Ireen Wüst. foto Gerlinde Schrijver
De Ireen Wüst IJsbaan in Tilburg. foto Albert van den Boomen
1/2
Het is nog meer eer dan een eigen straatnaam, vindt Ireen Wüst van de ijsbaan in Tilburg die haar naam draagt. Maar ze zal hem zelf nooit zo noemen. De olympisch schaatskampioene wordt er een beetje ongemakkelijk van. Zaterdag verricht ze wel zelf de opening.
Een goede vriendin van Ireen Wüst werkt in Tilburg als fysiotherapeut in het
nieuwe sportmedisch centrum. "Om daar te komen moet ze door dezelfde
deur als die van de ijsbaan en dan ziet ze mijn naam daar staan. Voor haar
is dat iedere keer weer een bijzondere ervaring. Wat dat betreft ben ik blij
dat ik inmiddels in Heerenveen woon."
Van de schaatsster zelf
had het niet zo nodig gehoeven dat er in Tilburg een ijsbaan naar haar
vernoemd is. Niet nu al althans. "Moet je voor zoiets niet dood zijn
dan?", was haar eerste reactie toen de Tilburgse sportwethouder Jan
Hamming twee jaar geleden op een zomerse dag in Goirle op de koffie kwam om
het idee van een Ireen Wüst IJsbaan te bespreken.
"Maar
hij zei dat ik al zoveel gepresteerd heb en dat je voor altijd olympisch en
wereldkampioen blijft. 'En wat als ik de komende jaren geen deuk in een
pakje boter rijd?', vroeg ik. Dat zou hem niet van gedachten doen veranderen.
"
Na een maand bedenktijd en gesprekken met haar ouders en
haar coach Gerard Kemkers was ze er nog niet uit. "Uiteindelijk heb ik
het beschouwd als een grote eer, nog mooier dan dat er een straat naar je
wordt vernoemd. Als ik zou weigeren, zou ik er spijt van krijgen, zei
iedereen. Ik blijf het wel 'de ijsbaan in Tilburg' noemen, want mijn eigen
naam krijg ik niet over mijn lippen."
Wüst wordt een beetje
ongemakkelijk van al dat eerbetoon. Dat had ze al toen ze op de middelbare
school in Goirle zat. Toen ze wereldkampioen bij de junioren werd, vond de
rector het een goed idee om een immense foto van haar prominent in het
gebouw op te hangen. Wüst vond van niet en liet de plaat wegmoffelen in een
kantoortje. Alleen als ze weer eens wat gewonnen had, mocht-ie tevoorschijn
komen. In 2006 werd ze vanwege haar olympische titel gekozen tot Sportvrouw
van het Jaar, maar liever was ze weggebleven. Het gala zou haar
voorbereiding op het NK verstoren...
In Goirle is inmiddels de
Ireen Wüst Trofee in het leven geroepen. Eind dit jaar wordt deze
tweejaarlijkse sportprijs voor het eerst uitgereikt. Door de naamgeefster
zelf. Afgesproken is dat ze hem zelf nooit zal winnen - zelfs niet als ze
straks in februari in Vancouver opnieuw olympisch kampioen wordt. En dat is
wel het doel, liefst op de 1500 meter. Na twee kwakkeljaren steekt ze op
alle fronten lekker in haar vel. Sinds mei heeft ze een 'heel leuke
vriendin' en 'mijn lichaam doet op het ijs weer wat mijn hoofd wil'.
Als Wüst zaterdag in Tilburg arriveert om de opening van de baan te
verrichten, komt ze rechtstreeks uit Erfurt. Daar ligt een van de andere
twee banen die vernoemd zijn naar een schaatser, de Gunda Niemann-Stirnemann
Halle. "Voor mij is dat vooral een prachtige trainingslocatie. Ik sta
er niet zo bij stil dat Gunda Niemann een topschaatsster was", zegt
Wüst resoluut.
En dan is er nog de Jaap Eden Baan in
Amsterdam. "Daar ben ik wel eens geweest, maar ik heb er nooit
geschaatst." Omdat die niet overdekt is zeker? "Toen ik net begon,
ging ik altijd naar Eindhoven en dat was vóórdat daar een overkapping kwam.
Ik heb dus leren schaatsen in weer en wind. Nu zijn we verwend met hallen
als Thialf."
De Gunda Niemann-Stirnemann Halle is regelmatig
decor van wereldbekerwedstrijden. Voor de
Ireen Wüst IJsbaan is
dat uitgesloten, net zozeer als een EK of WK. "Omdat de baan niet over
een klimaatbeheersingssysteem beschikt en dat is toch wel een vereiste voor
internationale wedstrijden." Voor een NK is het ook nog te vroeg, vindt
Tilburg zelf. Wüst is er niet heel rouwig om. Ze zou zich behoorlijk
opgelaten voelen als ze op haar 'eigen' baan Nederlands kampioen zou kunnen
worden.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
