Dyonne Dekkers (r) tijdens de Meeůs Race voor elitevrouwen. foto René Manders
LIEROP - Andere jaren was zij het die de winnaars in Lierop zoende, gisteren werd ze zelf gezoend. Voormalig rondemiss Dyonne Dekkers had in eigen dorp de sterkbezette Meeùs Race voor elitevrouwen uitgereden. En dat was een felicitatie waard.
Anderen klappertanden van de kou en de motregen, Dekkers rilt vooral omdat ze
nerveus is. Zodadelijk begint ze aan de koers die wielervereniging Solo
speciaal voor haar heeft georganiseerd. Omdat ze uit Lierop komt, net als
Solo. Dat is nog tot daar aan toe. Nu de Italiaanse koers Trofeo Costa
Etrusca is afgelast, zijn topploegen als Cervélo, Leontien.nl
en Nederland Bloeit naar het Somerense kerkdorp gekomen. Staat zij, Dyonne
Dekkers van het Snelle Wiel uit Bladel, zomaar ineens tussen rensters als
Emma Johansson, Liesbet de Vocht en Mirjam Melchers! "Ik vind het echt
bijzonder", zegt ze vlak voor de start. "Er zijn zoveel goede
namen bij."
En zo is de eenmalige elitevrouwenkoers - het voorprogramma van de jaarlijkse
beloftenklassieker bij de mannen - ineens een internationale semitopper
geworden. Dik honderd vrouwen staan er deze zondag aan het vertrek; Dekkers
weet niet goed wat ze moet verwachten. Ze is al blij als ze de koers
uitrijdt. De afgelopen week is ze met de meiden van Het Snelle Wiel op
trainingskamp geweest in Geraardsbergen.
Dat heeft haar goed gedaan, zegt de twintigjarige boerendochter. Ze heeft
onlangs een een ontsteking aan haar lies gehad, daardoor heeft ze een week
niets kunnen doen. Al is Dekkers sowieso geen trainingsdier. "Er zijn
ook nog andere dingen in het leven. Fietsen is voor mij gewoon een hobby. En
door mijn studie aan de Pabo in Helmond schiet trainen er nog al eens bij in."
Vandaag rijdt ze met het nummer één op haar shirt. Ideetje van Solo. Ze vindt
het best, eigenlijk wel grappig ook. En zie: Dekkers doet haar startnummer
eer aan. In de eerste van zes lokale omlopen voert ze brutaal het peloton
aan, kilometers lang. Ze kent de weg als geen ander. Niet alleen is ze in
Lierop opgegroeid, ze werkt er bovendien twee dagen in de week als postbode. "Ik
weet waar de slag kan vallen, ken alle bochten."
Dat laatste komt vandaag goed van pas. De regen maakt het nauwe, bochtige
parcours glad en extra listig. Valpartijen onstieren de koers, huilende en
gehavende rensters zoeken een veilig heenkomen in de bezemwagen. En Dekkers
draait onverstoorbaar de pedalen rond in het voortrazende peloton.
Dat jaagt sinds enige tijd op De Vocht. De Belgische van Nederland Bloeit
heeft een voorsprong van zo'n anderhalve minuut, maar vooraan wil de
samenwerking niet echt vlotten. De ploeg van De Vocht heeft niet zo'n haast,
stoort waar het kan en haalt regelmatig het tempo eruit. "Ik was er
blij mee", zal Dekkers er na de koers over zeggen. "Daardoor kon
ik een beetje op adem komen. Ik heb toch wel pijnlijke en zware momenten
gehad."
In de finale lijkt het pittige tempo van de gelouterde klasbakken toch iets te
sportief. Dekkers is naar de de staart van het peloton afgezakt. Maar ach,
uitrijden is nu geen probleem meer. En winnen zal ze toch niet, daar is ze
realistisch genoeg voor. "Voor mij is een koers in eigen dorp vooral
genieten."
Vier kilometer voor de finish wordt De Vocht teruggepakt. Omdat ze lekrijdt.
Drama! Maar niet voor Dekkers. Ze herpakt zich en stormt midden in het
peloton op de finish af. Ziet dat Loes Markerink als eerste haar wiel over
de finish drukt. Net iets eerder dan nummer twee Chantal Blaak en nummer
drie Latoya Brulee. Dekkers wordt 31e en is meer dan tevreden. "Ik ben
zó blij dat ik de wedstrijd heb uitgereden. Zeker tussen deze namen."
Bij de beloftenklassieker later op de dag is ze voor het eerst in vier jaar
geen rondemiss. "Ik ga in de auto mee, gewoon lekker de wedstrijd
volgen."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
