Rob Mutsaerts, hier nog actief als pastoor van de St. Martinuskerk in Heeze, is hulpbisschop. archieffoto René Manders
Pastoor Mutsaerts is gewoon vlagger Rob
Naast schijnbewegingen,
schoten en slidings gebeurt er bij de amateurvoetbalclubs ook van alles
buiten de lijnen. In aanloop naar de competitiestart het ED verhalen over
mensen, sportparken en historie.
Zijn seizoenkaart voor PSV heeft hij ('helaas') op moeten geven; die bleek
niet te combineren met de zaterdagse avondmis. Maar zijn clubkaart heeft
pastoor Rob Mutsaerts nog altijd en als het even kan – op zondagmiddag of
bij Europese wedstrijden – zit hij, zónder boord, op de tribune van de
Eindhovense topclub. Laconiek: "Dat zijn vaak de zogenaamde
risicowedstrijden. Pff...risicowedstrijden! Er gebeurt nooit wat. We zijn
hondstrouw allemaal."
Pastoor Mutsaerts heeft als
voetbalfan in het weekend heel wat balletjes hoog te houden. De kerkgangers,
de D-jeugd van RKSV Heeze én PSV vechten om zijn aandacht. De als
conservatief bekendstaande pastoor windt er geen doekjes om: natuurlijk zijn
de kerk en het geloof de hoofdzaak. "Maar daarnaast heb je natuurlijk
ook belangrijke bijzaken", vindt Mutsaerts. "En daar is voetbal er
een van."
De groene kazuifel en het 'Alleluja' van de
zondagochtendmis maken op maandagavond dan ook soepeltjes plaats voor een
sportief zwarte Nike-outfit en bemoedigende woorden voor de elf- en
twaalfjarigen van RKSV Heeze, die tot deugd van de pastoor vrijwel allemaal
in PSV T-shirt op de training verschijnen. "We hebben één zwart schaap
", zegt Mutsaerts semi-ernstig, terwijl hij naar een jongetje in
Ajax-tenue wijst. Om in typische PSV-retoriek te vervolgen: "Die begint
dus op de bank. Feyenoord dat gedogen we, maar Ajax kunnen we echt niet
hebben."
In het weekeinde is Mutsaerts vlagger van het
team. "Op zaterdag moet ik gras onder m'n voeten hebben. Bovendien vind
ik het gezellig om op het voetbalveld te zijn. De D-1 is een mooi
gezelschap. Het zijn allemaal verschillende karaktertjes bij elkaar. Het is
een wereldje op zich, een afspiegeling van de maatschappij. " De liefde
gaat ver. Een wedstrijd missen is eigenlijk geen optie voor de pastoor. "
Soms verzet ik de uitvaart een half uurtje. Dan weten ze wel waarom, hoor."
De passie voor voetbal heeft de geboren Tilburger van zijn moeder, die maar
liefst zeventig jaar ('tot haar 81ste!') een seizoenkaart had van Willem II.
"Alle vakanties werden er op afgestemd. Ik geloof niet dat ze ooit een
wedstrijd heeft gemist. Samen met mijn oudste broer en een zwager van m'n
broer gingen we mee, thuis en uit. In een Kevertje reden we naar De
Volewijckers en Volendam."
Later maakt de Volkswagen
plaats voor de supportersbus. "Het was altijd een wonderlijke sfeer als
ik daar zo aan terugdenk. We reden naar Veendam, een verschrikkelijke
afstand om met de bus af te leggen, verloren met 4-0 en gingen weer naar
huis."
Als Willem II terugzakt naar de eerste divisie
maakt de club in het hart van Rob Mutsaerts plaats voor PSV. De reden? "
Ik wou ook wel eens écht voetbal zien", zegt hij met een grijns op
zijn gezicht.
Die switch lijkt al even abrupt als die latere,
belangrijke koerswijziging in zijn leven. Rob Mutsaerts werkt immers na zijn
rechtenstudie 'gewoon' als bedrijfsjurist, als hij zonder al te veel poeha
zijn roeping krijgt. "Sommigen hebben een prachtig roepingsverhaal. Dat
van mij is eigenlijk een beetje saai", verontschuldigt hij zich.
Tijdens zijn wekelijkse kerkbezoek zet een voorbede voor roepingen Mutsaerts
aan het denken. "Op een of andere manier is dat blijven hangen."
En dat terwijl hij op dat moment best wel zijn bedenkingen heeft bij de
kerk. "Ik vond de kerk soms een beetje een zweverig wereldje. De
juridische wereld is precies het tegenovergestelde en dat beviel me
eigenlijk best goed." Mutsaerts peinst er een paar dagen over, zegt
pardoes zijn baan op en vertrekt naar het seminarie. Na de priesterwijding
wordt Eindhoven zijn eerste standplaats, 'een gelukkig toeval'. "Dat
was een prima benoeming van de bisschop", zegt Mutsaerts schelms. "
De avondmis begon daar om zes uur, dan kon ik snel een boterhammetje eten en
naar het PSV-stadion." Het blijkt van korte duur, Mutsaerts wordt na
een paar jaar conrector van het seminarie en komt een tijdje later in
Millingen aan de Rijn terecht. Het betekent: einde seizoenkaart, maar ook
het begin van een carrière als jeugdleider. Mutsaerts helpt de plaatselijke
FC, die met een vrijwilligerstekort kampt, uit de brand. Sindsdien is hij
zich met het jeugdvoetbal blijven bemoeien. De kerk én de witte boord laat
hij thuis als hij op het veld staat. "Ik ben er dan echt niet als
pastoor, ik ben er gewoon als leider. Op het veld ben ik gewoon Rob."
Alhoewel: "Ze schijnen wel minder te vloeken als ik er bij ben, hoor ik
van sommige ouders. Maar in het vuur van het spel zeggen ze toch wel wat ze
willen."
Zoals gezegd, de liefde gaat ver. Mutsaerts: "
Laatst met die wedstrijd tegen Ajax (4-3 voor PSV, red.) was ik bij iemand op
bezoek in Nederwetten die geen tv bleek te hebben. Ik ben toen bij de
buurman gaan kijken, die ik helemaal niet kende. Het was nota bene een
Ajax-fan. Ik heb toch een biertje van hem gekregen, is fideel van hem. Als
PSV verliest hoef ik de samenvatting niet te zien, maar deze heb ik geloof
ik nog drie keer gekeken. Dat is eigenlijk best erg."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
