De Blob maakt ook onderdeel uit van Glow. foto Kees van Pelt
Wie op zoek gaat naar alleen maar spectaculaire lichtobjecten, komt dit jaar
van een koude kermis thuis, want Glow 2009 is beduidend rustiger dan
voorgaande edities. De curatoren Bettina Pelz en Tom Groll hebben opvallend
vaak gekozen voor betekenisvolle, ingetogen kunstwerken.
Zie ook:
Misschien heeft het duo zich bij de keuze van de kunstenaars laten leiden
door de tijdgeest. Misschien ook vonden de twee het wel een goed plan om nu
eens de aandacht te richten op 'normale plekken' in de stad. Hoe dan ook
maakt een fors deel van de 24 objecten indruk. Zoals bij de begraafplaats
St. Catharina. Daar heeft lichtarchitect Kai Piippo eigenlijk niet veel meer
gedaan dan het middenpad van de begraafplaats voorzien van blauwe lichtjes,
in het poortgebouw een tros (spaar-)lampen opgehangen en aan het einde van
het pad enkele objecten op bijna summiere wijze uitgelicht. Hij heeft dat
met heel veel gevoel, compassie bijna, gedaan. Typerend: een groep kwekkende
pubers wordt spontaan de mond gesnoerd bij het betreden van 'het blauwe
pad'. Dat zegt iets over de kracht van het beeld.
Het project
dat Rafael Lozano-Hemmer heeft bedacht voor de gevel van het Stadhuis had
heel simpel kunnen uitmonden in een visueel spektakel. De hartactiviteit van
een bezoeker projecteren op een gevel kan bombastisch zijn, maar
Lozano-Hemmer heeft zich beperkt door de lichtbundels van talloze spots
alleen te laten schijnen op de bovenkant van de gevel en ook door slechts
twee, drie ingetogen kleuren te gebruiken. Het effect is er niet minder om:
je wordt vrolijk van al dat leven op die gevel.
Het interieur van
de Catharinakerk is nooit meer dezelfde, met dank aan Eva-Maria Joeressen en
Klaus Kessner. Zij laten getekende kaarten van Eindhoven – in delen
'geknipt' – langzaam verglijden over de pilaren, muren en ramen van de kerk.
In zwart-wit in een welhaast hypnotiserend tempo; nog maar eens versterkt
door de muziek van Kessner: dat maakt het wezensvreemde gevoel compleet.
De werken op het gebouw van de NRE en het Hooghuys hebben eenzelfde effect: ze
laten de gebouwen wegvallen of zelfs instorten. De Italianen Apparati
Effimeri op de Kanaaldijk-Zuid en het Trio Mader, Stublic en Wiermann op de
Vestdijk hebben de gevels van de gebouwen als uitgangspunt gebruikt. Om daar
dan vervolgens mee te gaan spelen: het levert spectaculaire beelden op.
Perfect uitgevoerd is ook 'The invisible city' dat Michael Naijar toont op
de achtergevel van de Effenaar. Vogelvlucht-foto's van steden als New York
en Hong Kong laat hij langzaam in elkaar overlopen, zonder dat je dat in
eerste instantie in de gaten hebt. Dan lost er weer een wolkenkrabber op, om
plaats te maken voor een andere… Eindeloos grijpen de steden in elkaar in.
Hoogtepunt van de vierde Glow is zonder twijfel 'Dark winter' van de
Anishinabe-Canadese kunstenares Rebecca Belmore bij klooster Marienhage.
Haar werk bestaat eigenlijk uit niet veel meer dan een felle lichtbundel die
een muur beschijnt. Ze heeft de lamp achter de muur geplaatst; de bezoeker
kijkt in het felle licht; ziet de contouren van de bogen in de muur. Als je
al niet wist dat het hier gaat om een muur bij een klooster, dan nog voel je
de sacrale sfeer die dit werk oproept. Hoe sterk kan eenvoud zijn.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
