Peter Tuinman. foto Daniel Maissan
Het Gouden Ei is angstaanjagend. Een man wil weten wat er met zijn spoorloos verdwenen geliefde is gebeurd en komt in contact met haar ontvoerder. Die laatste wordt beklemmend neergezet door Peter Tuinman.Een beetje bang schuiven we aan voor een gesprek.
Is het spelen van een slechterik leuker dan de brave held uit te hangen?
"Sommige mensen vinden het leuk om de held te spelen. Maar het heeft wel iets om te ontdekken dat je in dit vak ooit dingen mag doen die je in het dagelijks leven echt niet in je hoofd zult halen.
Het is zo herkenbaar, we worden allemaal gefascineerd door geweld. Iedereen heeft wel eens gruwelijke gedachten, maar we voeren die niet uit. Mijn karakter Lemorne doet dat wel, hij zoekt uit tot hoe ver je kan gaan. Datzelfde geldt voor Rex, die ten koste van alles wil weten wat er met zijn vriendin Saskia is gebeurd. Ze zitten aan twee uitersten van het spectrum. Dat is het gruwelijke van het verhaal.
Tijdens de repetities maakte ik me onbewust wel eens zorgen over mijn eigen grote liefde. Dat ik dacht: waar zou ze zijn op dit moment? Want je moet er niet aan denken dat zoiets je overkomt. Wat moet dat gruwelijk zijn, als iemand spoorloos verdwijnt. Dat je geobsedeerd raakt door wat er is gebeurd, dat je antwoorden wilt hebben. Tegelijkertijd heeft Lemorne het ook nodig zijn verhaal kwijt te kunnen. Zoals ieder mens bestaat hij bij de gratie van de anderen, we ontlenen onze identiteit aan anderen."
Veel mensen kennen het verhaal van Tim Krabbé, of zagen de film Spoorloos. Hoe breng je zo'n gegeven naar het theater?
"De reacties waren direct positief. Regisseur Léon van der Sanden kan dit gewoon heel goed. En we hebben een prima club, met Victor Löw, Nienke Römer en Margo Dames. Dat geeft plezier op de planken. Door de projecties en de muziek krijg je het gevoel dat het verhaal zich zwevend in de ruimte afspeelt. Ze vormen bijna het vijfde personage. Mensen moeten misschien aan die constructie wennen, maar dat lukt ze meestal heel snel. Elke avond slagen we erin mensen dat benauwende gevoel te geven. Ademloos zitten ze op hun stoeltjes. Aan het einde wordt het echt ijzingwekkend stil. Doodstil. Het publiek heeft dus onze tocht van begin tot einde gevolgd."
Hoe was het vanavond?
Prima. In Veldhoven zit een goed toneelpubliek, naar mijn ervaring. Ook opvallend is dat hier altijd een goede zaalbezetting is, ook in deze periode van het jaar. Ik hoop dat dit theater blijft zoals het is. De intimiteit van dit soort middenzalen heb je absoluut nodig voor toneel."
Gezien 6 december, De Schalm, Veldhoven
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
