article
1.6497141
EINDHOVEN - Het ED vroeg in een oproep naar ervaringen, herinneringen en meningen van lezers over de Eindhovense marathon. Hieronder een aantal reacties.
Marathonverhalen van lezers
EINDHOVEN - Het ED vroeg in een oproep naar ervaringen, herinneringen en meningen van lezers over de Eindhovense marathon. Hieronder een aantal reacties.
http://www.ed.nl/sport/marathon/marathonverhalen-van-lezers-1.6497141
2016-10-06T08:52:00+0000
http://www.ed.nl/polopoly_fs/1.6497420.1475743822!image/image-6497420.JPG
Eindhoven,Marathon,Marathon Eindhoven
Marathon
Home / Sport / Marathon / Marathonverhalen van lezers

Marathonverhalen van lezers

Foto's
6
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Diane
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Logo Geldrop.
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Hans
    • Afbeelding
      Beschrijving
      TopSupport
    • Afbeelding
      Beschrijving
      TopSupporters
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Bart Withagen
    EINDHOVEN - Het ED vroeg in een oproep naar ervaringen, herinneringen en meningen van lezers over de Eindhovense marathon. Hieronder een aantal reacties. 

    Wat we vooral doen die dag, is lachen!’

    Zelf lopen? Nee, daar zijn gelukkig heel veel anderen voor in. Zo’n 17 jaar inmiddels komen we als vriendenclub op ‘marathon-ochtend’ bij elkaar. Afhankelijk van het samenvallen met een F1-race, kan dat al om 06.00 uur zijn. De organisator van het jaar zorgt voor een prima champagne-ontbijt en de juiste bacon.
    Rond 09.00 uur rijdt de taxi voor om ons richting centrum te brengen. Deelnemers toejuichen, mooie loopnummers spotten en genieten van deze Eindhoven-dag! Vaste locatie Stratumseind, eerste drankje bij café Aloys, vervolgens langzaam richting finishplek café Oud Eindhoven.
    Onze verhalen, legio! Over een loper die halverwege de 3 km-loop al in een aluminiumdeken wordt gedraaid en weggevoerd of wildvreemde mensen die geld komen brengen omdat ze met ‘onze pot’ willen meedoen. Wat we vooral doen die dag, is lachen en dat 42 km aan één stuk door. Tot 9 oktober! Wij zijn weer van de partij.

    Misja, Paul, Geert, Rudolf en Richard


    ‘Stilletjes zal ik af en toe over mijn schouder kijken’

    Sinds 1993 heb ik meermalen de halve marathon van Eindhoven gelopen. Altijd weer een feest. Een thuiswedstrijd met een snel parcours en een enthousiast publiek.
    Dit jaar overleed een goede vriend van me; hij liep de laatste jaren altijd de halve marathon mee. Zeker zo belangrijk vond hij het na afloop gezellig samenkomen van alle vrienden ergens in de stad. Ook voor 2016 stond de halve marathon in zijn agenda. Helaas mag dat niet zo zijn!
    Ik plak daarom ‘zijn 21 kilometer’ aan die van mij vast en loop dit jaar voor het eerst de hele marathon (2 x 21 km). Stilletjes zal ik af en toe over mijn schouder kijken! Tot 9 oktober!

    Bart Withagen


    Marathon Light

    Doe het licht eens aan
    Voordat jullie lopen gaan
    Bekijk eerst de mooie stad
    straks zie je alleen maar gat
    Welkom in de Lichtstad
    Plaats van sport en glow
    Kracht en kunst gevat
    In een wervelende show
    De winnaar krijgt een lamp
    Een peertje van Heer Frits
    Met een moderne LED flits
    De rest krijgt zuurkoolstamp
    Vannacht is alles gedaan
    Maar het licht blijft aan
    Het licht de ruimers bij
    Zij maken onze stad weer vrij

    Huib van Winkel


    Een verstandig besluit

    Elk jaar lopen we met onze loopgroep meerdere wedstrijden, maar de Halve van Eindhoven is veruit favoriet. Niet vanwege de afstand of het parcours, maar gewoon omdat het ónze stad is. Hoe gaaf is het om tijdens het lopen niet alleen Mopperkont (da zu hier nou du heule straat veur af moettu zettu) en Lolbroek (ze hebben m al hoor!) tegen te komen, maar ook je buurvrouw, collega, vrienden en familieleden.
    Drie weken geleden verstapte ik me tijdens een rustig 18 kilometerloopje: dikke enkel. „Het is in jouw goofd”, zegt mijn Russische trainer. In mijn goofd of niet: de enkel blijft dik.
    Steeds een beetje minder dik, maar nog altijd (zoals je tante die elke drie maanden een shake-dieet volgt) ietsje te dik. En pijnlijk. Steeds een beetje minder pijnlijk, maar toch.
    Als mijn collega vraagt of ik met die enkel kan lopen in Eindhoven, antwoord ik met een uitgebreid verhaal dat eindigt op: „Dus, ik weet ’t nog niet.” „Ik hoor het al”, zegt ze. „Het klinkt als een verstandig besluit.” Mij in verwarring achterlatend. Een verstandig besluit? Waar hééft ze het over?

    Neelke Ebben


    Voor alle Hansen en Diane’s, een diepe buiging en een 10!

    „Ik sta hier niet voor vandaag, maar voor alle afgelopen maanden van hard trainen van alle lopers”, zei een vriend bij het begin van de marathon. En gelijk heeft ie! En dat het allemaal niet vanzelf gaat zag ik bij Hans, mijn man en bij Diane, sportieve collega.
    Maandenlang drie keer per week trainen, interval, duurloop, hardloophorloges, pr’s, kleinere wedstrijden hardlopen. Alles gericht op de grootste uitdaging van dat jaar: de halve Marathon van Eindhoven uitlopen op die magische datum van 10-10- 10.
    Op die zonnige dag met dochters, aanhang en vrienden, spandoek en bloemen naar het parcours om Hans en Diane aan te moedigen. Gelukkig wist ik de kleur van het shirt waarin manlief liep; het was nog lastig genoeg om hem er in een bocht tussen tientallen dravende sporters uit te pikken. Hij oogt vermoeid, maar optimistisch gaan de handen de lucht in als hij zijn fanclub voorbij sprint. Dan volgt het wachten op Diane. Eindelijk zie ik haar aan komen lopen, het gezicht verkrampt, de benen verzuurd en op pijnlijk beblaarde voeten. Dolblij te zien dat ze niet is uitgevallen, moedig ik haar met spandoek en gejuich aan. Ze lijkt uit een trance te ontwaken: haar ogen spuwen vuur, terwijl ze me toebijt: “Hou op met aan moedigen, dit is een rotdag, een klotesport en een …afstand”, het woord gebruikend waarvoor onze dochters vroeger even op de gang werden gezet.
    Maar ze gaat tóch door, zet dat ene stapje extra, en komt, net als Hans, stralend over de finish. Voor alle Hansen en Dianes die zondag gaan lopen: een diepe buiging en een dikke 10!

    Wij zijn er om jullie aan te moedigen.

    Lisette Weekers


    Muzikaal actief bij marathon

    Voor het vijfde jaar muzikaal actief. Deze keer op de rotonde Zwaanstraat/ Halve Maanstraat.

    Robert Versteijne


    ‘Deze kan dadelijk van mijn bucket list af’

    Het stond al sinds een paar jaar op mijn bucket list: meedoen aan de halve marathon van Eindhoven. Iets wat ik altijd al ik een keer in mijn leven wilde doen en dit jaar beslootik om me toch maar eens echt in te schrijven! Ik ging al vaak kijken en de mensen aanmoedigen. Dan dacht ik steeds: als zij het kunnen kan ik het ook!
    Begin dit jaar heb ik me ingeschreven met twee vriendinnen en ik heb mezelf aangemeld bij Eindhoven Atletiek om wat beter begeleid te worden! Daar heb ik heel veel aan gehad, vooral interval, techniek en houding. Verder heb ik me best verkeken op het trainen want het kost best veel tijd en energie, maar ik ben er nu helemaal klaar voor! Deze kan dadelijk van mijn bucket list! Ik heb er zin in!

    Maartje van Aarle


    ‘Sport verbroedert’

    Geïnspireerd door onze toenmalige buurman in Valkenswaard, liep ik als junior atlete al mee in de halve marathon. De hele marathon bleef een droom, tot ik me op mijn bijna 22e zeer serieus voorbereidde met twee keer per dag trainen, 153 km per week maakte en mijn vakantie in de zwaarste trainingsweken plande. Het werd een droomtijd voor mij en een van de hoogtepunten uit mijn atletiektijd. Vriendinnen en familie bij de finish, ik zal het nooit vergeten. Daarna nog drie keer de hele en heel vaak de halve gelopen in Eindhoven. Vorig jaar nog heerlijk gelopen, maar toch zijn we er dit jaar niet bij. Een beetje overweldigd door de mensenmassa, wordt het dit jaar een klein wedstrijdje elders in het land. Desalniettemin, iedereen een hele mooie marathondag gewenst.
    Sport, met name atletiek, verbroedert.

    Rian


    Sporten niet vanzelfsprekend

    Onder professionele begeleiding van PSV en St. Anna TopSupport hebben achttien ‘TopSupporters’ de afgelopen vijf maanden getraind voor hun eigen afstand op de DLL Eindhoven Marathon. De TopSupporters hebben allemaal een persoonlijk gezondheidsverhaal. Zo kampt de een met de gevolgen van een hersenbloeding en vecht de ander tegen kanker.
    Op weg naar 9 oktober hebben de TopSupporters, na een medische keuring, wekelijks getraind onder begeleiding van Tom Lumens, personal trainer bij TopSupport, Harm Oppers van PSV en Martine Sanders van Sporthogeschool Fontys. Ook hebben ze inspiratiesessies bijgewoond van sportarts Hans van Kuijk, orthopeed Thea Sybesma, Andre Ooijer en Toon Gerbrands. Door hun gezondheidsgeschiedenis was sporten niet altijd vanzelfsprekend voor deze deelnemers.
    Blessureleed lag steeds op de loer. TopSupport zorgde voor de fysieke ondersteuning bij blessures, maar de deelnemers pepten elkaar vaak ook mentaal op via hun eigen groepsapp. Het project TopSupporters is een samenwerking tussen PSV en medisch partner St. Anna TopSupport. Doel van dit project was om mensen met een bijzonder gezondheidsverhaal te helpen in hun voorbereiding op de DLL Marathon van Eindhoven. Wij wensen hen allemaal veel succes morgen!

    Annebelle Wijnen


    En dan heb je een runners knee ..

    Precies een keer ben ik tijdens de voorbereiding op de marathon van Eindhoven van dit jaar trots op mezelf geweest. Dat was drie weken geleden, toen ik besloot de marathon te laten lopen. Reden? Een runners knee.
    Juli. Ik was op vakantie in Frankrijk, aan de Atlantische kust. De zon liet de temperatuur oplopen tot ver over de dertig graden. Het was heet, snikheet. Wederom een mooie vakantiedag. De zoveelste, met als enige verschil dat er dit keer een looptraining op het menu stond.
    Tien kilometer had ik erop zitten, toen langs een provinciale weg richting het Franse kustplaatsje Le Porge plotseling een mes in mijn rechterknie werd gezet. Au. Dat deed pijn.
    Foute boel en ik raffelde het rondje af. Van de dader ontbreekt nog altijd ieder spoor. Elke keer dat ik daarna weer voorzichtig begon met hardlopen, liet de overbelaste peesplaat aan de buitenkant van mijn rechterknie zich weer gelden.
    Daarna begon de worsteling in mijn hoofd. Wat moest ik doen? Iets waar ik zo naar had uitgekeken, was veranderd in iets waar ik zo ontzettend tegenop was gaan kijken.
    Van de organisatie mag ik gelukkig de halve variant afleggen. Als de blessure zich koest houdt, moet ik, PSV-supporter uit Friesland, komende zondag de ruim twintig kilometer uit kunnen lopen.

    Alle Jent van der Meulen

     

    Iedereen voorzien van bekertje water

    Wij, van Logo Geldrop, bemannen ieder jaar weer een water- en sponzen post. Sinds een aantal jaren staan we met onze post op de Bisschop Bekkerslaan.

    Het is altijd weer heel gezellig om met een leuke groep mensen de lopers te voorzien van water en sponzen. Bovendien krijgt de club, vanuit de organisatie, een vergoeding voor de hulp.

    Met een groep van ongeveer 25-30 vrijwilligers beginnen we in de vroege ochtend met het vullen van bekertjes water. We zorgen dat een grote voorraad gevulde bekers klaar staat voordat de lopers, in groten getale, voorbij komen. En het is een leuke uitdaging om iedereen die wil, te voorzien van een bekertje water of spons. Sommige lopers hebben nog de energie om je te bedanken.

    Hoe de lopers voorbij komen is heel verschillend. Sommigen lijken helemaal "stuk" anderen lijken (ogenschijnlijk?) nog top-fit.

    Als ze onze post voorbij rennen hebben de lopers van zowel de hele als halve marathon nog een behoorlijk stuk te gaan voordat ze bij de eindstreep zijn.

    Na afloop van de marathon is de straat bezaaid met sponzen en bekers en gaan wij met zijn allen vegen en ruimen en in een mum van tijd is alles weer opgeruimd. Om 15.00 wordt de kraam afgebroken en worden de (vele) afvalzakken opgehaald. Je ziet, korte tijd daarna, niet meer dat er zoveel mensen gelopen hebben.

    Wij, van Logo Geldrop, kijken tot op heden nog altijd terug op een gezellige en geslaagde dag en dat zal dit jaar vast en zeker weer zo zijn.

    Logo Geldrop

     

    Verdwazing
    Ik heb een sportieve man, maar hardlopen is nooit zijn ding geweest. Nooit overweeg hij mee te lopen met de halve marathon totdat hij, de vijftig inmiddels gepasseerd, zich opgaf om onder deskundige leiding te gaan trainen. Mijn reactie was helder: Waarom? Lopen is niet je ding? Ik wil niet straks gebeld worden dat je in het ziekenhuis ligt. Toch zette hij door en hij wist zelfs zo'n achttien kilometer zonder problemen af te leggen.

    Toen de grote dag daar was, bracht ik hem weg. Het was prachtig weer en we hadden afgesproken dat ik hem ruim halverwege het parcours van verse stukjes fruit zou voorzien. Zover kwam hij echter niet. Hij belde dat hij gevallen was en met de ambulance naar het ziekenhuis werd vervoerd. De werkelijkheid was dat hij bewusteloos op het asfalt terecht was gekomen. Terwijl ambulanceverplegers zich om hem bekommerden, zijn bloeddruk op peil probeerden te houden en de schaafwonden verzorgden, stopte niet een loper die met hem getraind had. Zij waren maar op 1 ding gefixeerd: hun eindtijd!! Hoe verdwaasd kun je als recreant zijn dat minuten belangrijker zijn dan menselijkheid, dat vraag ik me nog steeds af.

    D. van den Oord

    9x de marathon
    Zoals alle jaren keek ik in 1994 naar de binnenkomst van de lopers, feestje op het Stratumseind, pilsje in de ene, shagje in de andere hand. Opeens dacht ik: "Dat wil ik ook, dat kan ik ook." Op maandag stopte ik met roken (minimaal 30 per dag) en begon te lopen. Zomaar, zonder begeleiding, zonder adviezen. In 1995 liep ik mijn 1e halve marathon, in de jaren daarna nog 9 keer. De 10e is er, door omstandigheden, helaas nooit van gekomen. De euforie was alle 9x groots! Lopen doe ik nog steeds. Roken al meer dan 20 jaar niet meer!

    Rennie Groen