Wie denkt op Station Eindhoven even ongestraft uit zijn neus te kunnen
peuteren, komt deze week bedrogen uit. Camera's registeren in de avonduren
alle activiteit in de stationshal aan de stadszijde. Niet vanwege vermeende
onveiligheid, maar in het kader van een aan Glow gelieerd kunstproject van
de Zweedse Marie Sester.
Zie ook:
Daarbij speelt licht – hoe kan het ook anders – een hoofdrol. In zijn meest
simpele vorm, wel te verstaan. Eén spot slechts, die de soms
nietsvermoedende bezoekers van het station voor even in het licht plaatst.
Bezoekers van de Glow-website besturen het zoeklicht vanachter hun eigen
computer. Het zorgt voor verrassende taferelen op een plek die iedereen
normaal gesproken haastig en achteloos passeert.
Wie de gevolgen van de lichtbundel goed wil overzien, kan het best de trap
omhoog nemen naar de stationsrestauratie. De drie tafeltjes aan het raam
zijn de uitgelezen plaats om te aanschouwen hoe treinreiziger-met-haast in
veel gevallen niet weet wat hem overkomt. Zoals de man in de rode jas, die
plots schrikt van zijn eigen schaduw die in looppas voor hem uit beent. Of
twee nietsvermoedende vrouwen met tassen van de Mediamarkt, die pas buiten
de 'lichtzone' doorhebben dat ze zojuist door een lichtbundel zijn
achtervolgd.
Bezoekers die in het kader van Glow de stationshal
komen aanschouwen, zijn duidelijk herkenbaar. Zij kijken omhoog, zien een
lichtflits. Als de spot op hen gericht blijkt, spelen ze ermee. Een man met
een fotocamera loopt achteruit rondjes door de stationshal en trekt
plotseling een sprintje. Hij is duidelijk populair bij de internetters, want
de spot laat hem minutenlang niet meer los. Voor de ambitieuze
Glow-fotograaf is het project minder geschikt: net als twee meisjes de
trekker willen overhalen, flitst het licht naar elders. De internetsite
biedt een ingewikkeld beeld in drieën. Linksboven is de stationshal op
ooghoogte afgebeeld.
De kwaliteit is ongeveer gelijk aan die van een standaard
beveiligingscamera. Linksonder staat een bovenaanzicht in zwart-wit, waarop
het licht duidelijk te zien is. Het veld rechts op het scherm heeft veel weg
van een spelletje Pacman. Reizigers verworden er tot een kruisje, eens in de
zoveel seconden kunnen bezoekers op de site naar hartenlust op ze schieten.
Wie doel wil treffen, moet snel zijn. De site trekt gemiddeld ruim vijftien
schutters, dus haast is geboden. Voor wie geen snelle muisarm heeft, biedt
kijken nog altijd uitkomst. Naar de man die zo onbesuisd met het licht
speelt dat hij tegen een nietsvermoedende treinreiziger aanbotst. Of naar
het groepje Marokkaanse jongens dat zich weinig van het licht lijkt aan te
trekken, tot het moment dat twee Hindoestaanse mannen naar boven wijzen. Ze
lachen, raken in gesprek. Een lichtbundel die culturen met elkaar verbindt?
Wie zal het zeggen...
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
