Moeder Marielde in het authentieke Boskant-shirt. De dertienjarige tweeling Pim (l.) en Joep speelt bij Rhode, maar heeft voor de gelegenheid ook het blauwe shirt van Boskant aangetrokken. foto René Manders
Shirtreclame blijft bij Boskant uit den boze
Naast
schijnbewegingen, schoten en slidings gebeurt er bij de amateurvoetbalclubs
ook van alles buiten de lijnen. In aanloop naar de competitiestart het ED
verhalen over mensen, sportparken en historie.
Boskant wordt wel eens gekscherend het FC Barcelona van de regio genoemd. De
club uit het gelijknamige Rooise kerkdorp heeft in de zestigjarige historie,
net als de Spaanse voetbalgrootmacht, nooit shirtreclame gehad. Voor bijna
alle clubs zijn de wervende teksten op de borst een noodzakelijke bron van
inkomsten. Zo niet bij Boskant. Dat heeft de derdeklasser voor een
belangrijk deel te danken aan beschermheer 'Ome' Toon de Koning. De
weldoener deed de club bij het vijftigjarig jubileum in 1999 voor tien jaar
een fikse donatie, op één voorwaarde: dat de club de verenigingsnaam op het
felblauwe shirt bleef vermelden. Het afgelopen seizoen liep de overeenkomst
af. Toon de Konings dochter Marielde van den Broek-De Koning (39) handelde
vervolgens in de geest van haar in 2005 overleden vader, die vandaag 83 jaar
zou zijn geworden, en verlengde zonder aarzelen de afspraak met vijf jaar.
Marielde: "Tijdens zijn ziekte zei ons pap tegen mij: "Wat doen we
met Boskant?" "Pap, dat komt wel goed", zei ik. "Ik kon
het niet over mijn hart verkrijgen dat er een andere naam op het shirt zou
komen. Hij is het daarboven met mij eens, dat weet ik zeker. Boskant moet
Boskant blijven. Wat er na die vijf jaar gebeurt, zien we dan wel weer."
Bedragen worden niet genoemd. "De vereniging kan er goed van leven",
weet de welbespraakte sponsor. "Ik wil verder geen enkele bemoeienis
met de club. Het bestuur heeft verstand van zaken. Ik niet."
Glimlachend: "Ik stop de spelers van het eerste elftal af en toe wel
eens iets toe."
"We zijn financieel inderdaad een
gezonde club", zegt Wil van der Linden, sinds 2006 voorzitter. "En
dat hebben we natuurlijk voor een heel belangrijk deel te danken aan
Marielde en haar vader. Het is niet alleen het vaandelteam dat bij hen telt,
ook toen de club moest investeren in bijvoorbeeld de bouw van de kantine,
tribune of kleedlokalen stonden ze meteen klaar voor wat meer financiële
armslag."
Toon de Koning overleed op 10 december 2005 op
79-jarige leeftijd aan kanker. De eigenaar van een makelaars- en
exploitatiekantoor leeft op sportpark De Scheken nog voort in de herinnering
van velen. Marielde: "De club was alles voor hem, hoewel hij zelf nooit
tegen een bal heeft getrapt. De spelers van het eerste elftal hebben bij
zijn begrafenis de kist gedragen. Allemaal hadden ze een dag vrij genomen.
Echt indrukwekkend."
De Koning, in 1987 benoemd tot
erelid, was een echte verenigingman. Hij hield van gezelligheid en was niet
vies van een borreltje. "Net als mijn vader houd ik van het
bourgondische leven", zegt zijn dochter. "We waren twee handen op
één buik. Iedereen kende ons pap en daarmee bijna automatisch mij. Ik was
een echt papa's kindje. Als klein kind mocht ik vaak aan zijn hand mee. In
de bestuurskamer zag ik dan weer veel familie, omdat onder anderen mijn ooms
Nard en Harry ook heel nauw bij de vereniging betrokken waren."
Marielde weet zich die tijd nog goed te herinneren. "Op mijn zevende deed
ik mijn communie. Juist op die dag werd Boskant kampioen. Ons pap moest van
mijn moeder mee naar de kerk. Hij baalde verschrikkelijk, want hij was veel
liever met de platte kar mee het dorp rondgegaan."
Haar
betrokkenheid bij de club is groot, maar ze is zeker niet elke zondag langs
de lijn te vinden. "Mijn hart ligt bij Boskant. Dat wil niet zeggen dat
ik elke week bij de club ben. Ik tennis ook nog. Van voetbal heb ik geen
verstand. Ik weet niet eens wat buitenspel is. Maar als het ergens om gaat,
ben ik zeker aanwezig. Dan heb ik een bescheiden rol langs de lijn, maar van
binnen vreet ik mezelf op." Hoewel ze zelf met haar man Eugene en de
dertienjarige tweeling Pim en Joep in Sint-Oedenrode woont, had Marielde
aanvankelijk helemaal niets met de plaatselijke voetbalclub Rhode. Totdat
haar zoons een aantal jaren geleden bij de club van sportpark De Neul wilden
gaan voetballen. "Hun vriendjes speelden daar ook. Maar toen had ik een
probleem. Hoe legde ik dat aan ons pap uit ? Nou, het heeft lang geduurd
voordat ik het hem durfde te vertellen. Vervolgens ging hij op
zaterdagmorgen wel kijken, zo was hij ook weer." Het gehucht Boskant,
gelegen aan de doorgaande weg van Best naar Sint-Oedenrode, telt ruim 1500
inwoners. Het ledental van de voetbalvereniging aan de Hazelaarstraat
overstijgt inmiddels de driehonderdvijftig. Preses Van der Linden: "
Voetbal zit hier in de genen. Eigenlijk zijn we als dorp, maar ook als
voetbalvereniging, één grote familie. Er is weinig aanloop van buitenaf. Ook
buiten het voetbal trekt men veel met elkaar op. Laatst is een groep van een
man of twintig op vakantie naar Spanje geweest. Daar zitten B-junioren bij,
maar ook senioren die bij wijze van spreken al gestopt zijn met voetballen."
"En dat spreekt mij in Boskant ook enorm aan", aldus
Marielde. "De betrokkenheid in de gemeenschap is enorm. Op
zaterdagmorgen staan bij jeugdwedstrijden alle vaders, moeders, opa's en
oma's van de spelers te kijken. Binnenkort komt de hele selectie van het
eerste elftal bij mij thuis op visite. Ik heb een barbecue voor ze geregeld,
want ik wil de jongens beter leren kennen. De ouderen heb ik 's zondags na
de wedstrijd al vaker gezien, maar de jeugd nog niet."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
