foto ANP
ED-verslaggever Lukas van der Storm hoopt net als vele andere Nederlanders dat de Elfstedentocht er dit jaar komt. Per schaats reist hij af naar Friesland en daarover blogt hij.
Inmiddels heeft Lukas van der Storm zijn tocht gestaakt wegens het niet doorgaan van de Elfstedentocht. Hieronder zijn nog wel zijn eerdere bijdragen aan dit blog te lezen.
Donderdag 9 februari: Een illusie armer en een schaatservaring rijker
In staat van euforie stapte ik woensdagavond van het ijs in Naarden-Vesting. Mijn schaatsen brachten me die dag van even boven Utrecht naar de rand van het IJsselmeer: het meest gunstige scenario dat ik voor mogelijk had gehouden. En dus had ik, ondanks de weersvoorspellingen, ineens een grenzeloos vertrouwen in de komst van de Elfstedentocht. Want als ik schaatsend en klunend op de bonnefooi zo'n stuk kon rijden zonder daarbij onverantwoorde risico's te nemen, dan moest zoiets in Friesland toch ook kunnen...?
Helaas bleek even na acht uur 's avonds mijn ongelijk. Dus daar zat ik dan. Halverwege Eindhoven en Bartlehiem. Zonder enige hoop op een Elfstedentocht. Mijn hart wil graag verder naar het noorden schaatsen. Vanaf de Flevopolder wordt dat immers alleen maar makkelijker met al het ijs op de randmeren. Maar helaas: ik schaats natuurlijk wel in de baas zijn tijd. En dus kan ik niet anders dan mijn verstand volgen. Geen tocht, dus ook geen reden meer om naar Friesland te schaatsen. Nog een kwartiertje treinen en ik ben weer thuis. Een illusie armer en een schaatservaring rijker ga ik over op de orde van de dag. Gelukkig gaat het persgesprek in Sint-Oedenrode vanmiddag wel gewoon door.
Woensdag 8 februari deel 2: Op weg naar het IJsselmeer
Al die toerrijders op de Loosdrechtse Plassen boffen maar. Het natuurijs is er soms wat hobbelig, maar over het algemeen prachtig zwart en egaal. Vorige week begon de schaatspret al op de kleinere plassen in het oude veenontginningsgebied. Maar na nog een weekend strenge vorst ligt zelfs op de grote plas inmiddels een flinke laag ijs. Tel daarbij op dat inmiddels langs de oevers van de plassen brede schaatsbanen zijn schoongeveegd en ziedaar, de toerschaatser kan de hele dag vooruit met vele kilometers aan schaatsijs.
Verslaggever Lukas van de Storm op de Loosdrechtse Plassen. Foto via Twitter @runningrita.
Voor mijn metgezel-voor-een-ochtend Rita Verduin en ik ligt de situatie net even anders. Natuurlijk, we profiteren graag even mee van het goed verzorgde schaatsijs op de geveegde banen. Maar dan wel alleen als ze ons naar het noorden leiden. Want met alleen rondjes op een plas blijft Friesland voor altijd ver weg. En dus moeten we af en toe een dijkje over. Klunend en klauterend. En laat nu net op de plek waar we oversteken even geen stuk ijsbaan liggen. En dus banen we ons een weg over een stuk onverzorgd ijs.
Inmiddels heb ik Rita op de plassen vaarwel gezegd en baan ik me schaatsend en klunend een weg naar het IJsselmeer. Snel gaat het met al die obstakels niet, maar al met al valt het niet tegen. Op alle begaanbare vaarten in 't Gooi is al wel geschaatst, dus ik kan mijn schuldgevoel van gisteren een beetje van me af zetten en me dan toch op ijzers naar het noorden bewegen. Zo heb ik goede hoop op schaatsen tot Naarden-vesting te geraken. En als ik eenmaal bij de rechttoe-rechtaanwateren van de Flevopolder ben, wordt het leven waarschijnlijk nog een stuk eenvoudiger...
Woensdag 8 februari: Waar is afslag Leeuwarden?
De Nuenense Fries Fedde Boersma (voorop) begeleidt Van der Storm bij zijn eerste meters. Foto Jurriaan Balke
Schaatsend van Eindhoven naar Bartlehiem. Klinkt natuurlijk mooi, maar wie de kaart van Nederland erbij pakt, stuit al snel op een aantal praktisch-topografische problemen. Want waar liggen al die prachtig dichtgevroren plassen, vaarten en polderrandmeren? In elk geval niet ten zuiden van Utrecht. Sterker nog: vind maar eens een kilometer goed beschaatsbaar ijs in de juiste richting.
En dus stond ik dinsdagmiddag na 600 meter schaatsen aan de noordkant van de Karpendonkse Plas. Helaas: geen afslag Leeuwarden, maar dat wist ik natuurlijk. Daarom kluunde (stiekem: liep) ik naar de nabijgelegen Dommel. Het goede nieuws: er lag ijs op. Het slechte nieuws: zelfs overenthousiaste eenden zakten door dat papperige laagje heen. Maar niet getreurd: door de eerste straten van Woensel loopt direct een dode Dommelarm. Even later blijkt ook die missie hopeloos. Om de 150 meter onderbreekt een straat het overigens prima dichtgevroren water. Even verderop in Woensel houdt de zijtak er in zijn geheel mee op.
Schaatsend Brabant door is dus een heilloze missie. Maar niet getreurd: ondanks de niet al te gunstige vooruitzichten vriest het nog steeds en wat verder noordwaarts kan ik waarschijnlijk wel een einde in de goede richting schaatsen. Daarom smokkel ik toch maar een kilometer of honderd: er zijn zelfs Tourrenners geweest die stiekem de trein namen, dus ik verkeer in goed gezelschap. Ik start vandaag op de Loosdrechtse Plassen en hoop ik zo veel mogelijk per schaats de Flevopolder te bereiken. Ik beloof in elk geval plechtig dat ik nooit meer zo'n eind van het traject per trein afleg... Erewoord!
Dinsdag 7 februari: In de ban van De Pluim
Een rood zigzaglijntje bepaalt al dagen mijn gemoedstoestand. Schiet het een flink eind naar beneden, dan wend ik me vol enthousiasme tot wie er ook maar in de buurt is. Bij een uitschieter naar boven mompel ik wat lelijks. En het gekke is: ik ben lang niet de enige met deze tik. Een groot deel van Nederland leeft in de ban van De Pluim.
De Pluim, voor wie het niet weet, is de langetermijnvoorspelling van het KNMI. Menig fervent schaatser heeft de diverse weersites haast permanent open staan. Want met nóg een paar vorstdagen komt de tocht der tochten ineens wel heel dichtbij. En daar wil ik bij zijn, al is het maar omdat ik van de generatie ben die de échte winters van vroeger zelf nooit heeft meegemaakt. In 1986 werd ik geboren, maar pas ruim na de tocht. In 1997 leerde ik zelf schaatsen en keek ik voor de tv hoe Henk Angenent won en Piet Kleine de stempelpost miste. Maar was nog net te jong om de spanning vooraf en het unieke karakter van het evenement te kunnen doorgronden.
Nu kan ik dat wel. En wil ik erheen. Maar hoe? Het trein- en wegennet blijkt maar matig bestand tegen barre omstandigheden. En Eindhoven - Bartlehiem, laten we eerlijk zijn, is natuurlijk al een tocht op zich. En dus waag ik me de komende dagen aan een winters avontuur. Ik moet en zal vrijdag in Friesland arriveren. Maar hoe kom ik daar? Op schaatsen! Natuurlijk, nog niet alles ligt dicht en zeker tot aan Utrecht is er een groot gebrek aan beschaatsbare waterwegen. Maar als het even kan, bind ik de ijzers onder. Dan is er nog maar één ding dat mijn afwezigheid bij een Elfstedentocht in de weg kan staan. Dat rode zigzaglijntje...
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
