Greet is bedolven onder de grote familie Van Rhee die voor de 25e keer een familieweekend houden in de Polvo-blokhutten. foto Irene Wouters
Op Goede Vrijdag vonden De Zjonnies in de bossen van Riethoven de familie Van Rhee. Al 25 jaar gaat de almaar uitdijende familie van Pasen op kamp.
Verbaasde blikken vanaf de veranda. Het duurt niet lang voordat het kwartje valt bij de starende mannen en vrouwen. „De Zjonnies!” Meteen worden alle neven en nichten en achterkleinkinderen uit alle hoeken en gaten bij elkaar geroepen. Ome Chris begint te zingen en iedereen valt in: ‘ Lang zullen ze leven, lang zullen ze leven.’ We staan er wat bedremmeld bij.
Ons groene DAFje hebben ze op deze Goede Vrijdag de bossen van Riethoven ingestuurd. In de ‘Polvo-blokhut’ viert de Eindhovense familie Van Rhee het 25-jarig jubileum van hun jaarlijkse kamp, een heel paasweekeinde lang. „Wij zijn een unieke familie!”
Voordat neef Frank in de slaapzalen tegenover De Zjonnies vertelt hoe hij tijdens dit kamp al 25 jaar ‘gemarteld’ wordt, vertelt de grote animator tante Fia hoe het allemaal zo gekomen is. Ze waren vroeger thuis met veertien kinderen. Het gezin Van Rhee woonde in een arbeidershuisje in de Jan Hollanderstraat, in volkswijk De Bennekel in Eindhoven. „We sliepen met negen zussen op één kamertje. Er was alleen nog plaats voor een emmer, waarop we moesten plassen. We lagen altijd in een lekker warm bed.”
Vader Antoon van Rhee had zich in de oorlog een lapje grond toegeëigend voor wat varkens en koeien. Die werden achter hun huis geslacht. 55 Jaar werkte vader bij busmaatschappij BBA. Al heel jong, op haar 52ste, overleed zijn vrouw. Ze liet veertien kinderen achter, van wie er elf nog thuis woonden. Ze móesten elkaar helpen. Die periode schiep een onverwoestbaar hechte band, horen we.
En nu staan De Zjonnies middenin het bewijs daarvan. Twee van de ‘eigen ooms en tantes’ zijn overleden, de overige twaalf (tussen 78 en 58 jaar) zijn ook dit jaar weer present op het Polvokamp. Net als vrijwel alle 37 kleinkinderen en inmiddels 60 achterkleinkinderen.
„Het eerste achterachterkleinkind is ook op komst!”, roept de Mierlose tak van de familie. In november gaat het gebeuren. „ Ja, wij zijn net konijnen.”
Niet iedereen blijft slapen tijdens het kamp, anders zou de blokhut veel te klein zijn. Nicht Tanja wil meteen een ritje in onze Greet maken. Behendig manoeuvrerend met het pientere pookje vertelt ze over de ‘kouwe kant’. „Die wisselt nogal eens.” Zelf nam ze in 25 jaar vier verschillende mannen mee naar het kamp. „Mijn eerste man komt ook nog steeds. Iedereen vindt dat gezellig.”
De laatste nieuwkomer van de kouwe kant moet op zondagmorgen als paashaas verkleed door de bossen rennen en eieren verstoppen.
Dat is één van de kampregels. Een andere: vóór acht uur ’s avonds geen alcohol. „Anders liggen die mannen om half vijf al lam in een stoel en is er ’s avonds geen beweging meer in te krijgen”, vertelt Fia streng. Om acht uur ’s avonds luidt zij een bel. Dan gaat het los.
Er is een voorraadje van 130 kratjes ingeslagen.
Neef Frank (43) geeft De Zjonnies een rondleiding. Donderdag is hij met een opbouwploegje hier al begonnen. Want er is een druk programma: een dartstoernooi, een grootse playbackavond, een dropping in de bossen, een zeskamp en paaseieren zoeken. Er is een dj geregeld, videoman en een kok. „Het menu is al 25 jaar: soep, erwtjes, boontjes, aardappels, vlees en jus.” In de slaapvertrekken met stapelbedden wijst Frank op zijn bed. Al een kwart eeuw ligt de glazenwasser naast neef Raymond, de schilder. „Die vent snurkt, niet normaal. En dan slaapt hij met zijn hoofd zó, leunend op zijn arm”, demonstreert Frank. Vannacht is Frank al buiten moeten gaan liggen omdat het lawaai niet te harden was. Ook niet met herriestoppers in de oren. „Die vent buldert als een hoerig nijlpaard zonder tanden. Daar lig ik dan neffe. Hij heeft trouwens ook geen nek.”
Met het monstrueuze beeld van de nog afwezige neef Raymond in gedachten lopen we verder door de blokhut. Frank vertelt dat hij en een paar neven wel eens de kunstgebitten van alle ooms en tantes verwisselden. „’s Morgens stonden ze allemaal voor de spiegel te hannesen.”
Iedereen zegt zich elk jaar op dit kamp te verheugen. „Dit zijn de fijnste dagen van mijn leven”, zegt Amber (7). De familie houdt ook elk jaar een fietstocht en op nieuwjaarsdag komt er bij tante Fia in Zeelst al gauw honderd man over de vloer. Iedereen is in de buurt blijven wonen: Eindhoven, Best, Mierlo, Veldhoven. Alleen ‘onze Will’ woont in Tiel.
Echt grote heibel is er onderling nooit geweest. Akkefietjes, waren het, meer niet. „Wij hebben vroeger geleerd om het uit te praten en dat hebben wij weer doorgegeven”, vertelt Petra ( 63).
Dan arriveert Raymond, de snurker. Hij is net afgewerkt. De vriendelijke man doet in niets denken aan het monster dat Frank ons had voorgespiegeld. Raymond geeft ons een hand en beaamt: „ Ja, ik zaag ’ s nachts een half bos om.”
Het is zes uur. Volgens de traditie zal op de vrijdagavond de bestelde friet zo arriveren. Friet voor tachtig man, De Zjonnies proberen een voorstelling van de berg te maken. Iedereen wordt opgetrommeld voor een foto bij Greet. Uit balorigheid pakken De Zjonnies alvast een fles bier uit de uitpuilende koelkasten. Tante Fia ziet het en kondigt even later luid een unicum aan: „Iedereen mag nu een flesje bier, vanwege het jubileum!” Gejoel, gejuich. Dan arriveert een blakende ‘kleindochter’ bij de blokhut, met rugzak én nieuw vriendje. De Zjonnies kennen zijn lot: op zondagmorgen door de Riethovense bossen struinen als paashaas.
>> Lees en bekijk alles over De Zjonnies
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
