Martin Visser
De beroemde slaapbank van Martin Visser
1/2
BERGEIJK – Afgelopen vrijdag is meubelmaker, conservator en kunstverzamelaar Martin Visser overleden. Dat heeft zijn familie zaterdag bevestigd. Visser (1922) was in de jaren zestig een van de bekendste meubelontwerpers van Nederland. Bij ’t Spectrum in zijn woonplaats Bergeijk maakte hij onder meer de BR 02, de slaapbank die hem wereldberoemd maakte.
Visser studeerde MTS-waterbouwkunde en was chef-inkoper bij De Bijenkorf in
Amsterdam tot hij door Piet Blijenburg, de toenmalige bestuursvoorzitter van
meubelfabriek ’t Spectrum, naar Bergeijk werd gehaald. Daar ontwierp hij
onder meer de stoel SZ05 en de strak vormgegeven slaapbank BR02. Hij had op
latere leeftijd ambivalente gevoelens bij de slaapbank: ,,Eigenlijk is het
èn het beste èn het slechtste ontwerp dat ik heb gemaakt. Want het is maar
een beetje een mager ding, toch? Dat klinkt natuurlijk een beetje dwaas,
want ik heb laatst een keer uitgerekend hoeveel er van zijn verkocht; sinds
1960 is er elke dag een BR02 verkocht... Dat is toch ongelooflijk? Toen mijn
dochter er laatst een wilde kopen heb ik haar dat onmiddellijk afgeraden.
Waarom? Omdat ik het wel zo'n beetje gezien heb met die bank...'', aldus de
ontwerper in een vraaggesprek met deze krant in 2002.
Visser nodigde tijdens zijn tijd bij ’t Spectrum ook collega’s als Benno
Premsela en Friso Kramer uit om er te ontwerpen. Na het sluiten van de
fabriek werd Visser in 1978 benoemd tot hoofdconservator moderne kunst bij
Museum Boijmans-Van Beuningen in Rotterdam. Hij deed dat tot 1983, waarna
hij weer mondjesmaat ging ontwerpen.
Veel aandacht schonk hij aan het verzamelen van beeldende kunst. Objecten en
schilderijen van onder anderen Karel Appel, Constant, Carl Andre, Richard
Long en Anselm Kiefer haalde Visser en zijn echtgenote Joke van der Heyden
in huis. Veel kunstenaars logeerden bij het echtpaar. De woning, aan de rand
van Bergeijk, was ontworpen door Gerrit Rietveld; later uitgebouwd naar een
ontwerp van Aldo van Eyck.
>> Lees maandag meer in het ED
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
