Het publiek op STRP ziet hoe Yann Marussich langzaam verandert in een smurf.foto Jean Pierre Reijnen
EINDHOVEN - In de schemering van de oude fabriekshallen op Strijp S krijgt de opzet van STRP een extra lading.
Kunst en technologie geënt op een industriële geschiedenis. In het halfduister verliezen de plukjes bezoekers weinig kleur of identiteit, terwijl de fel uitgelichte items je netvlies bespringen.Op vier immense projectieschermen wordt het gezicht van een Japanse digitaal bewerkt, terwijl een zware industriële gons klinkt. Die onheilspellende soundtrack staat zo bloedstollend hard, dat het een wonder mag heten dat mensen gewoon op hun gemak blijven zitten, weggezakt in ED-zitzakken. Het geluid beneemt je je adem en je verstand, langzaam word je even knettergek als de trillende, bibberende Japanse.
De tentoongestelde kunst komt van het snijvlak van kunst en technologie. Vaak interessant vanwege het interactieve aspect. Niet alleen maar naar kijken, maar ook aankomen dus. Aan grote groepen kunstminnaars is dat niet besteed, ze zijn immers kijkers en geen doeners. Maar de meegebrachte kinderen leven zich uit. Ze lokken een bewegend paardenstandbeeld en kijken een spinachtig machinebeest recht in de ogen.
In een oude stadsbus is een mobiele muziekwerkplaats gevestigd, Elektruck. Binnen kan iedereen digitaal muziek maken, talent is geen vereiste. Ook hier blijkt de jeugd avontuurlijker dan de volwassenen. De tienjarige Erik flatst rap een compositie in elkaar, waarin wilde beats en een heuse donderstorm een op hol geslagen Alain Clark overstemmen. Hoe heet het? Eh.. 'Shaba laba laba ding dong', aldus de componist.
Wie 'Zee', van de Duitser Kurt Hentschläger, wil meemaken, dient eerst een doktersverklaring te ondertekenen. Een disclaimer ratelt een heleboel aandoeningen op die je binnen op kunt lopen. Noem mij watje, maar vindt u het erg als we daar niet in hoeven? Van een wild om zich heen kijkende man horen we dat het 'best wel heel heftig' is. "Je kan bijna niet ademen door de rook en krijgt lichtflitsen en stroboscopen in allerlei kleuren en frequenties recht op je oog geprojecteerd. Je wordt echt knettergek!" Knettergek of niet, de man heeft nog een goede tip: "Dit zou op Glow moeten staan."
Vroeg op de avond trekt Yann Marussich heel wat bekijks met zijn 'Blue Remix'. De man heeft zich ingespoten met kleurstof en zweet blauw. Verboden te fotograferen, vertellen de securityboys. Nee, sorry, dat geldt niet voor de krant. Binnen lijken tenminste tien of twaalf fotografen actief te zijn voor uw dagblad, flitsend leggen ze de bizarre performance vast. Mensen kijken gebiologeerd toe hoe de man langzaam verandert in een smurf.
Eboman verontschuldigt zich voor technische pech. Zijn performance in een interactief muzikaal wit pak gaat met vertraging en mankementen van start. Maar desondanks groeit Eboman uit tot een hoogtepunt. Hij is één met zijn techniek, zijn real time beeld- en geluidsmanipulaties gaan in vloeiende bewegingen, Eboman danst. Sidekick Marsha verleidt je om voor haar camera te komen en voor je het weet ben je deel van de performance en sta je uitvergroot op het scherm te gillen.
In de nachtelijke uren neemt muziek de macht over op STRP. Techno, electro, synthpop en maffe filmpjes wisselen elkaar af op de Enfant Terrible Labelnight, terwijl elders de Eindhovense sound van Zodiak Commune, Dommelvallei en Minimal Eindhoven bruist.
Op STRP maakt de kunstliefhebber plaats voor het partybeest, in groten getale komen danslustigen toegestroomd. Want de mix van acid, techno electro en wat gabber die de sound van Eindhoven mag heten, is populair.
Eenmaal buiten hoor je hoe de ruiten van de oude fabriekshal in hun sponningen ratelen van de heftige bassen.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
