Snowboardster Nicolien Sauerbreij. Foto ANP
EINDHOVEN - 'Ga niet met Nicolien windsurfen, dat verlies je geheid",
waarschuwt Maarten Sauerbreij. Hij heeft het zijn dochter immers zelf
geleerd. "Toen ze 10 was, maakte ik met haar midden op de oceaan
waterstarts. Is ze ontzettend sterk van geworden. We deden met onze dochters
allerlei dingen waarin ze hun energie kwijt konden. Zolang ze het maar leuk
vonden. In huis had ik een 'apenkooi' gebouwd. Heel speels. Ik denk dat er
weinig vrouwen in zo veel sporten zo goed zijn als Nicolien."
Paardrijden, schaatsen, wielrennen, zeilen, surfen, judo en karate: Nicolien
Sauerbreij kan het allemaal. Maar in alpinesnowboarden is de Amsterdamse
wereldtop.
Haar vader was skileraar, als vanzelfsprekend stond ze
met 2 jaar al op de piste. Eerst op ski's, vanaf haar 12e op een zelfgemaakt
snowboard. "Het echte materiaal was veel te groot voor mij. Fabrikanten
hielden in de pioniersfase geen rekening met jonge boarders."
Ook tegenwoordig worden de snowboards speciaal voor haar met de hand gemaakt,
in Zwitserland bij de fabriek van Kessler. Dat merk is opgezet door
oud-topsporters en richt zich niet op de consument, maar puur op de
wedstrijdsport. "Tot de Olympische Spelen van Turijn werkten zij alleen
voor de Zwitsers en die waren behoorlijk succesvol daar. Daarna hebben ze
hun materiaal voor iedereen toegankelijk gemaakt. Vanaf april heb ik
vijftien tot twintig boards getest. Als-ie niet beviel, stuurde ik hem net
zo hard weer terug. Voor Vancouver heb ik vijf verschillende boards en met
twee daarvan voel ik me één."
Sauerbreij is in
Canada op de parallelreuzenslalom kandidaat voor een medaille. Dat was ze in
2002 in Salt Lake City en in 2006 in Turijn ook, maar beide keren ging het
mis. In Italië had ze een perfecte uitgangspositie om de kwartfinale te
halen. De Duitse Amelie Kober, in Vancouver ook een van de favorieten, viel
in de eerste run, waardoor zij in de tweede run reglementair anderhalve
seconde na de Nederlandse mocht starten. Een verschil dat je nooit mag
weggeven in een sport die draait om honderdsten en tienden. Sauerbreij deed
het wel. Vier jaar eerder maakte haar serviceman een grove fout door haar
plank met de verkeerde wax te prepareren, doordat het weer plots omsloeg.
Dat gebeurt iedere topper wel een keer, maar Sauerbreij overkwam het net
tijdens haar eerste Spelen. Doordat ze amper vooruitkwam, strandde ze al in
de kwalificaties.
In Vancouver zal de Japanner Tomoharu Hirose
haar board waxen. Hij is een grootmeester in het prepareren bij veranderende
weersomstandigheden. Daarnaast bezit hij nog een niet te onderschatten
kwaliteit: hij weet als geen ander in te spelen op sneeuw die is opgebouwd
uit zoutkristallen. In Japan is dat zo, in Vancouver ook. De neerslag wordt
er aangevoerd van zee, vandaar. Tot nu toe is de samenwerking een succes
gebleken. In de korte periode dat ze in 2008 en nu sinds 1 januari
samenwerkten, won Sauerbreij vier wereldbekerwedstrijden en werd ze één keer
tweede.
"Ik ben de afgelopen acht jaar een stuk wijzer
geworden. Ik heb geleerd van de positieve en de negatieve dingen. Ik ben nu
al ruim twee jaar bezig om de weg naar Vancouver te plaveien. Al vanaf de
zomer loopt alles op rolletjes. Zozeer, dat ik zelfs mezelf heb verbaasd. De
concurrentie is ook gegroeid, maar ik sta er zelf ook beter voor. Dingen die
ik vorig jaar niet onder controle had, lukken nu wel. Ik kan een heel andere
lijn kiezen dan anderen, maar dat is vaak wel een van de snelste. In de
tweede run is de piste behoorlijk uitgesleten geraakt en dan had ik meestal
een enorm verval. Dat heb ik nu weten te verkleinen. Nu heb ik een extreem
snelle eerste tijd en een goede tweede tijd."
Sauerbreij, 30
jaar inmiddels en al een kleine 15 jaar vaste klant in het
wereldbekercircuit, is een 'sportbeest', zeggen mensen die haar goed kennen.
In de zomer trainde ze in de sportschool keihard op conditie en kracht. "
Ik ben fitter dan ooit. Mensen associëren snowboarden vaak met easy living en
après-ski, ze hebben geen idee hoe zwaar het is. Vooral de laatste vier
runs, vanaf de halve finale, zijn slopend, omdat ze kort na elkaar komen. Je
bent constant bezig je ademhaling terug te krijgen. Ik won aardig wat
wereldbekerwedstrijden, dus dat gevoel herken ik inmiddels wel."
Op de piste lijkt het alsof Sauerbreij wat bang is. Als ze voorbijzoeft,
slaakt ze continu kleine kreetjes, vooral op kritieke punten. Het
tegengestelde is waar. "Ik praat, scheld, godver, daar ben ik me van
bewust. Ik doe dat om mezelf scherp te houden."
Alpinesnowboarden is immers een complex geheel van techniek,
uithoudingsvermogen, lef, materiaal- en waxkeuze en tactiek. "Ik vind
het lekker met een kleine achterstand aan een tweede run te beginnen. Want
je moet continu de druk bij de ander leggen. Bijvoorbeeld door heel
aanvallend te beginnen en zo de ander onzeker te maken. Of door de hele tijd
op je tegenstander te jagen en dan ineens je board te laten lopen en haar
voorbij te steken. Je kunt een slalomrun het beste vergelijken met een
tenniswedstrijd. Daar ligt de druk meestal ook bij degene die voor staat.
Als die bezwijkt, grijpt de ander zijn kans. Zo gaat dat op en neer. Degene
die in dat gevecht het rustigste blijft, wint."
