De Zjonnies op de tribune bij Helmond Sport, bij hun eigen spandoek. In blauwe jas met pet op de eerste rij: Marly. foto Irene Wouters
HELMOND - Let op, dit verhaal gaat niet over voetbal. Dit verhaal gaat over hoop, en hoop is het verlangen naar iets dat je misschien nooit zult krijgen. Maar zeg nooit nooit.
Zie ook:
Voordat we deze avond opgenomen worden in de harde kern van de Helmond-hooligans, onder de hoede van Josje, ontmoeten we eerst Marly uit Brouwhuis, 23 jaar, supporter van Helmond Sport in hart en nieren. Haar postuur wekt al sympathie bij De Zjonnies. Voor Marly zijn er in het leven twee hoofdzaken: Helmond Sport en kienen.
De Zjonnies treffen Marly op de tribune bij Helmond Sport. Onze groene DAF Greet is op haar oude dag door ons gestuurd naar een voetbalstadionnetje waarvan de naam eerder aan misselijkmakende oprispingen uit de maagstreek doet denken dan aan een plek van vertier: De Braak. Dit zal wel Helmondse humor zijn.
We zijn bij de wedstrijd tegen Excelsior, omdat Helmond Sport dreigt te gaan promoveren. Met onze aangeboren sympathie voor underdogs verkneukelen we ons al bij de gedachte dat dit lelijk eendje volgend seizoen de geldverslindende grootmachten af en toe voor schut gaat zetten.
'Vur welleke club bende gai/
vur welleke club bende gai/
ik ben vur Helmond Sport!'
Een artiest die luistert naar de naam De Vènder zingt dit lied pal voor aanvang van de wedstrijd. De Zjonnies krijgen de neiging om mee te zingen. We hangen ons eigen spandoek op, net voor de neus van Marly. Ze zit daar pontificaal met haar clubsjaal en -pet, met schoonzus Marian en Elise. De dames houden van hun clubke. Marly sorteert in het dagelijks leven kleerhangers in een kleerhangerbedrijf. Ze is vrijgezel en woont nog bij haar ouders. Voetbal betekent veel voor haar.
"Hoeveel, Marly?"
"Helmond Sport is alles voor mij. Ik ben blij dat ik er een avondje uit kan. En anders ga ik kienen."
De Zjonnies horen haar af en toe schelden. Maar gemopperd wordt er op deze tribune wel meer.
'Dè is toch ginnen bol?!'
'Wa'n kôi pááss.'
'Skeids, dè is toch boitespel!'
Dan ineens horen we iemand de scheidsrechter in authentiek Helmonds vergelijken met een loensende groente.
'Skèle prèèèi!'
Schele prei. Ruststand: 0-1. Marly heeft er nog goede hoop op. Aan het hek beneden treffen we Vincent Bogaerts, dertien jaar. Hij draagt een trainingspak van de club. Hij staart naar het veld. Vincent laat zich niet leiden door hoop. Hij heeft de toekomst nog zelf in zijn hand. Hij komt uit Eindhoven maar is een paar jaar geleden gescout door Helmond Sport. Hij gaat komend jaar op de voetbalacademie in Venlo zes keer trainen per week.
"Is het jouw droom ooit bij Helmond te spelen?"
"Of hoger. Ik wil naar Barça."
Over verlangen gesproken: we hebben zin in bier. Bij het loket worden we op de schouders getimmerd door een klein, breed mannetje. De indrukwekkende tattoos op zijn gespierde armen lopen door tot in zijn nek. "Gullie bent De Zjonnies!"
Dit is Josje, lid van de harde kern van de Helmond-fans. Hij stelt zich op geheel eigen wijze voor. "Vroeger zat ik op vak M maar sinds ik haar op mijn piel heb, sta ik hier op O. Dat haar is er trouwens weer af, anders zou ik meer haar dan piel hebben!"
Prettig kennismaken, Josje. Josje, 27 jaar, komt uit De Rijpel. Hij is voeger van beroep. Hij troont ons mee naar het bomvolle vak waar zijn maten op bier staan te wachten. "Jongens, hier zijn De Zjonnies!" We snuiven een zware wietwalm op. Josje: "Jullie zijn nu in het hart van Helmond. Ge kunt hier alles krijgen. Hasj, kiendûpkes, zeg het maar!"
Josje heeft op de bouw in Bergen op Zoom al de hele dag tegen zijn 'maat' over Helmond Sport staan praten. Maar nu de tweede helft bezig is, staat hij vooral met zijn rug naar het veld. Josje heeft het veel te druk met andere zaken. Zoals moppen tappen. "Ik heb gisteren nog iets stoms gedaan. Ik ben vreemdgegaan met de buurvrouw van 76!" De Zjonnies kijken hem vragend aan. "Ik woon zelf op 74." Terwijl zijn clubje op het veld het ene tegendoelpunt na het andere incasseert, vertelt Josje over zijn opblaaspop Anita. Dat ze geen zin had omdat ze zo'n opgeblazen gevoel had.
"Hé! Wa moetta mi die camera?" roept een man vijandig, richting onze cameraman Ruud. Josje draait zich om. "Hedde gai een strafblad, jonguh?!" De man lacht schaapachtig en zegt niets meer. Josje geniet hier aanzien.
De laatste minuten van de wedstrijd naderen. Van een grafstemming is geen sprake. Ritmisch begint de harde kern raspende keelklanken uit te stoten. Een spontaan feest ontstaat. Als Helmond dan ook nog een eretreffer scoort, de 1-5, gaan alle remmen los. Net achter ons wordt vuurwerk ontstoken. In het hossen en lallen maakt kleine Zjon in de omklemming bij Josje bijna een diepe val naar voren op de tribune.
'We love you Helmond, we do!'
Josje schreeuwt ons in de oren dat dit nou typisch Helmond is. "We maken er toch wel een feestje van. Zondag gaan we met acht bussen naar Rotterdam!"
De wedstrijd is afgelopen. Josje wil dat we nog mee gaan naar het supportershome. Dat hij de volgende ochtend om vijf uur weer in het busje zit om te gaan voegen in Bergen op Zoom, daar moet hij nu even niet aan denken. De Zjonnies slaan de uitnodiging af. We moeten nog even naar Marly. Ze staat aan de rand van het veld nog te applaudisseren voor de afzwaaiend trainer Jurgen Streppel. Ze heeft een brok in de keel.
"Ben je verdrietig Marly?"
"Een beetje."
"Heb je nog hoop?"
"Ja. We hebben toch nog negentig minuten?"
>> Lees en bekijk alles over De Zjonnies
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
