Harold Brands met twee van zijn pupillen, Nollie Kluytmans (l) en Nick Horsten (op de motor). foto Jurriaan Balke
DEN BOSCH - Elf jaar oud was Harold Brands toen hij naast John van de Berk en Dave Strijbos op het kampioenenpodium van de NMB stond.
Van de Berk en Strijbos werden later wereldkampioen motorcross; de carrière van Brands kwam nooit van de grond. Geplaagd door een slechte thuissituatie stopte de Bosschenaar op zijn vijftiende noodgedwongen met crossen. Om te voorkomen dat talentvolle crossers van nu hetzelfde overkomt, richtte hij twee jaar geleden StiMoNed op, Stichting Motocrossopleidingen Nederland. Vijf jonge crossers begeleidde en trainde hij dit seizoen. Twee daarvan werden Nederlands kampioen. De Eindhovenaren Roan van de Moosdijk (8) en Nick Horsten (9) pakten twee weken geleden de titel bij respectievelijk de 50cc automaten en de 65cc kleine wielen. Eerder werd Nollie Kluytmans uit Rosmalen Europees kampioen 85cc bij de IMBA en Nederlands kampioen 85cc hoge wielen bij de MON. Brands is er trots op. "Zo word je beloond voor je werk", vindt hij.
De 39-jarige Bosschenaar richt zich met behulp van sponsorgelden op crossers tot en met vijftien jaar met ontoereikende financiële middelen en crossers uit 'arbeidersgezinnen'. Voor hen is het vaak moeilijk hun talent te ontplooien.
Brands weet het uit eigen ervaring. Een geweldige jeugd heeft hij niet gehad. Daarvoor heeft hij te veel meegemaakt, zegt Brands. Zijn ouders scheidden toen hij veertien jaar oud was. Omdat zijn vader alcoholist was, ging hij bij zijn moeder wonen. Later, toen zijn moeder bij haar nieuwe vriend in Haarlem introk, wilde hij niet mee en kwam hij op vijftienjarige leeftijd op zichzelf te wonen. Kawasaki Nederland, het fabrieksteam waarvoor hij kort daarvoor had getekend, vond dat geen goede basis en ontbond het contract. "Omdat ik op mezelf woonde, kreeg ik geen begeleiding. Dat zag Kawasaki niet zitten."
Ook bij de huidige jeugd ziet hij hoe het soms fout gaat of fout kan gaan. Zeker in de motorcross, bij uitstek een sport die door kinderen uit arbeidersgezinnen wordt beoefend. "Veel ouders zijn veel te fanatiek. Ze schreeuwen langs de baan, geven hun kinderen soms slaag als ze niet goed genoeg hebben gereden. Er zijn er bij die denken dat hun zoon wereldkampioen wordt terwijl hij in Nederland op twee ronden wordt gereden. Verder zijn de eet- en slaappatronen van crossers uit dergelijke gezinnen vaak niet goed. Te vet eten en te laat naar bed. Daarom probeer ik ook de ouders een beetje te coachen."
Aan de andere kant ziet hij dat het vaak ook schort aan de mentaliteit van de crossers zelf. "Veel van hen hebben een ontzettend grote mond tegen hun ouders. Ze zijn te verwend. Ik wil de rijders laten beseffen wat goed en niet goed is. Door mijn eigen fouten en ervaringen kan ik andere crossers voor missers behoeden."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
