Robin Dirks (m) spreekt zijn spelers bij Quo Vadis toe vlak voor het duel met Deurne Pioniers. foto Ton van de Meulenhof
GEMERT - Quo Vadis heeft zaterdagavond een voorschot genomen op het kampioenschap in de overgangsklasse. De basketballers uit Gemert wonnen voor de tweede keer dit seizoen van Deurne Pioniers.
Een teleurgestelde speler van Quo Vadis VHG meldt zich na afloop van de
gewonnen uitwedstrijd tegen Grobeco Pioniers (71-77) bij zijn coach Robin
Dirks. Ondanks familie op de tribune heeft hij geen speelminuut gekregen.
Dit was de belangrijkste wedstrijd van het seizoen, daarom koos hij voor de
beste spelers, legt Dirks uit.
"Deze wedstrijd was
essentieel. Daarom kwamen alleen de acht beste spelers aan bod. Je bent ook
verplicht aan je supporters om bij zo'n belangrijk duel met de besten te
spelen."
De keuze voor zekerheid is de keuze voor de
Nijmeegse jongens binnen de Gemertse basketbalploeg. Jongens die op een
hoger niveau gespeeld hebben en bij Gemert 'lekker komen ballen' in de
overgangsklasse. Bob van Oosterhout en Richard Weel, de coaches die het
seizoen in Gemert begonnen, accepteerden die ietwat nonchalante houding
niet. Net voor de eerste wedstrijd tegen Pioniers stapten ze op. Van
Oosterhout: "Het begon goed. We wonnen de eerste wedstrijd met 65
punten verschil. Toch stapte ik de kleedkamer binnen met opmerkingen over
wat er niet goed was gegaan. Dat snapten ze niet. Maar ik vind dat je moet
kijken naar wat beter kan. Ik wilde prestatief bezig zijn, voor de jongens
hoefde dat niet meer zo nodig." Die zochten volgens hem steeds meer de
grenzen op: "Eerst belde de ene af voor de training. Vervolgens de
andere. En daarna konden ze met vieren in de auto de hal ineens niet meer
vinden. Kijk, het coachen van een team is voor mij hobby. Ik heb een heel
drukke baan, maar als ik zoiets doe, ben ik enorm fanatiek."
Dat fanatisme ontbrak in de ogen van Van Oosterhout bij de spelers. Had hij
dat niet kunnen voorzien? "Jawel, daarom heb ik in eerste instantie ook
'nee' gezegd tegen de vraag om hoofdcoach van Quo Vadis te worden. Ik zag al
het gevaar van jongens die kwamen 'uitballen'. Ze hebben mij toen overtuigd
dat het niet zo zou gaan."
Van Oosterhout is ook
teleurgesteld in het bestuur. "We werden niet gesteund. Ons vertrek
werd min of meer ter kennisgeving aangenomen. Ik ben kritisch geweest op de
club, heb gezegd dat Quo Vadis heel erg is teruggezakt. Iedereen die mij
kent, weet dat het opbouwend bedoeld is. Voorzitter Jan Niels nam het mij
echter niet in dank af. Ik denk dat hij het wel makkelijk vond dat 'die
moeilijke vent' de eer aan zichzelf hield."
"Bob roept
dat al vier maanden, ik word daar een beetje moe van", pareert Niels. "
Wij wilden best iets aan de problemen doen, maar Bob gooide de deur dicht. Híj
heeft het team in moeilijkheden gebracht door op te stappen op het moment
dat alle coaches bezet waren."
Dat Quo Vadis toch een
opvolger vond, komt volgens Niels door de goede contacten die hij heeft. "
Ik ken óók veel mensen in de basketbalwereld", sneert hij
richting Van Oosterhout. Eén van hen woont in Uden en zat zonder club. "
Ik heb vorig seizoen een heerlijk jaar gedraaid bij Black Eagles", zegt
Dirks, "werd zelfs coach van het jaar." Toch kon hij niet bij de
Rosmalense club blijven. "Een nieuwe coach nam zes spelers mee, dat kan
ik niet", klinkt het wat laconiek. Waarom 'ja' tegen Quo Vadis? "
Ik ken Jan Niels goed. En ik heb altijd de neiging om vrienden te helpen."
Dirks, al 45 jaar actief in het basketbal, liep direct tegen dezelfde
problemen als Van Oosterhout aan: "Na vijf minuten in de eerste
training was ik het al zat. Die Nijmeegse jongens wilden alleen partijtjes
spelen."
Met de nodige dreigementen heeft Dirks ze toch
aan het trainen gekregen. "Ze doen nu normaal de oefeningen. En zover
ze kunnen zijn ze er ook." Er wordt maar één keer per week getraind.
"Dat is eerder al door de club bepaald. De spelers kunnen door werk en
studie niet vaker. Daarom zaten ze er vandaag aan het einde doorheen. Ik heb
roofbouw op ze gepleegd door weinig te wisselen."
Dirks heeft
zich voor langere termijn aan de club verbonden. Hij gaat zich ook
bezighouden met het opleiden van de jeugd, zodat er in de toekomst Gemertse
jongens doorstromen. Met de 'Nijmeegse' klasse en schotkracht won Quo Vadis
zaterdag de wedstrijd in de Frans Hoebenshal, waardoor de competitie zo'n
beetje beslist is. Quo Vadis is nog ongeslagen, Pioniers verloor eerder ook
al in Gemert (78-61). Coach Kendell Mack speelde zelf mee bij de
Deurnenaren, die flitsend uit de startblokken kwamen. Maar al voor het einde
van het eerste kwart verspeelden ze een 18-7 voorsprong (18-18). Het tweede
kwart eindigde in 34-42. Het verschil liep daarna maximaal op tot dertien
punten, een halve minuut voor het einde was de marge nog maar één: 71-72. De
thuisploeg redde het echter niet. Ze deed haar eigen strijdlust teniet door
het merendeel van de vrije worpen te missen.
Feest dus op de
volle tribunes bij het Gemertse publiek. Dat had zich niet laten afschrikken
door de mededeling op de site van de thuisclub dat voor aanhangers van Quo
Vadis de voordelige entreeprijs gold van veertig euro, met een korting van
vijftien euro voor kinderen tot veertien jaar. Fans van Pioniers mochten
gratis naar binnen. Deurnese humor.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
