Peter Greenaway
„Ik weet nog hoe ik me voelde toen ik voor het eerst in dat lege Klokgebouw stond... Alsof ik weer een klein kind was dat vroeger stiekem met een trap de vlizo opging om op onderzoek uit te gaan. Het was een doolhof. Er was niks. Geen water, geen stroom. Alleen een grote emmer met sleutels, want op iedere deur moest een andere.”
„We hadden een groot voordeel: omdat het de eerste keer was konden we er meteen alle highlights neerzetten. In drie dagen tijd kwamen er negenduizend bezoekers op af. ‘s Middags speelden er bandjes en waren er lezingen. Dat was logistiek een hel, de muziek kwam gewoon door de gordijnen heen waar we het lezingengedeelte mee hadden afgeschermd. Die mix van bandjes en dat je met een pilsje in je hand de expo kon bekijken, maakte de sfeer inderdaad wat losser, ja. Het gaf het een ouderwets rauw Strijp-randje. Ik ben erover aan het nadenken om dat weer te herintroduceren. Dat zou STRP nog meer een festivalgevoel geven.”
Zie ook:
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
