Wat een heerlijk gevoel is dat. Je stapt de Effenaar binnen, pakt je telefoon en je deelt het met de wereld via Twitter. Ik ben zo blij als een kind. Nu gaat het niet om die actie, want dat doe ik bijna altijd. Maar er is helemaal niemand die tegen me klaagt. En dat is een nieuwe ervaring.
Zie ook:
De reden: ik stap binnen bij het Twitterfeest #wtf040 in Eindhoven. Een prachtig initiatief dat spontaan ontstaan is op het sociale netwerk. Een avondje met gelijkgezinden. Berichten sturen zonder dat je je schuldig voelt. Niemand die zeurt, niemand die zucht, niemand die oordeelt. Het is een verademing.
Als Twitteraar krijg je het vaak voor de kiezen. Mensen begrijpen me niet. Want waarom moet ik de wereld altijd in 140 tekens melden wat ik doe? En waarom doe je dat als je op stap bent? Dan ben je sneu. Dan ben je een nerd. Of een autist. ‘Doe die telefoon weg en praat eens met me’, klinkt het dan. Maar dat doe ik toch?
Het is een geval van wat de boer niet kent?. Gevoed ook door Koningin Beatrix die ons in een toespraak liet weten dat we achter ons beeldscherm vandaan moesten komen. Om mensen weer in het echt te ontmoeten.
Ik vind het onzin. Het digitale leven kan gemakkelijk bestaan naast het échte sociale. En daar is het Twitterfeest een perfect voorbeeld van. Natuurlijk, het oogt een beetje raar. Mensen zijn continu met hun telefoon bezig. Vingers glijden over toetsenborden. Ogen snellen over de beeldschermen in de zaal om berichten te scannen. En ja, je juicht zo nu en dan als je tweet voorbij komt in de oneindige berichtenstroom.
Maar ik voer ook gesprekken met mensen die ik nog nooit ontmoet had, maar met wie ik al diverse malen via Twitter gesproken heb. Socialer kan het toch bijna niet? Terwijl ik dit tik ligt boven in bed een persoon die ik nog nooit gezien had. Via het sociale netwerk vroeg hij of ie kon blijven slapen zodat hij naar het Twitterfeest kon gaan. Natuurlijk! Wees welkom! Is dat geen sociale gedachte?
Maar het lijkt een gevecht dat we niet kunnen winnen. Toen ik een aantal mensen vertelde dat ik naar dit feest ging, klonk er gegrinnik. Het woord nerd viel. Daardoor werd ik geraakt. Want zo zie ik mijzelf niet.
Na dit prachtige feest weet ik het zeker: We moeten ons niet schamen. We hoeven ons niet te verdedigen. Twitter is een prachtig medium dat gebruikt wordt door creatieve mensen. Kijk naar de organisatie van het feest. Lag volledig in handen van tweeps. Gratis en voor niks. De bezoekers zijn mensen met humor. Die digitaal klappen voor een band die op het podium staat. Het zijn personen die heel sociaal zijn. Die gevoed willen worden door impulsen die via het web en Twitter tot je komen. Mensen die van discussie houden. En dat je dan zo nu en dan op je mobiele telefoon kijkt: de wereld moet er maar aan wennen.
Diverse mensen stelde ik op het feest de retorische vraag: zijn wij Twitteraars contactgestoord, nerd of gewone sociale wezens? Het mooiste antwoord kwam van tweep @lesswood76. Ik mocht hem een nerd noemen. Graag zelfs. Want het heeft niets meer te maken met een puisterig sulletje, zegt hij. Het is een geuzennaam geworden. Omdat de nerd tegenwoordig symbool staat voor iemand die creatief is. Op de hoogte is van nieuwe ontwikkelingen. Iemand die met gadgets om kan gaan. Terwijl hij het zegt, kijk ik naar mijn mobiele telefoon. Ik luister, lees en glimlach. Ik ben dus kennelijk een nerd, denk ik hardop. En ik ben er trots op.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
