnies doolden deze week rond bij Eindhoven Airport. Tot hun verrassing trof het ED-duo uitgerekend daar een bijzondere boswachter met een missie.
Trekken wij ze aan of zoeken ze ons op? Mensen die net wat anders in onze maatschappij staan, ons oude DAFje Greet lijkt er een aanzuigende werking op te hebben.
"We hebben zonderlingen nodig Zjon, om ons af en toe te laten nadenken over ons eigen gedrag", zeggen De Zjonnies tegen elkaar als we de Oirschotsedijk achter ons laten.
We hebben net staan praten met Edwin, een man die nooit in het gareel heeft gelopen. Edwin heeft een wilde grijze baard. Ooit kraakte hij met anderen een oud Philipsgebouwtje in een bosperceel langs de Oirschotsedijk in Eindhoven. Inmiddels worden hij en een paar anderen er al vier jaar gedoogd.
Rond hun gebouwtje is het een puinhoop, tenminste, naar de gangbare maatstaven. Als we tegen Edwin zeggen dat dit misschien een van de laatste vrijplaatsen in de stad is, beaamt hij dat graag. Hij is er gelukkig en kan er met zijn bandje lekker hard op gitaren raggen. "We maken lompe muziek met een twist", grijnst de oude kraker.
Hij maakt De Zjonnies met hun aangeharkte leventjes even jaloers. Een vliegtuig van Ryanair scheert met oorverdovend geweld heel laag over. Edwin is het gewend. Helaas, we weten hem niet te verleiden tot het openen van zijn poort. We rijden verder en parkeren vóór Eindhoven Airport.
Ons oog valt op twee mannen die bij hun koffers wachten. "We komen van Ibiza!" De twee dikke nichten, rond de zestig, zijn roodverbrand. Met hun ontzagwekkende buiken in strakke shirts doen ze De Zjonnies denken aan gebraden rollades. "We wachten op onze vriend. Hij zoekt startkabels. We staan op lang parkeren, maar hij had de lampen aan laten staan." Het kan hun humeur niet bederven. Zij hebben hun accu's weer opgeladen in Ibiza, zoals ze zo vaak doen.
De Zjonnies sjokken verder. We vragen ons af wat wij in ons leven toch verkeerd doen. Dan zien we een man met baard voor de vertrekhal zitten. Hij steekt net de brand in een sigaar die Che Guevara niet had misstaan. De dikke sigaar blijkt een Spaanse corona die een Arnhems sigarenboertje illegaal verkoopt. "Zijn klanten vragen nu ook naar de sigaren van de boswachter!" zegt Jeroen Glissenaar tegen ons.
Jeroen (37) zit op zijn vader te wachten, die zo nodig met hem wilde gaan skiën in de Franse Alpen. Dadelijk moeten vader en zoon twaalf uur samen in de bus. Jeroen blijkt een man met een missie, met een verhaal, dat hij over de hele wereld mag vertellen op congressen. Hij begint De Zjonnies de oren van het hoofd te kletsen over de waarde van groen voor de samenleving. Groen? Wij denken aan de kleur van Greet, hij denkt aan bomen, planten, struiken en gras.
Jeroen is boswachter en bij de gemeente Arnhem verantwoordelijk voor alle parken. "Mijn filosofie is: laat je niet leiden door wat iets kost maar wat iets opbrengt. Arnhem moet nu 50 miljoen besparen maar heeft ervoor gekozen het groen te ontzien. Groen heeft zo'n enorm grote sociale waarde. Dat levert geld op."
Jeroen jaagt zwervers niet uit zijn parken – zoals Eindhoven nu wil doen – maar maakt afspraken met hen. "Het is hún huis. Zo beschouwen ze het nu ook." Met hangjongeren werkt die aanpak ook. Barbecueën in het park? Jeroen juicht het toe. "En als mensen naakt willen skippyballen mag het van mij ook." In zijn parken mixt nu sjiek en shabby volk. Met scholen worden 'buitengymlokalen' in parken ontwikkeld. "Kinderen blijken buiten minder te pesten. De nerds worden in een park creatief, de coole boys worden sulletjes. We zijn dertig jaar gericht geweest op binnenconsumptie. We lieten kinderen Teletubbies kijken omdat dat goed zou zijn en mensen slikten vitaminepillen terwijl je hetzelfde resultaat hebt als je tien minuten buiten bent."
Jeroen heeft met Arnhemse huisartsen afspraken gemaakt; patiënten krijgen amper nog antidepressiva voorgeschreven maar worden aangemoedigd te gaan wandelen in de natuur. Het stofje dat daarmee in de hersenen wordt aangemaakt, maakt pilletjes vaak overbodig. Jeroen heeft ook een eigen bedrijfje. "Ik wandel met mensen met een burnout, in de natuur. De natuur is heel vertrouwd, want bomen blijven staan. Dat geeft rust, het haalt mensen uit de sleur en op bepaalde momenten borrelen dan de heldere inzichten op."
De oren van de Zjonnies beginnen te suizen. Jeroen zuigt nog eens aan zijn sigaar en praat door. Over de tijdgeest en de herontdekking van kwaliteit van het leven en de natuur. "Maar Jeroen, je stapt dadelijk in de bus voor een skivakantie, volgende week vlieg je naar Rome, over een paar weken naar Schotland, niet erg milieuvriendelijk."
Jeroen: "De groene lobby moet niet belerend worden. Je kunt de wereld niet veranderen. Groen moet onderdeel worden van de maatschappij. Een mooi voorbeeld is groene thee. Vroeger was dat iets voor de geitenwollensokken. Nu heeft Pickwick die gewoon bij Albert Heijn liggen."
Dan arriveert Jeroens vader. De bus vertrekt zo. Jeroen weet niet hoe hij al die uren met zijn vader gaat doden. "Hij is geïnteresseerd in vissen, skiën en voetbal. Ik zat vroeger op ballet."
We danken hem voor deze toevallige ontmoeting en zwaaien hem uit. We lopen naar ons DAFje.
"En hoeveel mensen met een verhaal zijn we vandaag nou nog voorbij gelopen, Zjon?"
"Veel. Heel veel."
>> Lees en bekijk alles over De Zjonnies
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
