foto Irene Wouters
EINDHOVEN - Afzien. Dat is doorlopen met verzuurde benen of een omgekeerde
maag. Aftellen naar de eindstreep: dat zebrapad, over twintig meter, dat is
twintig meter dichterbij de meet. Tweeduizend centimeters dichterbij het
einde van de lijdensweg die de Eindhovense marathon is.
En dan naar de volgende oversteekplaats. De benen willen niet meer,
maar de geest wel. Welke is sterker? De geest wint, voorlopig, in ieder
geval tot de finish. Daarna stort menigeen zich in de armen van de EHBO.
Krijgt een aluminium jasje tegen onderkoeling.
Even daarvoor was
het nog het Stratumseind, de aanmoedigingen. Het helpt, maar dan nog dat
bruggetje aan het eind van de kroegenstraat. Enkele honderden meters voor de
finish: een pukkel, de Mont Ventoux van de Eindhoven Marathon, na twintig
kilometer. Er zijn hardlopers die er gisteren kapot gingen, in stromende
regen. Een heldhaftig schouwspel.
Afzien, het lijden van
gisteren, dat doen echter niet alleen atleten. Familie en vrienden staan
urenlang langs de kant, in weer en wind, in dit geval regen én wind. Plu
mee, plastic stoeltje mee, hapjes en drankjes en wachten maar. Dan het
hoogtepunt, de passage van de vriend, familie of geliefde, je mist ze als je
niet oplet. Een mooie foto knippen, klappen en juichen, eigenlijk hoort dat
voor iedere held die langskomt.
Of neem al die vrijwilligers, zo'n
vijftienhonderd in totaal. De godsganse dag staan, bij een hek. Natte
sponsjes aanreiken of een overgang bewaken. En de eerste hulp, en de
verkeersregelaars, de EHBO bij de finish.
Ze hebben allemaal íets
met de marathon. Zij zijn het die het evenement tot één van de mooiste van
Eindhoven maken.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
