Guido Weijers. foto Camiel Donders
"Normaal gesproken ben ik een extreme control freak. In Eindhoven wil ik lekker losbreken." ;Guido Weijers: drie dagen de baas over de Philipszaal. foto's Camiel Donders
Elk jaar, aan het einde van het seizoen, geeft het Parktheater een artiest drie dagen lang de kans om zijn dromen waar te maken. Enige voorwaarde: ze moeten iets anders laten zien dan het publiek van ze gewend is. Dit jaar is de eer aan Guido Weijers.
De cabaretier uit Breda is enthousiast. Extreem enthousiast. Als je met
enthousiasme calorieën zou kunnen verbranden, was hij na dit gesprek
geslonken tot een kilo of vijf.
Je dromen waar mogen maken. Dat lijkt me best een opgave.
"Ik vond het ook een lastige vraag van het Parktheater, ja. Ik bedoel:
als alles kan, dan is dat wel heel veel hè. Maar als ik dan toch mag kiezen,
zei ik, dan wil ik het liefste een hele avond lang improviseren. Apekooien.
Buiten spelen zonder jas. Chaos trappen. En ik ga er niet in mijn eentje
staan, nee, ik doe het met een paar vrienden. Paul Smit doet mee en Pieter
Jouke van CQC en Patrick Kicken van Veronica. We gaan samen keten, het wordt
een soort van kwajongenscabaret. Twee uur lang geen moeilijk gedoe. Met
nieuw materiaal, een quiz, stukjes van de nieuwe oudejaarsshow, een
tv-programma en filmpjes die we in Eindhoven op straat op gaan nemen. Maar
verder zeg ik er niks over, want het moet wel een verrassing blijven. Ohja,
trouwens... er komt ook een Helmondse dansgroep optreden. Die is heel goed.
Winnen prijzen enzo."
Je bent drie dagen lang de baas in de Philipszaal. Ga je verbouwen?
"Ja, helemaal! Er komt een bar in, we gaan een podium in het midden van
de zaal bouwen en het plafond wordt verlaagd. Zodat je het gevoel krijgt dat
je met ons in het café zit.
De gelikte sfeer die er normaal gesproken in een theater hangt -dat mensen
strikjes om gaan doen en mooie jurken aantrekken en zich aan allerlei regels
moeten houden- dát moet er af. Tijdens die drie dagen mag je bijvoorbeeld
gewoon bier drinken in de zaal. Ik wil een ongedwongen, relaxte sfeer."
Dus dat is de droom van Guido: regels schrappen en chaos trappen.
"Ja. Ik ben normaal gesproken een extreme control freak. Heel erg
perfectionistisch. Terwijl ik tijdens mijn shows juist merk dat ik meer
geniet van chaotische situaties. Als ik het los kan laten, denk ik altijd:
nu kan ik echt mijn talent laten zien. Voor het publiek gelden bovendien ook
allerlei strakke afspraken rondom een voorstelling. Mensen stappen in hun
auto, gaan naar een schouwburg, drinken koffie, laten hun kaartjes zien,
gaan zitten, het licht gaat uit, ik kom op en dan mogen ze anderhalf uur
niks zeggen. Dat wil ik deze dagen in Eindhoven overhoop gooien. Lekker
losbreken, weg uit de sleur."
Waar droom je verder over?
"Ik droom vooral overdag met mijn ogen open. Over mijn werk. Verder heb
ik niet zo veel om nog over te dromen. Tja: de zon mag wel wat vaker
schijnen. Het klinkt misschien saai, maar ik heb alles in mijn leven wat ik
wil hebben. Mijn grootste droom was op het podium te staan. Dat doe ik, dus
wat heb ik verder nog te dromen? Ik hoef geen grotere auto of een huisje in
Frankrijk. Als ik dat wel zou willen dan zou ik nu gewoon meteen op Funda
Europa kijken. Ik heb het geluk dat ik me in die luxe positie bevind. Als ik
iets wil, maak ik er werk van."
Kom op, je kunt best iets bedenken.
"Dat ik dit mag blijven doen. En dat de zalen vol blijven zitten. Eigenlijk
is je opperste geluk om vrij te zijn van verlangen. Maar probeer dat maar
eens voor elkaar te krijgen."
Ben jij gelukkig?
"Ik ben heel positief ingesteld. En ik leef extreem in het nu. Ik heb een
erg fijne jeugd gehad. Een van de ergste dingen die ik als kind heb
meegemaakt, is dat ik met een sticker op mijn bril moest rondlopen. Ik ben
nooit gepest. Misschien dat ik daarom goed kan relativeren. Sommige mensen
kunnen ergens drie jaar lang van in de put zitten, maar ik geloof niet dat
dat iets oplost. Geluk moet je pakken als je het pakken kan."
Hoe zorg je ervoor dat jouw zalen vol blijven?
"Ik omring me expres niet met ja-knikkers. En ik ben heel hongerig om
nieuwe dingen te leren. Voor mijn vorige oudejaarsshow heb ik leren
rolschaatsen en motorrijden op één wiel, bijvoorbeeld. Als ik me
ergens in vastbijt, lukt het ook. Al moet ik 's nachts doortrainen. Ik doe
niks half. Veel mensen zijn tevreden als ze zich voor tachtig procent geven.
Die zijn te lui om de laatste twintig procent er boven op te doen. Omdat die
twintig procent voelt als tachtig procent. Mensen die dat wel kunnen
opbrengen, onderscheiden zich. Dat is het verschil tussen winnaars en
verliezers."
>>CABARET Guido Weijers - De Droom van Guido. Do. 10 t/m za. 12-6, 20.30 uur, Parktheater, Eindhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.







Sorteer reacties



















